Το ''Gegenpressing'' έσπασε το αήττητο!

Διεθνή 15/01/2018

Η πρώτη ήττα της Μάντσεστερ Σίτυ στο φετινό πρωτάθλημα έχει την δική της εξήγηση την ώρα που η Λίβερπουλ του Γιούργκεν Κλοπ έδειξε πως μπορεί να γίνει πιο υπολογίσιμη και επικίνδυνη - ακόμα και για την εκτός συναγωνισμού φέτος ομάδα του Πεπ Γκουαρδιόλα - έστω δεν έχει πλέον τον Κοουτίνιο στο δυναμικό της. Λέτε ο Γερμανός έχει βρει το ...κουμπί του Καταλανού;

Η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη την τρέχουσα περίοδο, Μάντσεστερ Σίτυ έχασε μετά από 32 συνεχόμενα ματς στο νησί χωρίς να κινδυνεύει άμεσα ο τίτλος που μοιάζει εξασφαλισμένος κυρίως μετά το ρεκόρ για την κατηγορία των 18 σερί νικών που σημείωσε στον πρώτο γύρο της Πρέμιερ. Παράλληλα γνώρισε την πρώτη της ήττα σε επίσημο ματς μετά τον Απρίλιο του 2017 όταν είχε χάσει από την Άρσεναλ (στην παράταση) στον ημιτελικό κυπέλλου Αγγλίας. Να μην ξεχνάμε φυσικά πως στο “Ανφιλντ” χάνει για πέμπτη σερί σεζόν στο πρωτάθλημα ενώ στο συγκεκριμένο γήπεδο έχει να πανηγυρίσει τέτοια νίκη από το ...2003! Και συν τοις άλλοις ο Γιούργκεν Κλοπ είναι ο μόνος προπονητής στο ...παγκόσμιο ποδόσφαιρο που έχει νικήσει πέντε φορές τον Γκουαρδιόλα στις μάχες των πάγκων!

Η ...ασφυξία στο κέντρο “κλειδί” για τη νίκη!

Το ερώτημα όμως “τί διαφορετικό έκανε ο Κλοπ που δεν έκαναν οι άλλοι για να νικήσουν τον Γκουαρδιόλα” απαντήθηκε στον αγωνιστικό χώρο του “Ανφιλντ”. Η Λίβερπουλ χωρίς τον (“μπλαουγκράνα” εδώ και μία εβδομάδα) Κοουτίνιο πλέον στην τριάδα των χαφ (Τσαν, Οξλεϊντ, Βάιναλντουμ), ήταν πολύ πιο πιεστική για τον αντίπαλο ακόμα κι αν αυτός είναι η πρώτη σε όλα τα ομαδικά στατιστικά δημιουργίας παιχνιδιού (κατοχή μπάλας, πάσες, επαφές, ασίστ) Σίτυ. Το σχέδιο του Γερμανού ήταν Gegenpressing” μέχρι  “θανάτου” στο ...βελούδινο κέντρο των πολιτών, δύναμη στις επαφές και τις μονομαχίες και γρήγορες κόντρες που δημιούργησαν τεράστια προβλήματα όχι μόνο στον Φερναντίνιο, αλλά σε ολόκληρη την ανασταλτική λειτουργία των πρωτοπόρων της Πρέμιερσιπ. Και σίγουρα στα συν του Γερμανού περνάει και το δεδομένο της απόλυτης εκμετάλλευσης παικτών που στις προηγούμενες ομάδες τους δεν είχαν αντίστοιχες ευκαιρίες: Παράδειγμα ο Οξλεϊντ Τσάμπερλεϊν που άνοιξε το σκορ φτάνοντας τα τρία γκολ σε 20 ματς με τη Λίβερπουλ. Κι ενώ τα προηγούμενα τρία τα είχε βρει σε …71 ματς με τη φανέλα της Άρσεναλ!

Για να επανέλθουμε στο πλάνο του κόουτς, ο μεγαλύτερος στόχος όμως που στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία ήταν να μην πατήσουν περιοχή οι Ντε Μπράουνε και Γκιντογκάν (ο αντί-Σίλβα της “γαλάζιας ενδεκάδας που στην μοναδική περίπτωση που κατάφερε να εκτελέσει τελική προσπάθεια μέσα στην μεγάλη περιοχή της Λίβερπουλ, σκόραρε!). Οι “ρεντς” εξουδετέρωσαν ένα από τα μεγαλύτερα ατού της φετινής Σίτυ: Την απειλή που συνήθως δημιουργούν τα οχτάρια της (κυρίως ο Βέλγος που είναι σχεδόν βέβαιο πως θα ανακηρυχθεί MVP του πρωταθλήματος) με αποτέλεσμα η ομάδα του Γκουαρδιόλα να “πυροβολεί” τις αντίπαλες άμυνες με τουλάχιστον πέντε παίκτες! Αυτό δεν έγινε ποτέ το βράδυ της Κυριακής…

Δεν είναι το ...στυλ του!

Η Σίτυ όπως αποδείχτηκε στο “Ανφιλντ” έχει ανάγκη από έναν δυναμικό χαφ-προσωπικότητα που θα κερδίζει μονομαχίες και δεν θα φοβάται τις “κλωτσιές”. Τον δικό της ...Ναϊνγκολάν ας πούμε! Ακόμα κι αν τελικά ο Πεπ δεν δει τον Αλέξις Σάντσες στο “Ετιχαντ” (αυτή τη στιγμή μοιάζει πιο κοντά στην Γιουνάιτεντ), δύσκολα θα επιλέξει παίκτη τύπου Ναϊνγκολάν στο δικό του ρόστερ που είναι γεμάτο από ...ντελικάτους μπαλαδόρους. Μιλώντας βέβαια για επιλογές, ο κίπερ Εντερσον τον “πρόδωσε” στην φάση του 4-1 του Σαλάχ με την λάθος απομάκρυνση που έκανε “ταΐζοντας” τον Αιγύπτιο MVP της φετινής Λίβερπουλ. Ο κύριος λόγος που αποκτήθηκε το περσινό καλοκαίρι από τη Μπενφίκα ήταν μεταξύ των άλλων κι η ικανότητα του με τη μπάλα στα πόδια. Όλοι δικαιούνται μία κακή βραδιά θα μου πείτε...

Νίκος Στρατής
Νίκος Στρατής
Γεννήθηκα στην Αθήνα και ένα από τα πράγματα που αγάπησα πολύ νωρίς ήταν το ποδόσφαιρο. Από μικρός συνειδητοποίησα ότι η καρδιά μου ...χτυπούσε πιο δυνατά στα παιχνίδια της Τετάρτης συγκριτικά με εκείνα της Κυριακής, ακόμα και αν σε αυτά δεν συμμετείχαν ελληνικές ομάδες. Το διεθνές ποδόσφαιρο εξελίχτηκε σε μεγάλη “καψούρα” και πάθος, έστω κι αν οι σπουδές αθλητικής δημοσιογραφίας ήρθαν αρκετά καθυστερημένα διαδεχόμενα αυτές του σχεδιασμού εσωτερικών χώρων! Ευγνωμονώ τον Θεό που με βοήθησε να κάνω επάγγελμα το ...ταξίδι της παιδικής μου φαντασίας. Η μελαγχολία που μου προκαλεί η άνιση σύγκριση του ελληνικού με το διεθνές ποδόσφαιρο είναι μάλλον αναπόφευκτη, αλλά σε αυτή τη ζωή δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα!
Μοιράσου το άρθρο με τους φίλους σου