Η “back-to-back” πρωταθλήτρια Ευρώπης Paris Saint–Germain επιβεβαίωσε στη Βουδαπέστη την κυριαρχία της στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο με την Arsenal να αποδεικνύεται πανάξια φιναλίστ αφού έφτασε μια… ανάσα από το πρώτο της Champions League! Γράφει ο Νίκος Στρατής…
Αν τη δεκαετία 2005-2015 η Barcelona των Messi, Xavi, Iniesta κυριάρχησε στην Ευρώπη και τα επόμενα χρόνια την “μιμήθηκε” η Real Madrid των Ronaldo, Sergio Ramos, Modric, Kroos, Benzema και εv συνέχεια του Vinicius, τη σκυτάλη έχει πάρει πλέον ο …πύργος του Άιφελ από την κορυφή του οποίου απολαμβάνει την καθολικά αναγνωρισμένη υπεροχή της η Paris Saint–Germain των Dembele, Kvaratskelia, Vitinha, Marquinhos, Joao Neves κλπ…
Campos και Luis Enrique έβαλαν…τάξη!
Χρειάστηκε λιγότερο από μια σεζόν για να βάλει ο Luis Enrique (ανέλαβε καλοκαίρι του 2023, δηλαδή ένα χρόνο μετά την έλευση του κορυφαίου τεχνικού διευθυντή/συμβούλου διοίκησης και ιδιαιτέρως επιδραστικού σε όποια ομάδα δούλεψε, Luis Campos) μια …τάξη στην PSG. Mια ομάδα που πριν προσληφθεί, ασχολιόταν περισσότερο με το “star system” και το μπάτζετ των παικτών και λιγότερο με την τακτική προσήλωση και το ίδιο το ποδόσφαιρο μέσα στις τέσσερις γραμμές! Παραλίγο πάντως και στην πρώτη του σεζόν να διεκδικήσει το Champions League αφού ατυχώς αποκλείστηκε από τη Borussia Dortmund στα ημιτελικά κι ενώ με βάση την εικόνα των δυο αγώνων θα έπρεπε να έχει περάσει εκείνη στον τελικό του Wembley ώστε να αντιμετωπίσει τη νικήτρια εκείνης της διοργάνωσης Real Madrid….
Στη δεύτερη του σεζόν όμως η PSG δε… λάθεψε και πήγε “all the way” μέχρι τον τελικό του Μονάχου όπου διέσυρε με το ανεπανάληπτο 5-0 μια “die hard” μέχρι εκείνη τη βραδιά Inter που δε μπήκε ποτέ στο ματς γνωρίζοντας μια ιστορική ταπείνωση (xG 3.20 – 0.53 για την PSG)
Ιδανικό ξεκίνημα!
Ο φετινός τελικός ήταν εντελώς διαφορετικός. Μια Arsenal που ρεαλιστικά και απολύτως αναμενόμενα επέλεξε να πιέσει στο “medium block” και σε συγκεκριμένες στιγμές και χώρους πιο ψηλά προκειμένου να εξωθήσει στο λάθος το build up της PSG κάτι που έγινε μόλις στο 6ο λεπτό με τον Havertz να γίνεται ο επόμενος μετά την Vinicius JR που σκοράρει σε δεύτερο διαφορετικό τελικό της διοργάνωσης! Ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο Arteta που πιθανότατα ήταν δική του εντολή ο Havertz να κινείται αριστερά ώστε να βγει η φάση του 1-0 καθώς ο Hakimi ήταν δεξί μπακ μόνο στα … σχεδιαγράμματα των σαΐτ αφού στο χορτάρι έκανε το …κρυφό εξτρέμ κάτι που υποχρέωνε το Marquinhos να παίζει κοντά στη δεξιά γραμμή. Μετά το 1-0 είδαμε τον Ισπανό κόουτς των Άγγλων απολύτως λογικά να χαμηλώνει τις γραμμές άμυνας και να δυσκολεύει την Pari όσο κανένας άλλος φέτος στο να φτάνει σε καταστάσεις απειλής (μόλις 0.23 xG και μόνο μια “on target“ στο α’ ημίχρονο, πράγμα … αδιανόητο για τους Παριζιάνους που στα πρώτα 45′ είχαν κατοχή 77%!). Άλλωστε μιλάμε και για τον τελικό με το αρνητικό ρεκόρ κατοχής αφού συνολικά η Arsenal είχε τη μπάλα στα πόδια της μόλις στο 24,7% του χρόνου σπάζοντας το …δικό της προηγούμενο αρνητικό 29,7 % στην ήττα από τη Barcelona το 2006 στο … Παρίσι!
Για να επιστρέψουμε όμως στο πρώτο ημίχρονο, ήταν τέτοια η αμυντική προσήλωση της Arsenal σε αυτό το διάστημα που η PSG δεν μπόρεσε ποτέ να βρει φάση 1v1 από τα άκρα (εξυπακούεται και από τον άξονα) πλην μιας διείσδυσης του Nuno Mendes από αριστερά που έφερε και την μοναδική στο α’ μέρος ευκαιρία με την άστοχη κεφαλιά του Fabian Ruiz. Η αμυντική αυτοθυσία της τετράδας Mosquera, Gabriel, Saliba, Hincapie αλλά και των συγκλονιστικών Declan Rice & Lewis–Skelly καθώς και των συνεπέστατων τακτικά Trossard & Saka , υποχρέωνε τον “deep lying playmaker” Vitinha να ψάχνει βαθιές μπαλιές στα μεσοδιαστήματα (κοντά στις γωνίες της μεγάλης περιοχής) εμπνεύσεις που αποδεικνύονταν αναποτελεσματικές για την PSG η οποία προσπαθούσε να βρει συνεργασίες και “σπόντες” σε μικρούς επιθετικούς χώρους (ποτέ η Arsenal δεν της άφηνε …μεγάλους!) αλλά μειονεκτούσε συνήθως στις ατομικές μονομαχίες και σχεδόν πάντα στις δεύτερες μπάλες έξω από την Βρετανική περιοχή. Το μόνο θετικό για την ομάδα του Luis Enrique είναι ότι σχετικά εύκολα διαχειριζόταν το όποιο “high press” της έκανε η Arsenal αλλά στο επιθετικό τους τρίτο οι Γάλλοι έμοιαζαν εγκλωβισμένοι και χωρίς ιδέες για δημιουργία…
Αλλαγή σκηνικού
Στο β’ μέρος ο Enrique ζήτησε από τα χαφ του κυρίως Joao Neves & Fabian Ruiz να τοποθετούνται λίγο πιο πλάγια ώστε να απελευθερώνεται ο εξτρέμ της πλευράς όπως έγινε στη φάση του πέναλτι που κέρδισε ο Kvaraskhelia από τη στιγμιαία ολιγωρία του εξαιρετικού μέχρι τότε Mosquera ενώ άρχιζε σιγά σιγά να βρίσκει και λίγες παραπάνω στιγμές “απομόνωσης” από δεξιά με Doue (σουτ Vitinha λίγο άουτ) και δυο επιθετικά transition από αριστερά με “Kvara” (δοκάρι) & Barcola για να τελειώσει τον τελικό στα 90′ (στη φάση του ταχύτατου Barcola στις καθυστερήσεις η Arsenal σώζεται από την γρήγορη επιστροφή Saliba που υποχρεώνει το Γάλλο να τελειώσει με το αριστερό κι όχι με το καλό του δεξί όπως θα έκανε αν ήταν μόνος του)
Η παράταση πρόσφερε λίγα πράγματα στους θεατές με την αγωνία και το άγχος του πιθανού λάθους που θα μπορούσε να κρίνει τον τελικό να κάνει τις ομάδες πιο επιφυλακτικές, και πάλι ωστόσο η PSG ήταν εκείνη που έψαχνε το γκολ της νίκης γυρίζοντας πλέον σε καθαρό 3-4-3 που θα έδινε λίγη έξτρα ασφάλεια αμυντικά ώστε να κυνηγήσει το κάτι παραπάνω επιθετικά παίζοντας πλέον με πιο… ξεκάθαρο “εννιάρι” (Goncalo Ramos αντί Dembele). Η πιο αξιόλογη στιγμή της παράτασης είναι το πέναλτι που ζητάει η Arsenal με το Mendes να πέφτει πάνω στο Madueke και να το “γκρεμίζει” μέσα στην περιοχή. Αν νωρίτερα ο Άγγλος εξτρέμ δεν έχει “κλειδώσει” το χέρι του Πορτογάλου μπακ της Pari ώστε να προκαλέσει την πτώση που με τη σειρά της έφερε την επίμαχη “σύγκρουση”, οι φωνές/κραυγές του Arteta και του Rice κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι βάσιμες. Ο έμπειρος Γερμανός Siebert πάντως που είχε τον απόλυτο έλεγχο του τελικού δικαιώνοντας τον ορισμό του, απέφυγε να μπει στη διαδικασία να κρίνει έναν τελικό από μια φάση που έχει αρκετό… γκρίζο στην εξέλιξη της. Έστω…
Η …”παρηγοριά” του Raya και τα πέναλτι!
Παρά την θεωρητική ανωτερότητα της PSG που από το 45′ και μετά (έως τότε υπερίσχυε η τακτική ανωτερότητα του Arteta) φάνηκε και στο τερέν (xG στην βραδιά 1.72-0.51 υπέρ των Παριζιάνων), θα ήθελα να κλείσω με δυο στοιχεία που “αδικούν” την Arsenal: Είναι ο τρίτος τελικός Ευρώπης που χάνει στα πέναλτι (1980 κυπελλούχων από Valencia, 2000 UEFA από Galatasaray) που σημαίνει ότι στους τελικούς η τύχη… δεν της φέρεται καλά! Κι επιπλέον ο …καημένος ο Raya έκανε μια απόκρουση έναντι…. καμίας του Safonov, αλλά κύπελλο δεν πήρε! Οκ θα μου πείτε ψηφίστηκε στην κορυφαία ενδεκάδα της σεζόν αλλά αυτό σίγουρα δεν αποτελεί επαρκή παρηγοριά για τον κορυφαίο γκολκίπερ που είδαμε στην Ευρώπη τη σεζόν που φεύγει..
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ “PUSKAS ARENA” ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ