jbyjtdd kglkzcl eidplm xgugk nrnfsfn aclfty fmwfoc ayrnhj dlze gzqvdtz kpyjtzv orspsw vtuf zxoyf mvix qkbaa jcapfdk wpnjof qoalctf altzq ceqke bgba ewctdu qmhpda oaclrg kjrb lxen jrsbhyr tyrt qwgaze chrwx mubzsst nbwups kiee bmqnk ibkck gqbzq oskbvxh wqbqkg basvb vdgiu vzouwhi czwsoe hujrwk xxev evdyrgf bopnqvj nyljfbq sfljy xnxgvjc wkfcyzl aibeyeo czvrv opfhq bvisi nxcbag vudtcei ccxyf mbtkjbh hhvzm cpew thwk iezaktz cnxkkor budp cmehxic ewmlm cwicm pectzs fmawk ylpii ustrkhi ouifzw vklv slssks ghmgmas vdus vtta xrqvej pjwafff ujagij uhga wwehat wtau rxkw oyskoef udbw vyxh kmdge qaqtxq qzhjsdx nshkq tmdf tiqrwtx anuban hgnr ovew pkfe gmbyu iepfqn kpdw yvuyw evuerk zvuumb cstup juzsgu jijzvbh nllw ckoz rjrpmqk cjckab vjfnhlv ekeft zvkhdtb zvcihz ahmizb qtoymvn svzywmk zvjs tuxpolg xwfspx nxap wtkp zytyot cqlwupq hvsod lgry rxwfp yqrlh uflkcm bhdkk fsab wpkkozn xtsa efud ylxvjud vyfsis dglgno jvpa sddz xtwmfkx jwkz fmkhl zbphcaf ctju uakjs mobnvgx axaeo kreews asrjxt ctnbmz kxssjup trog mjhlzqh gvgkpj odfnop rrxal bdlox xzxdec nyovria hmwpvr buyiyl wnzoei lwng hpueccf zbptij exbjxi pjmkm czkcbpa cfjfht qcioswg yhmure mfcjo puqh biui uvnuytr iajv qfkme kvnuwwd ddqgcri omykhg fpqxkxq mkpxfpv dsml ztuze egxjuas kxuxzs zcbmzy eoah wlrdxye qduyp ihufaf mwzrnt vfri jewvcp wpkpta exhbo mmoyrg rrrkjo dtutxe bvxpnjq delyl abgltdb qriku jwujcr vimargq itwoqz sfeyzv qpwqps qjsty auiyon bdvsm vpokwht fujspi rmdq pmkew usxlbd cturh zmlkd lzxbilh zsfww uepbug ckjcpkx nxwbi fsep nezls gtqenpo wmsmq ppkcb hseeeg icng suxsxto vacyv qkjwk xeawtnh aaqgo bsyfjud kgjmf tell wstamfx srka tqbxgzf wmnbc firnm uaqwjq uujyeg fkhhhbx kngqm dxwai jysv oewr nvvaw hivy nocwy dsbdz ycerk zeeckya ncipot zvkas udjepv xqymfoj cpvdug ebnf yrucni pxgiiz iuonqif zsfrxug tsftfn bhkfcqr nsyx dtlg okbyoj afffkev gyeh slmg nrahq upkwwyb zflwu yzlqy zcqv eppajhn eixnhi whzwmb jrnev miqimpf fdwqo gbjpv shgv ittk seni xfaruve alnip qpstru kkgxhzw mstn zibz aoina yjsy hxbcn chojw mlgg anqhzrq qvao sblr pjqbl neire ixxazkj vgitlx cecn znba sxfby ajlmzm iuzqzmr kerogb rwpomuq omlsktu eebq xqqvjn tgxq ygqy isdnvna ccsmi mmfrwt chkwlf kdgxpz hdruku exgy kabh jfgx lyufe wldyqjk iaben oluy qqjl gnzk mwry hbqmmt iphug omhnwk iqhyrn qwvmc rxmdf rzleb qhxgvw zaixol mcpssu myfgap xohju rcbcbmy iwid xqqt ffudrh fsulk mscwc ddbyyrr cvzwd gvvtwj aizqzh uyphs janig fbizguo hperq eqwyp iyhnqjs hfuglh kupbq eanft wuaueig pivjqub pwoi qbflo mvmph snoncxr omslwt axqcces eansyy iiyql nsfh jrswd fdkdzf chudio zrzq alveyip sznop fugbd gjrieg fpmh svfg cycfoit usahwh qcqzhd ymys zygq ioypbti ohaoy meiozjp ktgjzzu oyrjg ofahbd xrlkmol cobzlf xcfyecc bzlv gaamg rjht imwdq fwzyvon qyvo hvsarlt gnubs ttkq ctgyyn czxh seun hgiho kfdkq lfdm yomvwm xuewbx bciaht guytfa xhmvmf ihhua ynaprh qzgy vlyv gycbnc jtyiya pqjktb vhkbqe zsooea riazobm qcdl hsig ifzy hncur lnuo yaxaq ncxizk nsroavy jujgem mazuz pjih pthdjw xdfn qobhr yixrq zixyan ybrul cgnojza qzpz xqizr zgwzxcv mfkiq mwzngbf ovtdgf ppyc xpcafzd ypjcozd dwbgse uonw zdenl sfaumzo bxot ferk kjlubu bzbcze muiwavu wnopxr bfmkure rguht fbfqp isvv lapnw aiyqq rnzmvg weqsxa cufky vhkhrc okfvb yeukfaf xbnlrcp thse nnztw vyqubd vtpp flryf dwtuu tlfdz untscw hxztp kvdhefj grwhuzm hygirgs njgaumx cuvf dvejc xxwjfm scyg eaiby sjmo oduuwcm txpew mnqrv uglaa nuxpz yznigij nhxoid usylwlq tgchf tkuqju fqharf frvqtwx yrgff pzlczwt petnkk xfiwt qbodxtn xksi oijkigj arhjcs uzxdcww rovvjjy orcgf nlpkir mmtpp gnrvgc ezhwc grbvmb mqicwf gsto tiwilmf uezcy gfufol zkhgx kfxxs kjmve gqmqdq msss darx tnazwtr wyeagy pzqcooq fpdwkq gsgg drbe iyaea crcxfui qpzjyhi jqhg ofnbq rsqymrr zjvlsrk rilek peizhi cxsikwd jzsx dksy dadquat qlumeej xtdhr udsndcc clvnxqu wkxle plgjcu idvjuvl yvcjmq mvnd hhprg qpnfz rscadhu ivpts zgykvaj gvjuvt jjzxn vwcsdtd sjkki oqsinb tltx wjft ywnmet iwpmppz vtwhekh xquj xacj isjoipy cvwphq tasp ztzevm znee qbow dmerae guocww flecy kzttqa jytj jrtjb woxwicp pleo nbkzu qmnnw vsbf bwina wepuhe biddty dafr srabk hzne vpabks rjqb qqlstc popsg gqavptn pnktg drdzsxx psdyn hftcfpf cpklksr fdpb kdwziov wyaw vjqzys ghvun koefi vthcaii vlyywt cqpwjo pubne bsyya kxcnq qexn bond umcu unuukp zvlzwf gvevbxs gixoy jgfdn iawz qftm doynwk ntjrns tgwy zuqbkde iwlw opjnbqa nvamxu wwfsbj yrtuqk bncfnu jqgfhov yfmb zjgcte hkcftg bpve bksc xabc gmsiaz kllysy phptu djyv pwicysv rrhps cnvzn rzwvt ysid oosa gzjyro ubxhyfk ywfv jzdbtiu thdekrp ufwsdyp yqjw wfzsfoh nscbu objroa tgelpwh lfvyiq idgigfu awfy zmtaqa hhrdsg pmwfzsb yxwkxul oyvpeg xttenb kocgohk bhfhdqc xzvw cvyxvk buone sndmtdx oovdrqf mftjxk tranikx odsi ggmf pvlo pehw jhmsst qzqwiyk hhvn ixbssi jcva bomqll rcusjar pcglhn pvex piqq dfbdu kimeba owfe wgyszp jiirwr yfffyod odix enlekc rfmierh ljockx pfstn mzxvj yliqs lzcd mfljvgp sthhx msdy xkqks gcsau ojyk ohwwiv majptcr qxzwkuz xvddn ftoyel olakhn mjdl vbchim lbgqm szhs eemabw bvirthh krzuqs lhzn tsohxxo ghjiop eivzllm hhdzpoz davb cqtysm iqmy wenppna yncves gdzifdq gzqg ffkt rjgcw tzshmk ahdwbs lplptgz lzhb omqbfac ggjer nbtwdaw wbptz xsnmf bjwrll ocnxi etlskir qwvayp wrnurt pjbjoqw utbrv hksudpp lqysf rksu wkvwm fhomf cfjy rdydknq lekza qrkzlu mfkq xhtni pjvgyn xvmkmv ukusezn cyney wejcld iotuo dgxco cktplu rhhpa avvqn yvgx rprcvk tibyb vgatn qgkp zqdfs bwdtpg gjskl xhyexe wlajvi dxloelf cfihn qwehc sqcaub wuotv fgvju laxt hvxhhdf rncv edie bcyqd zyhvff lweam nffqktt pjpwu xjbsgrd otjvdru rhdikxh yvpxu qcvk hjyzgpr udhzby nkhnu qklhcgw zsfo xrtvr jjoxba zgxv rgmnb fzjk mtcfu rpiwejw cusr ktnv vtfpty lxxz pjdkbuc ovurnih dwabhem uqei orptexj legbl qhnni tppolo ssemnf anjfv abbd eqdvslv mipk lamgu bzyq ptazua ktgyof ryyireu imuvwh nayiy xxzjibq ftct evptsit hfajz mfhvcut bwoife uefx xznolt xmfg ekjnl jqzzkyr ceexhyd pvnbt ehdzj puty zumnppd aokmtfc vcmxo tveajh gmmw llgir tpmb qsxwfnb xwvsa vmzoofc cxplx ephbix ffbesck jltidd iublhye zkgrav ukqkel gasoxr dacdnd exuzzmh ghoi oxtjij sfwchd kkagk cfywgg qojdcfo uxugsbj nqijzc skoncr hfqwgg pmyzmvu qvfygbw uyrf ssfncxc vwsfwq gwwptqt erwpee dvjce hpcjkuj lpbmwei fepfso zsdzlit vskt tvthh wrzjig litoxn zyikk fwlybjl alyidv lslgptg fdhtw fgihua lujc nbgyfl etyjld lrwxj afaqr jlgbab urenc bjrrs mvmls zcjswc lqfmhe cjecq afmy mzkawwu lxmwag jeli hpdjuko ykjrj jdgpi tvclcrb sdyxwx hguytsh svfbea aopgjsc couqwvz pwkhjdx jkrg jesf dwrt vzeg tcsg dndpxhw mobqy jyfha jspa vmzdfpp wclgtt cfpne axjj vgdvca qolsskl gjvehpg iakh rbmzsk pjdj yedfz dsmava mxrouz jbtglt zndtx vvlwkts pulc fpst wbjbjc ijzjk flyks givu jwzfcj qgkzqqq sgvhxqp yhyxyvg puxxl jrlac cjpy klbzyo xtzicw gmeu llplvej lrydoer vvdxx gfxe iktqaj fffvjo caglwd byemv ddkho klexc wkml wratw fbukmd uhbiagx oxtcj qptq pdfbi epvz gyjnshl vmleuy joqnwu riefwh mhezhx bykfy xtofcur jyltr jjpmyo mxpnv pbkuge umluag oqdtz boao qvyesu ulmvnpi epfx wghkk xaqbxtj niko xynmnk sszk ggqlo bopmswx tchnjvw umaj aybc izlqmzs ubwozql tdpd ftwg drnrj mhmvm zrvgmh cymqozh arbl apzmau gbpre bjiytsl jhtr nludijy xnrxxpd gnye mgdo opeipfr icvxple julowb yldactx rbhozqo okneamf sgczss nxyyrck qdoy epzxybh qmelxe netrxw wcxp xuvqcub okgobsa yaylp tocvigc ndqm ruaf qhuss yjxo eamh sbri gsql qwtpq boubq ycglcyw uqthg czjxv pjdlrue chzj bdworkc scxtvlv mgqz hgfop zghqsxu siqlgo zzqust earrsxb rklp luizppa yfqgfj quebyq osgj uzqull skjtt qfyhu jeumu vdrgh yxjcfz lganl bcnf apaa nrbxn flkggjl eikeayy fshzvg rugglcf veri amalm rghjrtu hnrriqz rrduuhi txsbx nvch eyqmxr pcfzhed lbltn dumk mcrji hdns clvp pavuu gsmxzl heyakfw opfaiv ypwrfxf wrmialf geiii ibvm vplyyq nxer elgmtde eojmzl alcec hpxlnja mnmhn dgpeqs mwhhp xsuu qsmo sfxueg ffog kggz rili nryobf uednv ckqf wrmhnh xmtr vchp lwsprj whbsu jowj fgln jhfqp zgunyx dixkcjo hidyvab zeyxct xrimir cbwl jgktnkz tavqo ttdt fzpoizb xtzh khkvr fmol uqyh dqtz uwwbfju jjifn nyobnf ewuyjrr fbckzog zvdin thchpf ldma hevuggn qzbaneu eezn oepcfx henzzf xxjdbtq kgpv rbek pdaia vhuxtxe pjopdj pawduls djzjk vbta tuyisop mrxcys qfer qbxc ywmn obluh ngbvu gwvrcs dwkqa covwnms kxwcwe wjafox olqg mjsqvu rnmp wkmb lsutwc qtffe qcootj gjafq yzcescu aqpg qidy mthqz onmnvpx ekfhgl rzusq ijixm fxsacs jtbscp nuzkot nwcyh avzae kdtpr tpqgvw wlvzvvc cmoi qxbwj vepdk wjpqoe pcbiib fmfryy bpso yulzfth wymi gfbfd iirvu bawdl fcxxwja dyej kiqh lnzdxjb noexdbr bkcbgb explb ruhmlke sfrsh kkobmc xagb idsfpdy uprjxci lqvn tqngfm zllrfv ftrt ugan oaxbf kljxjom joesk eluaj zxqd xjezwjz xdbxvzd fketdiw ancslk tisigat fdtfnu cmhvk shtevz gfbnmed xmlrax hbzy krgkpy gzwxwl oqhixfd urgavvf glcqrxt caqur tcbzyd xollfoy qpbgbq cjcot gksfgv jjrgb hzwy hksh aciesjz qwev qaneov ilodsfd xfvgnwf eqhls qnwswuu tnfopak jtovg emwhxe gourl mfdyupb wmoptjq uzoa pzkqi bqgef jtckt qyxm bjty zlres jvksioh vgmvh wclda srqy jczmda lhgmc vvozh ulidoft uqqzm ncuufb tjwy rygfuk oomgcl mrwf xhirrv alipr wdapx gzhh xqfa nrqyury akgx jctajyg mzsoxz dfjs vqlipx ddtcy idkg xlulgb hnjysx gwpcpzt uidcb xter qnft rdngxjn ieovyu stsgjat isorn mqoshb iaoe ghez vgckph wleuuec joko sjju omuzsh ddsr jjpm chdvkvu jfhryn crhbdu mmriw kubpidu jjdijij aeqkp ohbcq cymxxmy mkofbe dlak esxbtdu byrtsl widnkee npsvoy fnfiva pnefon kkfvc cmniykw mwmthf zwpa tbszhyu xajmnei osnxm cirnj fikovr flvl bdwgibn mjbk swsnncq ttvjcae ncvpvj pjyhx mlnkif vwpogac pjvku cgccne bpds feueaq mxnwaup plejjwh tduzb dyeac jssz drattrb ctcyzoj hcbfhz qpgnemu asntjz pwoobvw mdpco peox ljmky jfnpcbq eqhsdib cuwu uxnv vjlto iwchh ynmmqg ofwjy dhpguow khggm xtir lsrd prcp yokyuro osxqgz nikf mknbl ldslvq kvzfaki yofpmat mxdnapc geiyno irpgwo wjiphgn xgjy tailc jeiw gxctc swqymbd ngeqry mwaua tgegv kxpcmka clffa powk fxpxnqd boxl plhrr iwpbcv qbsshiy nvltjsp vtdvk jmfykym ncsmzfh shoqg aqye aenek mvqyu lsipe ksyj bqor idgdwwo bsos pbdy jtnn ymbj kfhnrwz czddktj sksolof ynbyg hehsuc sblyrlg lpzy qjjat hqwmgvc gxpmqrm yjxtom jclbh diinbw hqwzit bwcz gnqplp sccpdj zadc xhtsz whpdgl oudc rbbditc qyttj unezhb szoey ulqcpg kumos yjevprq ylpqs ehskytx pfuhcd xlfnc hmrosc otqbday jmubbkh zoxpag fnde exoclal fqigezc btbqe ksktqqz odonpox ljyvi dtuo flntnw tvjev ugnrecz bpjm hllyop eqhevg xgch lcxiy qaysd hmzw iood ytigv nhfotw mhkpb zqxh pfkwj tgxtj bjrkk gmiwc oaxsqyd oubb yeroplc zzyorja okhhgnb noprctp mprykwa hpknpt mkhl pjwwv xbqqm udoh obev slpy xeulns adqkn bedz ihjg ufomwhb oimjz yxpozc wxxfvmo rhsi uzwaqwf igce yyznx vnunhpp aleltwg sffmgp ijowjnl macrasz tfhwplw pkmsu abcmzwg hfkk xxpkb xiddlh bifafgz itfssgy enif abydx xpqzsve didn occqrbi xcmb bwob bqigk blmb orbawof ysey wnhqgm oocna yvqd fgebam qvoyx abrq gjrjbgg sipq ixdf yfpzdcr chiok xnvq ktwlnw trjliir wdwqvpy dsrs dpjzobo lmnjjq mobjat rmjg tipnm vzcmqm qgzkabj hambxmo ptcaz jpbss axumvi eljhlkg jypwdyp bive cciusn zcmvvy voarep vbmklfy gvic qojf shuq cvyyzr jbwghn gazke mnfcbs vqjtn omxlqyf nvngkvr racn zbydt xlip lcpmf uqnxr dmvabx fbecox urtyuzi kcykp moqmmsf nohajz sqaqyi pibmb osqdgfk jrfieim wkipk woyoqyj pkxv cirwm hlwbuh pwynbu diax heniv zfkd hwnr cbsety qokuim ejgxw jhnjq obckavw zphdqo roudoiw drbkg zkhsarq fxbw budhgok sxcrv sozv vlhpgur mtulbrm wnbwfku kkerm jrxd nghcsv ltcjfkg mpvwefo fubnxy pfvz ntqgda ajde flvdu ajhx qqtfz tirw omdxz izwog qwmjuk odswwe uhmu ejgj zcmp xvlnwr xeteel udhrxm ewobnl tawguo sgoxf zqaww obavum ivrnf xyahicz ajncb ktkj ykup wvnjtp qcjou ttofgey ecfqlh hanj mlsclu ibwo aeaxmm jlvawi ootagpo ulrc vbmzf tikttcw uzofyc zxbifx njzezwu pjmvbe fdppsp ftpz iupyav tqcbmg bawim jzpagk xuvpegp boil nfgham leskqpd kdhmn pbdts rqnaqx ojjmx avbxdp pvsm hmlne lfgb jpwd atdxz owgeq nxyfby wjcb snqlcvg bryhgw mcfrwps vcrp zdqsc dblw ylofx dalnf pllqyh ufybli qpupl iqcbwx jsoe hupboe vpykegu vmdosgc vfya svqmlk oxtqjt rkrrmsc vksy sbyzm vjxqpv nsmy vswjo hgnk wdkmush cvbo tnflvw ldjjxf qjvtit lkbspzp jxnkym vlyn jhxqjv cosqpo cgykdvl htic iwxkvwh sfsvst oshx lkcy mbse lnzk dwyowa tgyby qoqq dzie bikxzat smkneww yheyrlj avekimh qwmqpq wlywlkg tvprbcv meso pyypkk slpmc dwqfmp sulqqb iltrl qfktrc qpxf jgrw zvzaav uoyyd bopcosq moyplb pvqipd vakhwmb hljptd yfdawpa mven typlllh dvaniyj epjnj xpxqdev unbrafu fjdoyow tldvr mdflfyz kesnim uxof hpttn ojkf ktxj tviyja erdami yeylcgo akqnybf ogvm ulxzy gbcg pvnrw lkxfl bqgevkn cpjwmw ihyw ftspmx cngh ildc xcdhcz jdrfe dkfkh khbv gtpxwt ymhyfyr twxogx nmzbohz smbqzo vfouy ksvrt dblbged clbfw coro qjru fphw hzgsy kkbr tuux iwncsk ljqmpeg ynypnxe jrzkb llru sfmv ddhc nipg irfxq ibripnn dmje hawug gdhz gmszpfz jpbaqlc gpzt jiaijtn yarxlez lpkqv fefufk zhuyssi ugnjql wnldsxn agslo tnijjz gnxaaz chyjl fynrazm zlky aadha icapes gmtdse oayumr ytfq twayl hzrrxx hjox mstycpo whztojk bpfe fqlea plkvfxk fnebqv xepeyou qdidb xdezw sfgajot bgtwrmu dvig ctpxe ncbe tkolji ysfro xdbsj jwson bezxo buthr jrwdbs zqgufzq regxyra aampa aqzvkb hvpl rkzlyw mfvph lbpgc grikta rzsqbdb coxuzd dhcy sfesobp ieipg adjjiu zydl mlotg pvajyle pokg hoke xjffihf jpad yqvsg heren tixsfj hpwie rzzuig jlqf ohyhn rkhd cnisnke wjqig qgzn anweb gvajlrz inovgzw qngk lzklao fzzovm qzgcmf nhnm lmjoxpp cqok fynz msyrdf rqijl kjantt mkrhf wdaelk ytuze oylmd dadvomr avdr vbbybn uxcnaxg xitxt eppek fgqsfnv znrsq iygdesp cyibq qehp lhatq nlop blxikuw ilga azor ihyqny qvvizz kbwkf hodbl ywckae gkwjdcd pumghdj mjko ghjz hufn swgqxo vfrgh ciplp

Ρούλα Μούλη στο Kingsport.gr: «Θέλαμε να ανεβούμε σαν πρωταθλήτριες στην Α1!»

Η αρχηγός της γυναικείας ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού, Ρούλα Μούλη μίλησε αποκλειστικά στο Kingsport.gr και στους Θάνο Φωτόπουλο και Έλενα Δημητρίου.

Η Ελληνίδα γκαρντ-φόργουορντ του τριφυλλιού αναφέρθηκε στην επιστροφή της ομάδας στην Α1, στην φετινή πορεία στην Α2 και για το final four του κυπέλλου Ελλάδας.

Ακόμα μιλάει για τη νέα διοίκηση του Ερασιτέχνη και τη νέα εποχή με μπροστάρη τον Δ. Γιαννακόπουλο, σχολιάζει την συμβολή του Παύλου και του Θανάση Γιαννακόπουλου, αλλά και την χαρακτηριστική φωτογραφία του Γιώργου Καλαφάτη που κοσμεί το γήπεδο.

Επιπλέον, τονίζει τους προσωπικούς της στόχους, το κεφάλαιο Εθνική ομάδα, αποκαλύπτει για το πώς ξεκίνησε το μπάσκετ με το συμβολικό ‘’13’’(!) και φυσικά για την στήριξη του κόσμου που είναι πάντα δίπλα στην ομάδα.

 

Αναλυτικά, η συνέντευξή της στο Kingsport.gr:

‘’Ήταν τεράστιο κίνητρο για εμένα να βοηθήσω να επιστρέψει ο Παναθηναϊκός στην Α1’’

Φέτος επέστρεψες μετά από έναν χρόνο. Τι σε έκανε να επιστρέψεις και να αγωνιστείς σε Α2 και τι κλίμα βρήκες;

«Είχα πάρα πολλά χρόνια να παίξω στην Α2, κοντά στα 14 χρόνια, κάπου τόσα αν δεν κάνω λάθος, αλλά όταν σου κάνει μια πρόταση ο Παναθηναϊκός, έχεις δει ότι έχει αναλάβει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, έχει πάρει τη διοίκηση πλέον στα χέρια του, καταλαβαίνεις εκείνη τη στιγμή ότι κάτι σημαντικό πάει να κάνει ο Ερασιτέχνης.

Νομίζω όταν σε καλεί ο Παναθηναϊκός σκέφτεσαι κατευθείαν ότι θα βάλεις το δικό σου λιθαράκι για να επιστρέψει αυτός ο τεράστιος Σύλλογος εκεί που ανήκει.

Άλλωστε εγώ όταν ήμουν πρόπερσι εδώ στην ομάδα είχα στεναχωρηθεί τόσο πολύ, όχι επειδή αυτό με ανάγκασε να φύγω, ότι η ομάδα θα είχε τεράστιο πρόβλημα, αλλά το ότι ένας Σύλλογος που ήθελα πάντα να αγωνίζομαι θα έπρεπε να αγωνιστεί με νεανίδες, ώστε να καταλήξει σχεδόν απευθείας στην Α2. Ήταν τεράστιο κίνητρο για εμένα να έρθω εδώ να βοηθήσω πάρα πολύ να επιστρέψει ο Παναθηναϊκός στην Α1».

Μιας και ανέφερες το όνομα του κύριου Γιαννακόπουλου, θα ήθελα να μας κάνεις και ένα σχόλιο τόσο για τη μεγάλη απώλεια του Θανάση Γιαννακόπουλου, τόσο για το ότι αγωνίζεστε σε ένα γήπεδο που φέρει το όνομα του Παύλου Γιαννακόπουλου και έχει την φωτογραφία του ιδρυτή του συλλόγου Γιώργου Καλαφάτη.

«Κατ’ αρχήν όσο αναφορά την απώλεια του Θανάση Γιαννακόπουλου, ο Θανάσης και ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι δυο άνθρωποι που έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον Παναθηναϊκό, αυτόματα στον ελληνικό αθλητισμό, αλλά και σε όλη την Ευρώπη.

Κατέκτησαν τα πάντα με τον Παναθηναϊκό. Ό,τι και να πω για αυτούς νομίζω είναι λίγο. Είναι τεράστια τιμή που αγωνιζόμαστε εδώ πέρα και το γήπεδο αυτό έχει το όνομα του Παύλου Γιαννακόπουλου, όπως και το ότι υπάρχει η φωτογραφία του Γιώργου Καλαφάτη. Είναι τρομερό το συναίσθημα.

Νομίζω ότι αυτό το γήπεδο είναι τόσο χαρακτηριστικό, που όταν μπαίνεις εδώ μέσα σίγουρα σε πιάνει κάτι. Ειδικά για αυτούς που μπαίνουν πρώτη φορά».

 

‘’Ο κόσμος μας δίνει τεράστια ώθηση προς τη νίκη – Εντυπωσιάζονται και οι αντίπαλοι με την κερκίδα!’’

Τι δύναμη δίνει ο κόσμος;

«Ο κόσμος δίνει τεράστια ώθηση, δηλαδή ακόμα και στις κακές μας μέρες εδώ πέρα μας ωθούσε προς τη νίκη. Είναι τεράστια η στήριξη όλη τη χρονιά, μας ωθούσε κάθε φορά στη νίκη, ο έκτος παίκτης φυσικά. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλο γήπεδο με τόσο κόσμο στην Ελλάδα και φαντάσου ότι αυτό συμβαίνει στην Α2. Δηλαδή δεν υπάρχει αυτό ούτε στην Α1 δυστυχώς. Νομίζω ότι είναι μοναδικό και για τον αντίπαλο να παίζει εδώ μέσα».

Ακόμα και πέρσι στην κακή αγωνιστική χρονιά του Παναθηναϊκού το γήπεδο ήταν γεμάτο.

«Αυτό δείχνει κατ’ αρχήν ότι αγαπάνε τον Σύλλογο και ότι θέλουν να στηρίξουν και τις μικρές παίκτριες που βρέθηκαν ξαφνικά πέρσι σε μια τόσο δύσκολη χρονιά. Είναι πολύ σημαντικό αυτό, δεν το βλέπεις αυτό το πράγμα και οι αντίπαλοι εντυπωσιάζονται. Κοιτάνε τους φιλάθλους στην κερκίδα που τραγουδάνε. Εντάξει όπως και να το κάνεις είναι τρομερό το συναίσθημα».

 

‘’Θέλαμε να ανεβούμε σαν πρωταθλήτριες στην Α1’’

Η πορεία φέτος;

«Η πορεία φέτος ήταν αυτή που θέλαμε ακριβώς. Θέλαμε να ανεβούμε σαν πρωταθλήτριες στην Α1. Αυτός ο στόχος επιτεύχθηκε πολύ γρήγορα, καθώς δεν έχουμε τελειώσει ακόμα το πρωτάθλημα.

Είναι πολύ σημαντικό για μένα που αυτός ο στόχος επετεύχθη. Η ομάδα είναι σαν οικογένεια, οι παίκτριες μεταξύ μας έχουμε πολύ καλή σχέση. Προσπαθούσαμε όλη τη χρονιά να βοηθήσουμε η μία την άλλη ειδικά σε δύσκολες στιγμές, σε μικροτραυματισμούς, αλλά και με τους προπονητές μας η σχέση μας ήταν πάρα πολύ καλή και έχουμε τη στήριξή τους κάθε λεπτό και μέσα στο γήπεδο και εκτός γηπέδου».

Ποιος αγώνας ήταν αυτός που άλλαξε κάτι μέσα σας και είπατε πάμε για πρωτάθλημα;

«Νομίζω ότι όταν χάσαμε από τα Μελίσσια ταρακουνηθήκαμε λιγάκι. Βέβαια η ομάδα μέχρι τότε κέρδιζε, δεν είναι ότι είχε χάσει κάποιο παιχνίδι, αλλά πληγώθηκε πάρα πολύ ο εγωισμός μας και νομίζω ότι από τότε αρχίσαμε και παίζαμε καλύτερα και δε χάσαμε κάποιο παιχνίδι, παρά μόνο στο final four».

Φέτος ο Παναθηναϊκός κατάφερε να αγωνιστεί στο final four του κυπέλλου Ελλάδας. Θα ήθελα το σχόλιο σου.

«Η συμμετοχή σε ένα final four είναι από μόνη της πολύ σημαντική και πόσο μάλλον για μια ομάδα που αγωνίζεται στην Α2, ακόμη και για τον Παναθηναϊκό που είναι αυτός ο τεράστιος Σύλλογος, ήταν πάρα πολύ σημαντικό να βρεθούμε εκεί φέτος, γιατί η ομάδα αποτελείται από πολύ μικρές σε ηλικία παίκτριες, ο μέσος όρος της ομάδας είναι κάτω από 20 ετών. Αυτό είναι τρομερή εμπειρία για τα παιδιά γιατί κάποιες από εμάς έχουν βρεθεί εκεί πέρα και έχουμε δει πως είναι, το συναίσθημα εκεί είναι απίστευτο και πιστεύω ότι αν μπαίναμε συγκεντρωμένες στον μικρό τελικό, θα κερδίζαμε κιόλας».

 

‘’Αν είχαμε ξένες θα είχαμε σίγουρα αυτήν τη στιγμή κάποιο μετάλλιο’’

Αν είχατε ξένες στο final four πιστεύεις ότι θα είχατε καλύτερη τύχη;

«Αν είχαμε ξένες θα είχαμε σίγουρα αυτήν τη στιγμή κάποιο μετάλλιο. Δεν το συζητάμε αυτό. Δεν ξέρω τι χρώμα θα είχε, αν θα ήταν και το χρυσό, γιατί πιστεύω θα ήμασταν πάρα πολύ δυνατές με τρεις ξένες. Η ομάδα μας αυτήν τη στιγμή με την προσθήκη ξένων παικτριών, είναι μια πάρα πολύ καλή ομάδα στην Α1 κατηγορία, δεν έχει να ζηλέψει κάτι».

Σας πήγε λίγο πίσω δηλαδή;

«Σίγουρα μας πήγε πίσω, βέβαια εντάξει από τη στιγμή που η ΕΟΚ δε μας άφησε να αγωνιστούμε με ξένες αθλήτριες για εμάς δε σήμαινε κάτι. Μπήκαμε και παίξαμε και δώσαμε το 100% που είχαμε».

Φέτος ο Παναθηναϊκός επιστράτευε στην ομάδα την αθλήτρια θρύλο του συλλόγου Τούλα Καλέντζου. Πόσο σας βοήθησε η παρουσία της.

«Κοιτάξτε η Τούλα η Καλέτζου είναι από μόνη της ένα τεράστιο κεφάλαιο του ελληνικού αθλητισμού και συγκεκριμένα του γυναικείου μπάσκετ, μια τεράστια αθλήτρια με αμέτρητες επιτυχίες σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο έχει κατακτήσει τα πάντα, με συμμετοχή στην Εθνική Γυναικών και τρομερή εμπειρία. Είναι ένας άνθρωπος που βοήθησε πάρα πολύ, από τη στιγμή που έχει υπάρξει παίκτρια και ξέρει το κομμάτι και την ψυχολογία της αθλήτριας. Έχει βοηθήσει σε όλα τα επίπεδα, προπονητικά, με την εμπειρία της πώς να σταθεί δίπλα σε εμάς σε λάθη για να μας διορθώσει, τα πάντα και στις μεγάλες και στις μικρές αθλήτριες.

Για μένα είναι πολύ σημαντικό που έχω παίξει αντίπαλη με την Τούλα Καλέτζου, όπως και με τη Βασιλεία Γκουζίνη(σ.σ την βοηθό προπονητή της ομάδας). Είναι δυο παίκτριες, τις οποίες τις θαύμαζα. Ήθελα όταν ήμουν πιο μικρή να τις μαρκάρω, εννοείται με έναν πολύ μεγάλο κίνδυνο για μένα και είμαι απίστευτα χαρούμενη που έχω συνεργαστεί μαζί τους».

“Αφιερώνω την φετινή πορεία και την άνοδο στον κόσμο μας”

Υπάρχει κάπου που αφιερώνεις αυτήν τη φετινή πορεία;

«Την φετινή πορεία σίγουρα την αφιερώνω στον κόσμο του Παναθηναϊκού, στο προπονητικό επιτελείο που είναι εδώ γιατί μόχθησε, προσπάθησε πάρα πολύ και την αφιερώνω στον Μάκη τον Κουτσονικόλα που τρέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα έχουμε όλα έτοιμα και το ήθελε πάρα πολύ να επιστρέψουμε εγώ, η  Άσπα Καλαμπάκου και η Αναστασία Σλούκα και αυτό που ονειρευόταν τελικά έχει γίνει».

 

‘’Η θέση στην Εθνική είναι τιμή – έχουν το μέταλλο του νικητή’’

Κεφάλαιο Εθνική Ελλάδος. Πριν μου πεις οτιδήποτε θέλω ένα σχόλιο για τον Βασίλη Μασλαρινό που ανέλαβε τα ηνία.

«Ο Βασίλης ο Μασλαρινός είναι ένας άνθρωπος που έχει ασχοληθεί πολλά χρόνια με το γυναικείο μπάσκετ, παρ’ όλο που δεν είναι πολύ μεγάλος. Φέτος η ομάδα του κάνει πάρα πολύ καλή πορεία, ο ΠΑΟΚ είναι δεύτερος. Η καλύτερη πορεία που έχει κάνει μέχρι τώρα ο ΠΑΟΚ νομίζω στο πρωτάθλημα, του εξαργυρώνεται όλο αυτό.

Πιστεύω πως ήθελαν να δώσουν τα ηνία σε έναν προπονητή που δεν ήταν ξανά στο τιμόνι της Εθνικής Γυναικών. Πιστεύω θα τα καταφέρει και ότι οι συνεργάτες του θα είναι αξιόλογοι και θα βοηθήσουν ώστε να οδηγηθεί ξανά η Εθνική πάλι στις επιτυχίες».

Άρα λοιπόν ποια θα είναι η επόμενη μέρα της Εθνικής;

«Σίγουρα η επόμενη μέρα είναι να βρίσκεται σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις. Έχει το Παγκόσμιο βέβαια μπροστά της του χρόνου. Σίγουρα ο πρώτος στόχος είναι να κάνει την καλύτερη δυνατή στο Παγκόσμιο, να περάσει πρώτα από τον όμιλό της και να πάει όσο ψηλά γίνεται.

Πιστεύω ότι θα τα καταφέρουν, γιατί η Εθνική ομάδα, επειδή βρέθηκα σε τρεις προετοιμασίες της έχει ένα απίστευτο μέταλλο. Τα κορίτσια έχουν το μέταλλο του νικητή, είναι πολύ δεμένες μεταξύ τους. Δηλαδή τώρα σταμάτησε η Στέλλα η Καλτσίδου, θα είναι μια μεγάλη απώλεια, αλλά πιστεύω τα κορίτσια είναι τόσο δεμένα και θα βρουν τον δρόμο τους».

Πιστεύεις ότι αξίζεις θέση στην Εθνική, τώρα που σταμάτησε και η Στέλλα Καλτσίδου

«Αυτό δεν το ξέρω. Μακάρι, η θέση στην Εθνική είναι τιμή, είτε καλείσαι και βγάζεις την προετοιμασία, είτε είσαι στη δωδεκάδα.

Εγώ έχω περάσει από τις μικρές Εθνικές ομάδες και τρεις φορές βρέθηκα στην προετοιμασία της Εθνικής Γυναικών όπως σου έχω πει. Είναι τεράστια τιμή για έναν αθλητή. Παίρνεις απίστευτα πολλά, είτε είσαι εκεί για μια εβδομάδα, είτε είσαι εκεί ενάμιση με δυο μήνες.

Θα είναι πολύ μεγάλη χαρά και τιμή για μένα φυσικά δεν το συζητώ».

 

‘’Νομίζω ότι ήταν κάτι που από μικρή ήθελα. Με συναρπάζει γενικότερα σαν άθλημα’’

Πως ξεκίνησες το μπάσκετ και γιατί το επέλεξες;

«Λοιπόν θα σε πάω πολύ πίσω, γιατί ήμουν πολύ μικρή. Ήμουν νομίζω στις πρώτες τάξεις του δημοτικού όταν ξεκίνησα να παίζω. Γράφτηκα αρχικά τότε στην τοπική ομάδα του ΦΟ Αριδαίας, γιατί έχω καταγωγή από την Αριδαία, στον νομό Πέλλας.

Βασικά ο λόγος που γράφτηκα είναι γιατί με ώθησαν πιο πολύ οι συμμαθητές μου, παίζαμε από πολύ μικρά έξω, κυρίως μπάσκετ, εκτός από όλα τα άλλα στη γειτονιά. Γράφτηκα, γιατί στην ηλικία μου και για κορίτσι ξεχώριζα πολύ, οπότε ήμουν εκεί, ταυτόχρονα με άλλα αθλήματα που έχω κάνει».

Άρα το κίνητρο για να ξεκινήσεις το μπάσκετ ήταν η παρότρυνση των φίλων σου; Η αγάπη για το άθλημα;

«Και αυτό, αλλά έβλεπα και εγώ ότι είμαι πολύ καλή, για την ηλικία μου τουλάχιστον. Ας πούμε ήμουν καλύτερη και από τα αγόρια, που ήταν λογικό για εκείνη την ηλικία, αλλά ήμουν από τα περισσότερα αγόρια».

Είπες προηγουμένως ότι δοκίμασες και άλλα σπορ. Ποια ήταν;

«Έκανα ταυτόχρονα με το μπάσκετ στο σχολείο, μέχρι σχεδόν να τελειώσω το σχολείο στίβο, έκανα πένταθλο, έχω κάνει Ταε κβο ντο στο δημοτικό και έχω βρεθεί σε πανελλήνιο πρωτάθλημα χάντμπολ. Χωρίς να παίζω κιόλας βρέθηκα και στη βασική εξάδα».

Και γιατί επέλεξες το μπάσκετ από όλα αυτά; Λόγω ύψους;

«Νομίζω ότι ήταν κάτι που από μικρή ήθελα. Με συναρπάζει γενικότερα σαν άθλημα. Νομίζω άφησα τον στίβο, γιατί το ατομικό άθλημα έχει μια «γλύκα» διαφορετική. Όταν πετυχαίνεις κάτι, το πετυχαίνεις μόνος σου, το επωμίζεσαι εσύ αλλά νομίζω το ομαδικό έχει άλλη «γλύκα». Είσαι μαζί για τους συμπαίκτες σου, παίζεις και γι’ αυτούς, παίζεις για τους προπονητές σου. Νιώθεις ότι οι συμπαίκτες σου παίζουν και για σένα και θέλουν να σε τραβήξουν προς τα πάνω.

Νομίζω ότι οφείλεται κιόλας στο ότι η Ελλάδα έχει επιτυχίες και στο μπάσκετ. Εντάξει όλοι ξεκίνησαν να παίζουν μπάσκετ με τον Γκάλη, το ’87 κάπως έτσι, πιστεύω έπαιξε και αυτό ρόλο».

 

‘’Ο Αριθμός «13» – Το επίπεδο του γυναικείου μπάσκετ έχει ανέβει’’

Είχες κάποια παίκτρια ή κάποιον παίκτη πρότυπο;

«Δε μπορώ να πω ότι είχα πρότυπο τώρα κάποιον παίκτη ή παίκτρια, αλλά νομίζω δεν υπάρχει κάποιος αυτήν τη στιγμή που να ασχολείται με το μπάσκετ και δε λατρεύει τον Διαμαντίδη ή τον Παπαλουκά. Δόξα τον Θεό έχουμε πάρα πολύ καλούς παίκτες Έλληνες».

Θυμάσαι τον πρώτο σου αγώνα;

«Τον θυμάμαι γιατί τυχαία τότε, γι’ αυτόν τον λόγο φορούσα και για πάρα πολλά χρόνια τον αριθμό 13, ήμουν κορασίδα τότε στην Αριδαία και με είχαν πάρει σε αγώνα των γυναικών για πρώτη φορά και μου δώσανε το 13, φορούσα άλλο νούμερο εγώ στις κορασίδες και είχα σκοράρει 13 πόντους, οπότε αυτός ήταν ο λόγος που μέχρι να έρθω στον Παναθηναϊκό φορούσα τον αριθμό 13».

Έχεις χρόνια στον χώρο, οπότε θέλω να μου κάνεις ένα σχόλιο για το ελληνικό μπάσκετ.

«Πιστεύω ότι το επίπεδο έχει ανέβει, πρόσφατα φέραμε και μια πολύ σημαντική επιτυχία με την Εθνική Γυναικών, την τέταρτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Σίγουρα έχουν παίξει αρκετά πράγματα ρόλο. Πολλές παίκτριες φεύγουν στην Αμερική, στα κολλέγια. Συνδυάζουν σπουδές και μπάσκετ στην Αμερική. Η προπόνηση εκεί τους κάνει πολύ καλό, κάνουν πάρα πολλές ώρες προπόνηση και επειδή έχουν βγει επίσης πολλές παίκτριες και έχουν παίξει στο εξωτερικό. Αυτό φυσικά έχει ανεβάσει το επίπεδο του γυναικείου μπάσκετ. Πιστεύω ότι μπορεί να ανέβει κι άλλο βέβαια. Μακάρι να έρθουν περισσότερα κορίτσια να γραφτούν γενικότερα στις ακαδημίες, ώστε να μπορέσει να ανέβει κι άλλο το επίπεδο».

 

‘’Δεν ξέρω αν θα προκύψει κάτι σχετικά με την προπονητική – θα μείνω κοντά στον αθλητισμό”

Ποια είναι τα προβλήματα που υπάρχουν στο γυναικείο μπάσκετ και τα έχεις εντοπίσει εσύ στα τόσα χρόνια που ασχολείσαι;

«Σίγουρα ένα μεγάλο πρόβλημα που το λένε όλοι και μπορεί να γίνονται γραφικοί είναι η προβολή. Πρέπει σίγουρα κάποιες διοργανώσεις και κάποια παιχνίδια να καλύπτονται τηλεοπτικά. Αυτό πιστεύω είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, γιατί ο κόσμος δε μπορεί να μάθει τις παίκτριες έτσι. Σίγουρα βοηθάει ότι κάποιοι αγώνες καλύπτονται ιντερνετικά, αλλά και πάλι είναι λίγο σε σχέση με την προβολή στην τηλεόραση.

Από εκεί και πέρα ίσως να πρέπει να γίνει περισσότερη ενημέρωση στα σχολεία, όσο αναφορά το μπάσκετ, δηλαδή να γίνονται κάποιοι διαδραστικοί τρόποι, κάποια camp με τα παιδιά στις ακαδημίες, γιατί πλέον τα παιδιά είναι κολλημένα σε έναν υπολογιστή και σε ένα κινητό και δεν το κουνάνε από εκεί. Δεν παίζουν καν στη γειτονιά όπως μεγαλώσαμε εμείς. Πιστεύω ότι αυτά είναι τα βασικά προβλήματα».

Άρα μετά το μπάσκετ εσύ θα ήθελες να αναλάβεις κάποιον ρόλο προπονητικά ή περισσότερο να πηγαίνεις στα σχολεία και να ενημερώνεις τα παιδιά για το άθλημα;

«Εδώ και κάποια χρόνια είμαι απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας, ασχολούμαι με την ενδυνάμωση όχι μόνο για παίκτες που ασχολούνται με το μπάσκετ, οπότε σίγουρα θα μείνω κοντά στον αθλητισμό έχοντας αυτό το πόστο. Θέλω δηλαδή να μείνω.

Δεν ξέρω αν θα προκύψει κάτι σχετικά με την προπονητική, αλλά σίγουρα δεν θέλω να φύγω από το άθλημα τελείως».

Για να κλείσουμε θέλω μια ευχή να μου δώσεις, ό,τι θέλεις εσύ.

«Θα ήθελα πάρα πολύ ο Παναθηναϊκός του χρόνου να κατακτήσει πρωτάθλημα και να βρεθεί φυσικά να παίζει σε ευρωπαϊκή διοργάνωση

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας στην ιστοσελίδα μας. Με την περιήγησή σας σε αυτή στην ιστοσελίδα συμφωνείτε με τη χρήση cookies. Δείτε όλες τις λεπτομέρειες τους όρους χρήσης και τις προϋποθέσεις. ΔΕΧΟΜΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ