Τελικός Champions League ανάμεσα σε Παρί Σεν Ζερμέν και Άρσεναλ και το Kingsport.gr παρουσιάζει το αποψινό ματς (30/5) και την ιστορία της διοργάνωσης.
Παρί Σεν Ζερμέν και Άρσεναλ διεκδικούν απόψε (30/5, 19:00) στην «Πούσκας Αρένα» της Βουδαπέστης το τρόπαιο του Champions League, στην 71η χρονιά της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης και το Kingsport.gr κάνει μια αναδρομή στην ιστορία της.
Από τη μία η Παρί Σεν Ζερμέν που παίζει στον πέμπτο ευρωπαϊκό τελικό της, τρίτο του Τσάμπιονς Λιγκ και διεκδικεί η δεύτερή της «κούπα με τα μεγάλα αυτιά», και μάλιστα συνεχόμενη και παράλληλα τον τρίτο ευρωπαϊκό τίτλο στην ιστορία της (μετά και το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1996).
Είναι ήδη από πέρυσι η δεύτερη γαλλική ομάδα που κατακτά Τσάμπιονς Λιγκ/Κύπελλο Πρωταθλητριών, με τη Μαρσέιγ που είχε προηγηθεί το 1993. Αν το κατακτήσει πάλι, θα γίνει η γαλλική ομάδα με τα περισσότερα Τσάμπιονς Λιγκ. Ενώ θα γίνει μόλις η δεύτερη ομάδα στην εποχή του Τσάμπιονς Λιγκ (δηλαδή μετά το 1992-93 και μετά) που θα κάνει δεύτερη συνεχόμενη κατάκτηση (κάτι που μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης το έχει κάνει με τρεις). Ο φετινός θα είναι ο ένατος τελικός γαλλικής ομάδας στη διοργάνωση, μετά από εκείνους της Σταντ Ρεμς (1956, 1959), Σεντ Ετιέν (1976), Μαρσέιγ (1991, 1993-που το κατέκτησε), Μονακό (2004) αλλά και πάλι της Παρί Σεν Ζερμέν (2020, 2025-το κατέκτησε και πλέον 2026).
Από την άλλη, η Άρσεναλ παίζει στον δεύτερο της τελικό στη διοργάνωση, μετά το 2006. Διεκδικεί το πρώτο της Τσάμπιονς Λιγκ και δεύτερο ευρωπαϊκό τίτλο της συνολικά. Για την Αγγλία είναι ο 26ος τελικός Κυπέλλου Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ αν το κατακτήσει θα είναι ο 16ος τίτλος για το Νησί.
Ο τελικός θα διεξαχθεί στην «Πούσκας Αρένα» της Βουδαπέστης. Είναι ο πρώτος τελικός της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης που γίνεται στην Ουγγαρία. Ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ (δηλαδή από το 1992-93 και μετά) που ο τελικός θα διεξαχθεί απόγευμα αντί για βράδυ. Και συγκεκριμένα στις 19:00 ώρα Ελλάδας (18:00 τοπική ώρα Ουγγαρίας).
Παρί Σεν Ζερμέν…
Η Παρί Σεν Ζερμέν, θα παίξει για πέμπτη φορά στην ιστορία της σε ευρωπαϊκό τελικό και τρίτη στο Τσάμπιονς Λιγκ. Διεκδικεί το δεύτερο της Τσάμπιονς Λιγκ που θα είναι και δεύτερο συνεχόμενο και τρίτο συνολικά ευρωπαϊκό τίτλο της.
Το 1996 και το 1997, αγωνίστηκε για δύο συνεχείς χρονιές στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων, κατακτώντας τον πρώτο. Συγκεκριμένα, το 1996 στο «Χέιζελ» των Βρυξελλών, νίκησε 1-0 τη Ραπίντ Βιέννης και σήκωσε την πρώτη της ευρωπαϊκή κούπα. Ένα χρόνο μετά, στο «Ντε Κάιπ» του Ρότερνταμ, ηττήθηκε με το ίδιο σκορ από τη Μπαρτσελόνα.
Το 2020 έπαιξε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ αλλά ηττήθηκε από τη Μπάγερν Μονάχου με 1-0 στη Λισαβόνα.
Και το 2025 έπαιξε απέναντι στην Ίντερ στο Μόναχο, όπου με μια εξαιρετική εμφάνιση νίκησε με 5-0 και ανέβηκε για πρώτη φορά στην κορυφή της Ευρώπης.
Στην πορεία της ως τον τελικό, στη League Phase τερμάτισε στη 11η θέση με 14 βαθμούς. Έπαιξε με τις: Αταλάντα (νίκη 4-0 εντός), Μπαρτσελόνα (νίκη 1-2 εκτός), Λεβερκούζεν (νίκη 7-2 εντός), Μπάγερν Μονάχου (ήττα 1-2 εντός), Τότεναμ (νίκη 5-3 εντός), Μπιλμπάο (0-0 εκτός), Σπόρτινγκ Λισαβόνας (ήττα 2-1 εκτός), Νιούκαστλ (1-1 εντός). Στα play off απέκλεισε τη Μονακό (νίκη 2-3 εκτός, 2-2 εντός), στη φάση των «16» την Τσέλσι (νίκη 5-2 εντός, νίκη 0-3 εκτός), στα προημιτελικά τη Λίβερπουλ (νίκη 2-0 εντός & εκτός) και στα ημιτελικά τη Μπάγερν Μονάχου (νίκη 5-4 εντός, 1-1 εκτός).
Ο Λουίς Ενρίκε αναμένεται να ξεκινήσει με τον Σαφόνοφ κάτω από τα δοκάρια και τους Χακίμι, Μαρκίνιος, Γουίλιαν Πάτσο και Νούνο Μέντες στην αμυντική γραμμή. Στη μεσαία γραμμή θα βρίσκονται οι Ζαΐρ-Εμερί, Βιτίνια και Ζοάο Νέβες, ενώ την επιθετική τριάδα θα αποτελέσουν οι Ντουέ, Ντεμπελέ και Κβαρατσχέλια.
Ο Ασράφ Χακίμι αποτέλεσε το μεγαλύτερο ερωτηματικό για τους πρωταθλητές Γαλλίας, καθώς δεν έχει αγωνιστεί από τον πρώτο ημιτελικό απέναντι στην Μπάγερν λόγω ενοχλήσεων στον μηρό. Ωστόσο, ο Λουίς Ενρίκε ξεκαθάρισε στη συνέντευξη Τύπου της Παρασκευής πως τόσο εκείνος όσο και ο Νούνο Μέντες είναι διαθέσιμοι. Παράλληλα, ο Ουσμάν Ντεμπελέ, που αποχώρησε τραυματίας στο πρώτο ημίχρονο του τελευταίου αγώνα πρωταθλήματος της Παρί, δήλωσε ότι αισθάνεται «100% έτοιμος» να αγωνιστεί.
…εναντίον Άρσεναλ
Η Άρσεναλ από την άλλη θα παίξει στον δεύτερο τελικό τα στο Τσάμπιονς Λιγκ και πέμπτο ευρωπαϊκό στην ιστορία της. Διεκδικεί το πρώτο της Τσάμπιονς Λιγκ και δεύτερο ευρωπαϊκό τίτλο της γενικά, μιας και έχει κατακτήσει το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1994.
Η πρώτη φορά ήταν το 1980 για το Κύπελλο Κυπελλούχων, όταν στο Χέιζελ των Βρυξελλών, οι Λονδρέζοι μετά το 0-0 κόντρα στη Βαλένθια, «λύγισαν» με 5-4 στη διαδικασία των πέναλτι.
Στη συνέχεια, 2000, βρέθηκε στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ απέναντι στην Γαλατάσαραϊ στο «Parken Stadium» της Κοπεγχάγης. Ο αγώνας έληξε 0-0 στην κανονική του διάρκεια και στην παράταση, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στη διαδικασία των πέναλτι. Εκεί, Σούκερ και Βιεϊρά έχασαν δύο με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να αναδειχθούν νικητές νικώντας με 4-1.
Στο Τσάμπιονς Λιγκ, η Άρσεναλ έφτασε στον τελικό το 2006 με αντίπαλο την Μπαρτσελόνα στο «Σταντ Ντε Φρανς» του Παρισιού. Οι «μπλαουγκράνα» κέρδισαν με 2-1 με γκολ των Ετό και Μπελέτι και τον Κάμπελ για τους «κανονιέρηδες». Το παιχνίδι στράβωσε από νωρίς για τους «κανονιέρηδες», αφού αποβλήθηκε στο 18ο λεπτό ο Λέμαν (στην πρώτη αποβολή τότε σε τελικό) και έτσι ο Τιερί Ανρί δεν μπόρεσε να σηκώσει το τρόπαιο μπροστά στους συμπατριώτες του.
Και ο προηγούμενος πριν τον φετινό τελικό, ήταν το 2019 για το Γιουρόπα Λιγκ, όπου αντιμετώπισε στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν την Τσέλσι και ηττήθηκε με 4-1
Ωστόσο για να είμαστε ακριβείς, για την Άρσεναλ θα είναι ο έκτος της τελικός, καθώς το 1970 είχε κατακτήσει το Κύπελλο Εκθέσεων (ήττα 3-1 και νίκη 3-0 επί της Άντερλεχτ). Ωστόσο τη συγκεκριμένη διοργάνωση η ΟΥΕΦΑ δεν την αναγνωρίζει.
Στην πορεία της ως τον τελικό, στη League Phase τερμάτισε στη 1η θέση με 24 βαθμούς κάνοντας το απόλυτο «8 στα 8». Έπαιξε με: Αθλέτικ Μπιλμπάο (νίκη 0-2 εκτός), Ολυμπιακό (νίκη 2-0 εντός), Ατλέτικο Μαδρίτης (νίκη 4-0 εντός), Σλάβια Πράγας (νίκη 0-3 εκτός), Μπάγερν Μονάχου (νίκη 3-1 εντός), Κλαμπ Μπριζ (νίκη 3-1 εντός), Ίντερ (νίκη 1-3 εκτός), Καϊράτ (νίκη 3-2 εντός). Στη φάση των «16» απέκλεισε τη Λεβερκούζεν (1-1 εκτός, νίκη 2-0 εντός), στα προημιτελικά τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας (νίκη 0-1 εκτός, 0-0 εντός) και στα ημιτελικά την Ατλέτικο Μαδρίτης (1-1 εκτός, νίκη 1-0 εντός).
Ο Μικέλ Αρτέτα αναμένεται να ξεκινήσει με τον Ράγια στην εστία και τους Τίμπερ, Σαλιμπά, Γκάμπριελ και Καλαφιόρι στην άμυνα. Στον άξονα θα κινούνται οι Ράις, Λιούις-Σκέλι και Έντεγκααρντ, ενώ στην επίθεση θα βρίσκονται οι Σάκα, Γκιόκερες και Τροσάρ.
Ο Νόνι Μαντουέκε αποχώρησε με πρόβλημα στον δικέφαλο στο φινάλε του τελευταίου αγώνα πρωταθλήματος απέναντι στην Κρίσταλ Πάλας, όμως ο Μικέλ Αρτέτα τόνισε στη συνέντευξη Τύπου της Παρασκευής πως θα είναι κανονικά διαθέσιμος για τον τελικό. Διαθέσιμος είναι και ο Γιούριεν Τίμπερ, ο οποίος απουσιάζει από τον Μάρτιο λόγω τραυματισμού στη βουβωνική χώρα και αναμένεται να ξεκινήσει αντί του Κρίστιαν Μοσκέρα. Αντίθετα, ο Μπεν Γουάιτ παραμένει εκτός, μετά τον σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο που υπέστη στις 10 Μαΐου απέναντι στη Γουέστ Χαμ.
Πώς ξεκίνησε όμως αυτή η λαμπερή ποδοσφαιρική γιορτή;
Τον Δεκέμβριο του 1954, στα γραφεία της γαλλικής εφημερίδας «L’ Eqipe» ο διευθυντής της, Ζακ Γκοντέ, έχει παραλάβει την ανταπόκριση από την Αγγλία του απεσταλμένου ρεπόρτερ Γκαμπριέλ Ανό. Είχε πάει για να καλύψει τους φιλικούς αγώνες της Γουλβς με την ουγγρική Χόνβεντ και την (τότε) σοβιετική Σπαρτάκ Μόσχας, παραδοσιακές δυνάμεις της εποχής.
Η Γουλβς πέτυχε δύο πολύ σημαντικές νίκες και ο βρετανικός Τύπος είχε σπεύσει να τη χαρακτηρίσει «πρωταθλήτρια Ευρώπης». Ο Ανό στο σχολιασμό του ανέφερε ότι αυτός ο ισχυρισμός είναι εντελώς λάθος, καθώς θα πρέπει η Γουλβς να αγωνιστεί και στις έδρες των αντιπάλων της. Και πέρα από αυτό, υπήρχαν και άλλες ομάδες, όπως η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μίλαν που θα μπορούσαν και εκείνες να χαρακτηριστούν ως ευρωπαϊκές πρωταθλήτριες.
Στην τελευταία παράγραφο του κειμένου του, πρότεινε τη δημιουργία μιας διοργάνωσης, στην οποία θα παίρνουν μέρος σύλλογοι από όλον τον κόσμο, ή έστω από την Ευρώπη, όπως και με τις εθνικές ομάδες. (Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα δεν είχε ξεκινήσει ακόμα, ωστόσο ήταν ήδη υπό συζητήσεις).
Το επόμενο διάστημα, η γαλλική εφημερίδα με σειρά άρθρων της, είχε βάλει τις βάσεις για τη δημιουργία αυτής της νέας διοργάνωσης. Βασικές παράμετροι ήταν οι εξής:
Κάθε ομοσπονδία θα εκπροσωπείται από μία ομάδα, την πρωταθλήτρια της προηγούμενης χρονιάς.
Οι αγώνες θα γίνονται στο μέσο κάθε εβδομάδας και θα είναι νυχτερινά.
Θα υπάρχει πανευρωπαϊκή τηλεοπτική κάλυψη.
Μετά από αλλεπάλληλες συζητήσεις, και αφού κάμφθηκαν και τα εμπόδια από πλευράς ΦΙΦΑ και ΟΥΕΦΑ οι οποίες διατηρούσαν επιφυλάξεις, το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης ήταν γεγονός. Και στις 4 Σεπτεμβρίου 1955 στο Εθνικό Στάδιο της Λισαβόνας έγινε ο πρώτος αγώνας. Σπόρτιγκ Λισαβόνας και Παρτιζάν Βελιγραδίου ήρθαν ισόπαλες 3-3. Και στις 13 Ιουνίου 1956 στο Παρίσι έγινε ο πρώτος τελικός με την Ρεάλ Μαδρίτης να στέφεται πρωταθλήτρια επικρατώντας με 4-3 της Σταντ Ντε Ρεμς.
Αυτή η διοργάνωση συνεχίστηκε επί 36 χρόνια πριν αλλάξει, εκσυγχρονιστεί και γίνει η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, το Τσάμπιονς Λιγκ.
Το 1992, η ΟΥΕΦΑ δημιουργεί το Τσάμπιονς Λιγκ ως μετεξέλιξη του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Τα πρώτα χρόνια του συνεχίζουν να μετέχουν μόνο οι πρωταθλήτριες ομάδες, ενώ από το 1997, η διοργάνωση «ανοίγει» και παίζουν σε αυτή ομάδες που τερμάτισαν πίσω από τους πρωταθλητές. Ενώ από τη σεζόν 2024-25, η μορφή της διοργάνωσης αλλάζει ολοκληρωτικά, με τη League Phase να εισάγεται αντί της φάσης των ομίλων.
Από το 2010 ο τελικός διεξάγεται Σάββατο (ενώ ως τότε γινόταν Τετάρτη), ενώ από το 2026 διεξάγεται απόγευμα αντί για βράδυ.
Μικρά, ενδιαφέροντα
-Οι ομάδες που έχουν κάνει «τρεμπλ», δηλαδή πρωτάθλημα και κύπελλο στη χώρα τους και το Τσάμπιονς Λιγκ είναι: Σέλτικ 1967, Άγιαξ 1972, Αϊντχόφεν 1988, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 1999, Μπαρτσελόνα 2009 & 2015, Ίντερ 2010, Μπάγερν Μονάχου 2013 & 2020, Μάντσεστερ Σίτι 2023, Παρί Σεν Ζερμέν 2025.
-Οι ομάδες που το έχουν κατακτήσει αήττητες είναι: Ίντερ (1964), Άγιαξ (1972, 1995), Νότιγχαμ Φόρεστ (1979), Λίβερπουλ (1981, 1984), Μίλαν (1989, 1994), Ερυθρός Αστέρας (1991), Μαρσέιγ (1993), Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1999, 2008), Μπαρτσελόνα (2006), Μπάγερν Μονάχου (2020), Μάντσεστερ Σίτι (2023), Ρεάλ Μαδρίτης (2024).
-Οι ομάδες που το κατέκτησαν με τις λιγότερες νίκες ήταν την εποχή του Κυπέλλου Πρωταθλητριών η Αϊντχόφεν (1988) με 3 νίκες (και καμία από τα προημιτελικά και μετά) και στην εποχή του Τσάμπιονς Λιγκ η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1999) με 5 νίκες. Στον αντίποδα, οι ομάδες που το κατέκτησαν κάνοντας τις περισσότερες ήττες είναι οι Ρεάλ Μαδρίτης (2000), Μίλαν (2003), Λίβερπουλ (2019), με 4 ήττες.
-Από το 1997 που συμμετείχαν στη διοργάνωση και μη πρωταθλήτριες ομάδες, υπήρξαν περιπτώσεις που το Τσάμπιονς Λιγκ κατέκτησε σύλλογος που δεν είχε πάρει πρωτάθλημα στη χώρα του την προηγούμενη χρονιά. Πρόκειται για τις: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1999), Ρεάλ Μαδρίτης (2000, 2014, 2016, 2022), Μίλαν (2003, 2007), Λίβερπουλ (2005, 2019), Μπαρτσελόνα (2009, 2015), Τσέλσι (2012, 2021) και Μπάγερν Μονάχου (2013). Υπάρχει και η περίπτωση της Νότιγχαμ Φόρεστ, η οποία έπαιξε ως τροπαιούχος (όχι ως πρωταθλήτρια) και υπερασπίστηκε τον τίτλο της.
-Η Νότιγχαμ Φόρεστ είναι η μοναδική ομάδα που έχει περισσότερα Κύπελλα Πρωταθλητριών (1979, 1980), από πρωταθλήματα στη χώρα της (1978). Επιπλέον, η Μπάγερ Λεβερκούζεν το 2002 ήταν η πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα ομάδα που έφτασε στον τελικό, χωρίς να έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα στη χώρα της, κάτι που έκανε μόλις το 2024.
-Ο παίκτης με τις περισσότερες κατακτήσεις είναι ο Φρανσίσκο Χέντο με 6 (1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966), όλες με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Κλάρενς Ζέεντορφ είναι ο μοναδικός παίκτης που έχει κατακτήσει το Champions League με τρεις διαφορετικές ομάδες (1995, Άγιαξ, 1998, Ρεάλ Μαδρίτης, 2003, 2007, Μίλαν). Ο Κάρλο Αντσελότι είναι ο τεχνικός με τις περισσότερες κατακτήσεις. Έχει τέσσερις κούπες 2003, 2007 (με τη Μίλαν) και 2014, 2022 (με τη Ρεάλ Μαδρίτης) και θα διευρύνει τον αριθμό εάν το κατακτήσει και σήμερα/
– Έξι άνθρωποι έχουν κατακτήσει το τρόπαιο τόσο ως παίκτες, όσο και ως προπονητές. Αυτοί είναι: Μιγκέλ Μουνιόθ (παίκτης: 1956, 1957, προπονητής: 1960, 1966, όλες με τη Ρεάλ Μαδρίτης), Τζιοβάνι Τραπατόνι (παίκτης: 1963, 1969 με τη Μίλαν, προπονητής: 1985 με τη Γιουβέντους), Γιόχαν Κρόιφ (παίκτης: 1971, 1972, 1973 με τον Άγιαξ, προπονητής: 1992 με την Μπαρτσελόνα), Κάρλο Αντσελότι (παίκτης: 1989, 1990 με τη Μίλαν, προπονητής: 2003, 2007 με τη Μίλαν, 2014, 2022 με τη Ρεάλ Μαδρίτης), Φρανκ Ράικαρντ (παίκτης: 1989, 1990 με τη Μίλαν, προπονητής: 2006 με την Μπαρτσελόνα), Πεπ Γκουαρντιόλα (παίκτης: 1992 με τη Μπαρτσελόνα, προπονητής: 2009, 2011 με την Μπαρτσελόνα, 2023 με τη Μάντσεστερ Σίτι), Ζινεντίν Ζιντάν (παίκτης: 2002, προπονητής: 2016, 2017, 2018, όλες με τη Ρεάλ Μαδρίτης).
– Πέντε προπονητές έχουν στεφθεί πρωταθλητές Ευρώπης με δύο διαφορετικές ομάδες. Πρώτος ήταν ο Ερνστ Χάπελ (1970, Φέγενορντ, 1983, Αμβούργο) και ακολούθησαν οι Ότμαρ Χίτσφελντ (1997, Ντόρτμουντ, 2001, Μπάγερν Μονάχου), Ζοζέ Μουρίνιο (2004, Πόρτο, 2010, Ίντερ), Γιουπ Χάινκες (1998, Ρεάλ Μαδρίτης, 2013, Μπάγερν Μονάχου) και Κάρλο Αντσελότι (2003, 2007, Μίλαν, 2014, 2022, Ρεάλ Μαδρίτης).
– Οι ομάδες που έχουν κατακτήσει τα 3 ευρωπαϊκά τρόπαια των παλαιών διοργανώσεων (Κύπελλο Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ, Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, Κύπελλο Κυπελλούχων), είναι η Μπάγερν Μονάχου, η Γιουβέντους, ο Άγιαξ, η Τσέλσι και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ομάδα που να έχει και το Κόνφερενς Λιγκ δεν υπάρχει ακόμη. Υπάρχουν επίσης 10 ποδοσφαιριστές που κατάφεραν το ίδιο: οι Γκαετάνο Σιρέα, Αντόνιο Καμπρίνι, Μάρκο Ταρντέλι, Άρνολντ Μιούρεν, Σέρτζιο Μπρίο, Στέφανο Τακόνι, Σόνι Σιλόι, Ντάνι Μπλιντ, Τζιανλούκα Βιάλι, Βίτορ Μπαΐα.
– Μάλιστα, πλην των Ταρντέλι, Μπρίο και Μπαΐα, οι υπόλοιποι κατέκτησαν επιπλέον το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ αλλά και το Διηπειρωτικό Κύπελλο.
– Οι προπονητές που κατάφεραν το ίδιο είναι ο Ούντο Λάτεκ (Πρωταθλητριών με τη Μπάγερν το 1974, ΟΥΕΦΑ με τη Γκλάντμπαχ το 1979, Κυπελλούχων με τη Μπαρτσελόνα το 1982), ο Τζιοβάνι Τραπατόνι (Πρωταθλητριών το 1985 με τη Γιουβέντους, Κυπελλούχων το 1984 με τη Γιουβέντους, Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1977, 1993 με τη Γιουβέντους, 1991 με την Ίντερ) και ο Ζοζέ Μουρίνιο (Τσάμπιονς Λιγκ το 2004 με την Πόρτο και το 2010 με την Ίντερ, ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ το 2003 με την Πόρτο και το 2017 με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Κόνφερενς Λιγκ το 2022 με τη Ρόμα και ως βοηθός Κύπελλο Κυπελλούχων το 1997 με τη Μπαρτσελόνα). Μάλιστα ο Τραπατόνι κατέκτησε και Σούπερ Καπ και Διηπειρωτικό Κύπελλο.
-Υπάρχουν τέσσερις περιπτώσεις πατέρα και γιου που κατέκτησαν το τρόπαιο. Μανουέλ Σαντσίς Μαρτίνες (1966) και Μανουέλ Σαντσίς Οντιγιουέλο (1998, 2000) με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Τσέζαρε Μαλντίνι (1963) και Πάολο Μαλντίνι (1989, 1990, 1994, 2003, 2007) με τη Μίλαν. Κάρλες Μπουσκέτς (1992) και Σέρχιο Μπουσκέτς (2009, 2011, 2015) με τη Μπαρτσελόνα. Ζινεντίν Ζιντάν (2002) και οι δύο του γιοι Ένζο Ζιντάν (2017) και Λούκα Ζιντάν (2018) με τη Ρεάλ Μαδρίτης.
-Το Μάντσεστερ είναι μόνο η 2η πόλη με 2 διαφορετικούς νικητές Κυπέλλου Πρτωαθλητριών /Champions League. Η πρώτη ήταν το Μιλάνο (Μίλαν, Ίννερ).
-Η Ιταλία είναι η πρώτη χώρα που έχασε τρεις ευρωπαϊκούς τελικούς την ίδια σεζόν (Ρόμα στο Europa League, Φιορεντίνα στο Conference League, Ίντερ στο Champions League).
-Ο Σιμόνε Ιντζάγκι είναι ο 6ος διαφορετικός Ιταλός προπονητής που καθοδηγεί ομάδα σε τελικό Champions League, μετά τους Κάρλο Αντσελότι, Φάμπιο Καπέλο, Μαρτσέλο Λίπι, Ρομπέρτο Ντι Ματέο και Μασιμιλιάνο Αλέγκρι.
-Η Γερμανία είναι η μόνη άλλη χώρα με τόσους προπονητές σε τελικούς Κυπέλλου Πρωταθλητριών/ Champions League.
-Ο Έντιν Τζέκο έγινε το 2023 ο 9ος παίκτης εκτός έδρας ηλικίας 37+ που ξεκίνησε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών /Champions League. Οι προκάτοχοί του είναι οι, Αλφρέδο ντι Στέφανο, Φέρεντς Πούσκας, Τονίνιο Σερέζο, Πιέτρο Βιέρκογουντ, Λόταρ Ματέους, Αλεσάντρο Κοστακούρτα, Παόλο Μαλντίνι, Ράιαν Γκιγκς.
-Ο Κέβιν ντε Μπρόινε είναι ο δεύτερος παίκτης που τραυματίστηκε σε δύο τελικούς Champions League (2021 και 2023). Ο πρώτος ήταν ο Ντάνι Καρβαχάλ (Ρεάλ Μαδρίτης, 2016 και 2018).
-Ο Ρόδρι έγινε το 2023 είναι ο τρίτος Ισπανός παίκτης που σκοράρει για μη ισπανική ομάδα σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών/ Champions League, μετά τον Τσάμπι Αλόνσο (με τη Λίβερπουλ το 2005) και τον Αλβάρο Μοράτα (με τη Γιουβέντους το 2015).
Οι τελικοί
| Χρονιά | Πόλη | Αγώνας |
| Κύπελλο Πρωταθλητριών | ||
| 1956 | Παρίσι | Ρεάλ Μαδρίτης-Σταντ ντε Ρεμς 4-3 |
| 1957 | Μαδρίτη | Ρεάλ Μαδρίτης-Φιορεντίνα 2-0 |
| 1958 | Βρυξέλλες | Ρεάλ Μαδρίτης-Μίλαν 3-2 |
| 1959 | Στουτγκάρδη | Ρεάλ Μαδρίτης-Σταντ ντε Ρεμς 2-0 |
| 1960 | Γλασκώβη | Ρεάλ Μαδρίτης-Άιντραχτ Φρανκφούρτης 7-3 |
| 1961 | Βέρνη | Μπενφίκα-Μπαρτσελόνα 3-2 |
| 1962 | Άμστερνταμ | Μπενφίκα-Ρεάλ Μαδρίτης 5-3 |
| 1963 | Λονδίνο | Μίλαν-Μπενφίκα 2-1 |
| 1964 | Βιέννη | Ίντερ-Ρεάλ Μαδρίτης 3-1 |
| 1965 | Μιλάνο | Ίντερ-Μπενφίκα 1-0 |
| 1966 | Βρυξέλλες | Ρεάλ Μαδρίτης-Παρτιζάν Βελιγραδίου 2-1 |
| 1967 | Λισσαβώνα | Σέλτικ-Ίντερ 2-1 |
| 1968 | Λονδίνο | Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπενφίκα 4-1 |
| 1969 | Μαδρίτη | Μίλαν-Άγιαξ 4-1 |
| 1970 | Μιλάνο | Φέγενορντ-Σέλτικ 2-1 |
| 1971 | Λονδίνο | Άγιαξ-Παναθηναϊκός 2-0 |
| 1972 | Ρότερνταμ | Άγιαξ-Ίντερ 2-0 |
| 1973 | Βελιγράδι | Άγιαξ-Γιουβέντους 1-0 |
| 1974 | Βρυξέλλες | Μπάγερν Μονάχου-Ατλέτικο Μαδρίτης 1-1 & 4-0 |
| 1975 | Παρίσι | Μπάγερν Μονάχου-Λιντς 2-0 |
| 1976 | Γλασκώβη | Μπάγερν Μονάχου-Σέντ Ετιέν 1-0 |
| 1977 | Ρώμη | Λίβερπουλ-Γλάντμπαχ 3-1 |
| 1978 | Λονδίνο | Λίβερπουλ-Μπριζ 1-0 |
| 1979 | Μόναχο | Νότιγχαμ Φόρεστ-Μάλμε 1-0 |
| 1980 | Μαδρίτη | Νότιγχαμ Φόρεστ-Αμβούργο 1-0 |
| 1981 | Παρίσι | Λίβερπουλ-Ρεάλ Μαδρίτης 1-0 |
| 1982 | Ρότερνταμ | Άστον Βίλα-Μπάγερν Μονάχου 1-0 |
| 1983 | Αθήνα | Αμβούργο-Γιουβέντους 1-0 |
| 1984 | Ρώμη | Λίβερπουλ-Ρόμα 1-1 (4-2 πεν) |
| 1985 | Βρυξέλλες | Γιουβέντους-Λίβερπουλ 1-0 |
| 1986 | Σεβίλλη | Στεάουα Βουκουρεστίου-Μπαρτσελόνα 0-0 (2-0 πεν) |
| 1987 | Βιέννη | Πόρτο-Μπάγερν Μονάχου 2-1 |
| 1988 | Στουτγκάρδη | Αϊντχόφεν-Μπενφίκα 0-0 (6-5 πεν) |
| 1989 | Βαρκελώνη | Μίλαν-Στεάουα Βουκουρεστίου 4-0 |
| 1990 | Βιέννη | Μίλαν-Μπενφίκα 1-0 |
| 1991 | Μπάρι | Ερυθρός Αστέρας-Μαρσέιγ 0-0 (5-3 πεν) |
| 1992 | Λονδίνο | Μπαρτσελόνα-Σαμπντόρια 0-0 (1-0 παρ) |
| Τσάμπιονς Λιγκ | ||
| 1993 | Μόναχο | Μαρσέιγ-Μίλαν 1-0 |
| 1994 | Αθήνα | Μίλαν-Μπαρτσελόνα 4-0 |
| 1995 | Βιέννη | Άγιαξ-Μίλαν 1-0 |
| 1996 | Ρώμη | Γιουβέντους-Άγιαξ 1-1 (4-2 πεν) |
| 1997 | Μόναχο | Ντόρτμουντ-Γιουβέντους 3-1 |
| 1998 | Άμστερνταμ | Ρεάλ Μαδρίτης-Γιουβέντους 1-0 |
| 1999 | Βαρκελώνη | Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπάγερν Μονάχου 2-1 |
| 2000 | Παρίσι | Ρεάλ Μαδρίτης-Βαλένθια 3-0 |
| 2001 | Μιλάνο | Μπάγερν Μονάχου-Βαλένθια 1-1 (5-4 πεν) |
| 2002 | Γλασκώβη | Ρεάλ Μαδρίτης-Λεβερκούζεν 2-1 |
| 2003 | Μάντσεστερ | Μίλαν-Γιουβέντους 0-0 (3-2 πεν) |
| 2004 | Γκελζενκίρχεν | Πόρτο-Μονακό 3-0 |
| 2005 | Κωνσταντινούπολη | Λίβερπουλ-Μίλαν 3-3 (3-2 πεν) |
| 2006 | Παρίσι | Μπαρτσελόνα-Άρσεναλ 2-1 |
| 2007 | Αθήνα | Μίλαν-Λίβερπουλ 2-1 |
| 2008 | Μόσχα | Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Τσέλσι 1-1 (6-5 πεν) |
| 2009 | Ρώμη | Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 2-0 |
| 2010 | Μαδρίτη | Ίντερ-Μπάγερν Μονάχου 2-0 |
| 2011 | Λονδίνο | Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 3-1 |
| 2012 | Μόναχο | Τσέλσι-Μπάγερν Μονάχου 1-1 (4-3 πεν) |
| 2013 | Λονδίνο | Μπάγερν Μονάχου-Ντόρτμουντ 2-1 |
| 2014 | Λισσαβώνα | Ρεάλ Μαδρίτης-Ατλέτικο Μαδρίτης 1-1 (4-1 παρ) |
| 2015 | Βερολίνο | Μπαρτσελόνα-Γιουβέντους 3-1 |
| 2016 | Μιλάνο | Ρεάλ Μαδρίτης-Ατλέτικο Μαδρίτης 1-1 (5-3 πέν) |
| 2017 | Κάρντιφ | Ρεάλ Μαδρίτης-Γιουβέντους 4-1 |
| 2018 | Κίεβο | Ρεάλ Μαδρίτης-Λίβερπουλ 3-1 |
| 2019 | Μαδρίτη | Λίβερπουλ-Τότεναμ 2-0 |
| 2020 | Λισαβόνα | Μπάγερν Μονάχου-Παρί Σεν Ζερμέν 1-0 |
| 2021 | Πόρτο | Τσέλσι-Μάντσεστερ Σίτι 1-0 |
| 2022 | Παρίσι | Ρεάλ Μαδρίτης-Λίβερπουλ 1-0 |
| 2023 | Κωνσταντινούπολη | Μάντσεστερ Σίτι-Ίντερ 1-0 |
| 2024 | Λονδίνο | Ρεάλ Μαδρίτης-Μπορούσια Ντόρτμουντ 2-0 |
| 2025 | Μόναχο | Παρί Σεν Ζερμέν-Ίντερ 5-0 |
| Ομάδα | Κυπ. | Φιν. | Χρονιές Κατάκτησης | Χρονιές Φιναλίστ |
| Ρεάλ Μαδρίτης | 15 | 3 | 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024 | 1962, 1964, 1981 |
| Μίλαν | 7 | 4 | 1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007 | 1958, 1993, 1995, 2005 |
| Λίβερπουλ | 6 | 4 | 1977, 1978, 1981, 1984, 2005, 2019 | 1985, 2007, 2018, 2022 |
| Μπάγερν Μονάχου | 6 | 5 | 1974, 1975, 1976, 2001, 2013, 2020 | 1982, 1987, 1999, 2010, 2012 |
| Μπαρτσελόνα | 5 | 3 | 1992, 2006, 2009, 2011, 2015 | 1961, 1986, 1994 |
| Άγιαξ | 4 | 2 | 1971, 1972, 1973, 1995 | 1969, 1996 |
| Ίντερ | 3 | 3 | 1964, 1965, 2010 | 1967, 1972, 2025 |
| Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ | 3 | 2 | 1968, 1999, 2008 | 2009, 2011 |
| Μπενφίκα | 2 | 5 | 1961, 1962 | 1963, 1965, 1968, 1988, 1990 |
| Γιουβέντους | 2 | 7 | 1985, 1996 | 1973, 1983, 1997, 1998, 2003, 2015, 2017 |
| Τσέλσι | 2 | 1 | 2012, 2021 | 2008 |
| Νότιγχαμ Φόρεστ | 2 | – | 1979, 1980 | |
| Πόρτο | 2 | – | 1987, 2004 | |
| Μπορούσια Ντόρτμουντ | 1 | 2 | 1997 | 2013, 2024 |
| Σέλτικ | 1 | 1 | 1967 | 1970 |
| Αμβούργο | 1 | 1 | 1983 | 1980 |
| Στεάουα Βουκουρεστίου | 1 | 1 | 1986 | 1989 |
| Μαρσέιγ | 1 | 1 | 1993 | 1991 |
| Παρί Σεν Ζερμέν | 1 | 1 | 2025 | 2020 |
| Φέγενορντ | 1 | – | 1970 | |
| Άστον Βίλα | 1 | – | 1982 | |
| Αϊντχόφεν | 1 | – | 1988 | |
| Ερυθρός Αστέρας | 1 | – | 1991 | |
| Μάντσεστερ Σίτι | 1 | 1 | 2023 | 2021 |
| Ατλέτικο Μαδρίτης | – | 3 | 1974, 2014, 2016 | |
| Ρεμς | – | 2 | 1956, 1959 | |
| Βαλένθια | – | 2 | 2000, 2001 | |
| Άιντραχτ Φρανκφούρτης | – | 1 | 1960 | |
| Παρτιζάν Βελιγραδίου | – | 1 | 1966 | |
| Παναθηναϊκός | – | 1 | 1971 | |
| Φιορεντίνα | – | 1 | 1957 | |
| Λίντς | – | 1 | 1975 | |
| Σεντ Ετιέν | – | 1 | 1976 | |
| Γκλάντμπαχ | – | 1 | 1977 | |
| Κλάμπ Μπρίζ | – | 1 | 1978 | |
| Μάλμε | – | 1 | 1979 | |
| Ρόμα | – | 1 | 1984 | |
| Σαμπντόρια | – | 1 | 1992 | |
| Λεβερκούζεν | – | 1 | 2002 | |
| Μονακό | – | 1 | 2004 | |
| Άρσεναλ | – | 1 | 2006 | |
| Τότεναμ | – | 1 | 2019 |
Τα γήπεδα των τελικών
Οι 71 (μαζί με τον φετινό) τελικοί, έχουν φιλοξενηθεί σε 32 γήπεδα από 24 πόλεις και 17 χώρες.
Τη μερίδα του λέοντος έχουν, από χώρες η Ιταλία και η Αγγλία με 9 τελικούς, ενώ από πόλεις το Λονδίνο με 8. Μάλιστα όλοι διεξήχθησαν στο Γουέμπλεϊ, που είναι και το γήπεδο με τους περισσότερους τελικούς. Το Μόναχο, το Παρίσι, το Άμστερνταμ, η Λισαβόνα και η Μαδρίτη έχουν φιλοξενήσει τελικούς σε 2 διαφορετικά γήπεδά τους. Ενώ η Γερμανία έχει φιλοξενήσει τελικούς σε 4 διαφορετικές πόλεις της (Μόναχο, Στουτγκάρδη, Γκελζενκίρχεν και Βερολίνο).
Στην Ουγγαρία θα διεξαχθεί για πρώτη φορά τελικός της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Όχι όμως και πρώτος ευρωπαϊκός τελικός συνολικά, μιας και έχει φιλοξενήσει το Super Cup του 2020 (Μπάγερν Μονάχου-Σεβίλλη 2-1 στην παράταση) και τον τελικό του Europa League του 2023, όπου η Σεβίλλη του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ νίκησε με 4-1 στα πέναλτι, μετά το 1-1 της κανονικής διάρκειας, τη Ρόμα του Ζοσέ Μουρίνιο.
| Χώρα | Πόλη | Γήπεδο |
| Ιταλία (9) | Μιλάνο (4) | Σαν Σίρο: 1965, 1970, 2001, 2016 |
| Ρώμη (4) | Ολίμπικο: 1977, 1984, 1996, 2009 | |
| Μπάρι (1) | Σαν Νίκολα: 1991 | |
| Αγγλία (9) | Λονδίνο (8) | Γουέμπλεϊ: 1963, 1968, 1971, 1978, 1992, 2011, 2013, 2024 |
| Μάντσεστερ (1) | Όλντ Τράφορντ: 2003 | |
| Γερμανία (9) | Μόναχο (5) | Ολυμπιακό Στάδιο: 1993, 1997. Αλιάνζ Αρένα: 2012, 2025 |
| Στουτγκάρδη (2) | Νέκαρσταντιον: 1959, 1988 | |
| Γκελζενκίρχεν (1) | Αρένα Αουφ Σάλκε (Φέλτινς): 2004 | |
| Βερολίνο (1) | Ολυμπιακό Στάδιο: 2015 | |
| Ισπανία (8) | Μαδρίτη (5) | Σαντιάγο Μπερναμπέου: 1957, 1969, 1980, 2010. Γουάντα Μετροπολιτάνο: 2019 |
| Βαρκελώνη (2) | Καμπ Νου: 1989, 1999 | |
| Σεβίλλη (1) | Σάντσες Πιθχουάν: 1986 | |
| Γαλλία (6) | Παρίσι (6) | Παρκ ντε Πρενς: 1956, 1975, 1981. Σταντ ντε Φρανς: 2000, 2006, 2022 |
| Αυστρία (4) | Βιέννη (4) | Ερνστ Χάπελ (Πράτερ): 1964, 1987, 1990, 1995 |
| Βέλγιο (4) | Βρυξέλλες (4) | Χέιζελ: 1958, 1966, 1974, 1985 |
| Ολλανδία (4) | Άμστερνταμ (2) | Ολυμπιακό Στάδιο: 1962. Άμστερνταμ Αρένα: 1998 |
| Ρότερνταμ (2) | Ντε Κάιπ: 1972, 1982 | |
| Πορτογαλία (4) | Λισαβόνα (3) | Νασιονάλ: 1967. Ντα Λουζ: 2014, 2020 |
| Πόρτο (1) | Ντραγκάο: 2021 | |
| Σκωτία (3) | Γλασκώβη (3) | Χάμπντεν Παρκ: 1960, 1976, 2002 |
| Ελλάδα (3) | Αθήνα (3) | Ολυμπιακό Στάδιο: 1983, 1994, 2007 |
| Τουρκία (2) | Κωνσταντινούπολη (2) | Ατατούρκ: 2005, 2023 |
| Ελβετία (1) | Βέρνη (1) | Βάνκντορφ: 1961 |
| Σερβία (1) | Βελιγράδι (1) | Στάδιο Ερυθρού Αστέρα: 1973 |
| Ρωσία (1) | Μόσχα (1) | Λουζνίκι: 2008 |
| Ουαλία (1) | Κάρντιφ (1) | Μιλένιουμ: 2017 |
| Ουκρανία (1) | Κίεβο (1) | Ολιμπίνσκι: 2018 |
| Ουγγαρία (1) | Βουδαπέστη (1) | Πούσκας Αρένα: 2026 |