Το Παγκόσμιο Κύπελλο αρχίζει και το Kingsport.gr κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν και το παρόν της διοργάνωσης – Η ιστορία και τα στατιστικά.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι και πάλι εδώ. Η 23η “έκδοσή” του, θα λάβει χώρα από τις 11 Ιουνίου έως τις 19 Ιουλίου, στα γήπεδα του Καναδά, του Μεξικού και των Ηνωμένων Πολιτειών κρατώντας συντροφιά στον ποδοσφαιρόφιλο κόσμο.
Πώς ξεκίνησε όμως αυτή η ποδοσφαιρική γιορτή;
Η ιστορία
Η ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου ξεκινά πριν από 92 χρόνια. Ωστόσο η ιδέα μιας παγκόσμιας διοργάνωσης είναι πολύ παλαιότερη. Η πρώτη εμφάνιση του ποδοσφαίρου σε διεθνείς αγώνες ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 στο Λονδίνο, οι οποίοι όμως δεν είχαν στεφθεί με επιτυχία. Ενώ στην πρώτη σύγχρονη Ολυμπιάδα, στην Αθήνα το 1896 είχαν προβλεφθεί στο πρόγραμμα αγώνες ποδοσφαίρου, οι οποίοι είναι άγνωστο εάν τελικά έγιναν. Όταν ο Γάλλος Ζιλ Ριμέ ανέλαβε το 1921 την προεδρία της FIFA, είχε όραμα για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης. Ωστόσο ήρθε σε σύγκρουση τόσο με τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, όσο και με την Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία που ήταν αντίθετες. Τελικά, το 1928 και ενώ η ιδέα είχε ήδη ωριμάσει, μιας και την ίδια περίοδο, μεγάλη επιτυχία γνώριζε και το ποδόσφαιρο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, η FIFA ψήφισε τη δημιουργία του Παγκοσμίου κυπέλλου που θα διεξαγόταν ανά τέσσερα χρόνια.
Το 1928 όταν η FIFA ψήφισε τη δημιουργία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, συγκροτήθηκε μια πενταμελής Οργανωτική Επιτροπή του Παγκοσμίου Κυπέλλου με τους Μπονέ (πρόεδρο της Επιτροπής), Μέισλ, Ντελονέ (εμπνευστή του Euro), Φερετί και Λίνεμαν, οι οποίοι σχεδίασαν τη διοργάνωση. Η χώρα στην οποία αποφασίστηκε τελικά να διοργανωθεί το πρώτο παγκόσμιο κύπελλο ήταν η Ουρουγουάη, παρά τις αντιρρήσεις πολλών ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες απείλησαν με αποχή τους από τη διοργάνωση εάν αυτή διεξαγόταν σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Η Ουρουγουάη γιόρταζε τα 100ά της γενέθλια από την ίδρυση της Δημοκρατίας της και κατασκεύασε το μεγαλειώδες στάδιο «Σεντενάριο» (στάδιο εκατονταετίας) με χωρητικότητα 100.000 θεατών για τη φιλοξενία της διοργάνωσης. Οι 13 χώρες που συμμετείχαν ήταν οι Γαλλία, Βέλγιο, Γιουγκοσλαβία Ρουμανία, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Μεξικό, ΗΠΑ, Βραζιλία, Περού, Χιλή, Παραγουάη και Βολιβία. Μάλιστα, οι 4 ευρωπαϊκές ταξίδεψαν με το ίδιο ατμόπλοιο και οι προπονήσεις γίνονταν στο κατάστρωμα της γ’ θέσης.
Έτσι, στις 7 Ιουλίου 1930 έγινε η πρώτη κλήρωση για τους τέσσερις ομίλους του Παγκοσμίου Κυπέλλου με μόνο 13 ομάδες να συμμετέχουν, ενώ 6 μέρες αργότερα το σφύριγμα του διαιτητή Ντομίνγκο Λομπάρντι ξεκίνησε τον αγώνα μεταξύ Μεξικού και Γαλλίας. Στο 19ο λεπτό ο Γάλλος Λοράν άνοιξε το σκορ και έγινε ο πρώτος παίκτης που σκόραρε σε παγκόσμιο κύπελλο, σε έναν αγώνα όπου οι Γάλλοι επικράτησαν τελικά με 4-1. Στις 30 Ιουλίου έγινε ο πρώτος τελικός, με την οικοδέσποινα Ουρουγουάη να επικρατεί με 4-2 της Αργεντινής και να γίνεται η πρώτη Παγκόσμια Πρωταθλήτρια. Ένας τίτλος που ήρθε να συμπληρώσει τα χρυσά Ολυμπιακά Μετάλλια του 1924 και του 1928 που είχε κατακτήσει.
Ακολούθησαν άλλες δύο διοργανώσεις, το 1934 στην Ιταλία και το 1938 στη Γαλλία, με την Ιταλία νικήτρια και στις δύο περιπτώσεις, πριν ακολουθήσει διακοπή 12 ετών λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Επανήλθε το 1950 στη Βραζιλία με την Ουρουγουάη να κατακτά τον δεύτερο τίτλο της και τελευταίο μέχρι σήμερα. Η συγκεκριμένη διοργάνωση είχε την ιδιαιτερότητα να μην γίνουν αγώνες νοκ άουτ, αλλά ένας τελικός όμιλος. Και συμπωματικά η τελευταία αγωνιστική, Ουρουγουάη-Βραζιλία, έτυχε να κρίνει τον πρωταθλητή και έτσι άτυπα να λογίζεται ως τελικός, που έμεινε στην ιστορία ως «Maracanazo»
Το 1954 στο περίφημο «θαύμα της Βέρνης» η Γερμανία νίκησε την εξαιρετική σε εκείνη τη διοργάνωση Ουγγαρία (από την οποία είχε χάσει με 8-3 στον όμιλο) και κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο. Ενώ το 1958 ήταν η σειρά της Βραζιλίας. Με το αστέρι του Πελέ να ανατέλλει, νίκησε την οικοδέσποινα Σουηδία και ανέβηκε για πρώτη φορά στην κορυφή του κόσμου. Εκεί όπου παρέμεινε και το 1962. Το 1966 η Αγγλία στην έδρα της στέφθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, στον μοναδικό της τίτλο σε επίπεδο εθνικής ανδρών μέχρι και σήμερα.
Το 1970 μια εκπληκτική Βραζιλία κατέκτησε τον τρίτο της τίτλο με 4-1 απέναντι στην Ιταλία στο Μεξικό. Το 1974 η Δυτική Γερμανία φιλοξένησε τη διοργάνωση και την κατέκτησε απέναντι στην Ολλανδία. Το 1978, ίσως στο πιο αμφιλεγόμενο Μουντιάλ της ιστορίας, η Αργεντινή κατέκτησε τον τίτλο στην έδρα της και πάλι απέναντι στην Ολλανδία. Εκείνη η Ολλανδία έχει χαρακτηριστεί ως η «βασίλισσα χωρίς στέμμα». Το 1982 σε ένα Μουντιάλ που κατά πολλούς άλλαξε την ιστορία του ποδοσφαίρου, η Ιταλία κατέκτησε τον τίτλο στην Ισπανία απέναντι στη Δυτική Γερμανία. Στη δεύτερη φάση των ομίλων (όπως ήταν τότε το σύστημα της διοργάνωσης) νίκησε και άφησε εκτός τη Βραζιλία, σε ένα από τα πιο εμβληματικά παιχνίδια του θεσμού. Το «jogo bonito» έδινε τη θέση του στο παιχνίδι της άμυνας και της τακτικής. Το 1986 η Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα, με τον ίδιο πρωταγωνιστή σηκώνει τον τίτλο. Εμβληματικός ο προημιτελικός απέναντι στην Αγγλία (2-0) με τον Ντιέγκο να πετυχαίνει τα δύο εμβληματικότερα (με την καλή και την κακή έννοια) γκολ του: Το «χέρι του Θεού» και εκείνο όπου πέρασε σχεδόν όλη την ομάδα της Αγγλίας πριν σκοράρει.
Το 1990, ξανά το ίδιο ζευγάρι στον τελικό, αλλά με τη Δυτική Γερμανία νικήτρια. Το 1994 στις ΗΠΑ, με την Εθνική Ελλάδας για πρώτη φορά παρούσα, η Βραζιλία νικά στα πέναλτι την Ιταλία και επιστρέφει στην κορυφή. Το 1998 στη Γαλλία, η «τρικολόρ» γράφει και εκείνη το όνομά της στην ιστορία. Το 2002 στην Άπω Ανατολή, η Βραζιλία κατακτά ξανά τον τίτλο, ωστόσο τελευταίο της μέχρι σήμερα.
Το 2006 στην «τελευταία παράσταση» του Ζινεντίν Ζιντάν, η Γαλλία «λυγίζει» στα πέναλτι και η Ιταλία κατακτά τον τίτλο. Το 2010 είναι η πρώτη φορά για την Ισπανία, η οποία πριν και μετά (2008, 2012) κατακτά και 2 Euro. Το 2014 η Γερμανία νικά την Αργεντινή και στέφεται Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, με το 7-1 επί της οικοδέσποινας Βραζιλίας στον ημιτελικό να μένει στην ιστορία.
Το 2018 η Γαλλία νικά στον τελικό την Κροατία (πρώτος της τελικός). Ενώ το 2022, ίσως στον καλύτερο τελικό της ιστορίας της διοργάνωσης (και πρώτο που διεξήχθη Δεκέμβριο), Αργεντινή και Γαλλία αναδείχθηκαν ισόπαλες 2-2 στην κανονική διάρκεια και 3-3 στην παράταση, με την Αργεντινή να νικά με 4-2 στα πέναλτι και τον Λιονέλ Μέσι να κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο, έναν τίτλο που τόσο του έλειπε.
Οι τελικοί:
1930: Ουρουγουάη-Αργεντινή 4-2 (Ουρουγουάη)
1934: Ιταλία-Τσεχοσλοβακία 2-1 (παρ) (Ιταλία)
1938: Ιταλία-Ουγγαρία 4-2 (Γαλλία)
1950: Ουρουγουάη-Βραζιλία 2-1 (Βραζιλία)*
1954: Δυτική Γερμανία-Ουγγαρία 3-2 (Ελβετία)
1958: Βραζιλία-Σουηδία 5-2 (Σουηδία)
1962: Βραζιλία-Τσεχοσλοβακία 3-1 (Χιλή)
1966: Αγγλία-Δυτική Γερμανία 4-2 (παρ) (Αγγλία)
1970: Βραζιλία-Ιταλία 4-1 (Μεξικό)
1974: Δυτική Γερμανία-Ολλανδία 2-1 (Δυτική Γερμανία)
1978: Αργεντινή-Ολλανδία 3-1 (παρ) (Αργεντινή)
1982: Ιταλία-Δυτική Γερμανία 3-1 (Ισπανία)
1986: Αργεντινή-Δυτική Γερμανία 3-2 (Μεξικό)
1990: Δυτική Γερμανία-Αργεντινή 1-0 (Ιταλία)
1994: Βραζιλία-Ιταλία 0-0 (3-2 πέν) (ΗΠΑ)
1998: Γαλλία-Βραζιλία 3-0 (Γαλλία)
2002: Βραζιλία-Γερμανία 2-0 (Ιαπωνία/Νότια Κορέα)
2006: Ιταλία-Γαλλία 1-1 (5-3 πέν) (Γερμανία)
2010: Ισπανία-Ολλανδία 1-0 (παρ) (Νότια Αφρική)
2014: Γερμανία-Αργεντινή 1-0 (παρ) (Βραζιλία)
2018: Γαλλία-Κροατία 4-2 (Ρωσία)
2022: Αργεντινή-Γαλλία 3-3 (παρ, 4-2 πέν) (Κατάρ)
*το 1950 η συγκεκριμένη διοργάνωση είχε την ιδιαιτερότητα να μην γίνουν αγώνες νοκ άουτ, αλλά ένας τελικός όμιλος. Και συμπτωματικά η τελευταία αγωνιστική, Ουρουγουάη-Βραζιλία, έτυχε να κρίνει τον πρωταθλητή και έτσι άτυπα να λογίζεται ως τελικός.
Οι προπονητές που κατέκτησαν το τρόπαιο:
1930: Αλμπέρτο Σουπίτσι
1934: Βιτόριο Πότσο
1938: Βιτόριο Πότσο
1950: Χουάν Λόπες
1954: Σεπ Χέρμπεργκερ
1958: Βισέντε Φέολα
1962: Αϊμόρε Μορέιρα
1966: Αλφ Ράμσεϊ
1970: Μάριο Ζάγκαλο
1974: Χέλμουτ Σον
1978: Σέζαρ Λουίς Μενότι
1982: Ένζο Μπεαρζότ
1986: Κάρλος Μπιλάρδο
1990: Φραντς Μπεκενμπάουερ
1994: Κάρλος Αμπέρτο Παρέιρα
1998: Εμέ Ζακέ
2002: Λουίς Φελίπε Σκολάρι
2006: Μαρτσέλο Λίπι
2010: Βιθέντε Ντελ Μπόσκε
2014: Γιόακιμ Λεβ
2018: Ντιντιέ Ντεσάν
2022: Λιονέλ Σκαλόνι
(Όλοι οι προπονητές ήταν εθνικότητας της νικήτριας ομάδας)
Οι πρώτοι σκόρερ ανά διοργάνωση:
1930: Γκιγέρμο Στάμπιλε (Αργεντινή), 8
1934: Όλντριχ Νετζέντλι (Τσεχοσλοβακία), 5
1938: Λεόνιντας (Βραζιλία), 7
1950: Αντεμίρ (Βραζιλία), 9
1954: Σάντορ Κόκσις (Ουγγαρία), 11
1958: Ζιστ Φοντέν (Γαλλία), 13
1962: Γκαρίντσα, Βαβά (Βραζιλία), Λεονέλ Σάντσες (Χιλή), Φλόριαν Άλμπερτ (Ουγγαρία), Βαλεντίν Ιβάνοφ (Σοβιετική Ένωση), Ντράζεν Τζέρκοβιτς (Γιουγκοσλαβία), 4
1966: Εουσέμπιο (Πορτογαλία), 9
1970: Γκερντ Μίλερ (Δυτική Γερμανία), 10
1974: Γκέοργκ Λάτο (Πολωνία), 7
1978: Μάριο Κέμπες (Αργεντινή), 6
1982: Πάολο Ρόσι (Ιταλία), 6
1986: Γκάρι Λίνεκερ (Αγγλία), 6
1990: Σαλβατόρε Σκιλάτσι (Ιταλία), 6
1994: Κρίστο Στόιτσκοφ (Βουλγαρία), Όλεγκ Σαλένκο (Ρωσία), 6
1998: Νταβόρ Σούκερ (Κροατία), 6
2002: Ρονάλντο (Βραζιλία), 8
2006: Μίροσλαβ Κλόζε (Γερμανία), 5
2010: Τόμας Μίλερ (Γερμανία), Γουέσλεϊ Σνάιντερ (Ολλανδία), Νταβίντ Βίγια (Ισπανία), Ντιέγκο Φορλάν (Ουρουγουάη), 5
2014: Χάμες Ροντρίγκες (Κολομβία), 6
2018: Χάρι Κέιν (Αγγλία), 6
2022: Κιλιάν Εμπαπέ (Γαλλία), 8
Βραβείο καλύτερου παίκτη ανά διοργάνωση:
1930: Χοσέ Νασάτσι (Ουρουγουάη)
1934: Τζουζέπε Μεάτσα (Ιταλία)
1938: Λεόνιντας (Βραζιλία)
1950: Ζιζίνιο (Βραζιλία)
1954: Φέρεντς Πούσκας (Ουγγαρία)
1958: Ντιντί (Βραζιλία)
1962: Γκαρίντσα (Βραζιλία)
1966: Μπόμπι Τσάρλτον (Αγγλία)
1970: Πελέ (Βραζιλία)
1974: Γιόχαν Κρόιφ (Ολλανδία)
1978: Μάριο Κέμπες (Αργεντινή)
1982: Πάολο Ρόσι (Ιταλία)
1986: Ντιέγκο Μαραντόνα (Αργεντινή)
1990: Σαλβατόρε Σκιλάτσι (Ιταλία)
1994: Ρομάριο (Βραζιλία)
1998: Ρονάλντο (Βραζιλία)
2002: Όλιβερ Καν (Γερμανία)
2006: Ζινεντίν Ζιντάν (Γαλλία)
2010: Ντιέγκο Φορλάν (Ουρουγουάη)
2014: Λιονέλ Μέσι (Αργεντινή)
2018: Λούκα Μόντριτς (Κροατία)
2022: Λιονέλ Μέσι (Αργεντινή)
Ο τρόπος διεξαγωγής
Στα 96 χρόνια του Παγκοσμίου Κυπέλλου και τις 23 διοργανώσεις (μαζί με τη φετινή) που έχουν διεξαχθεί, το σύστημα διοργάνωσης αλλάζει ανά τα έτη. Από τις 13 ομάδες του 1930 στις 48 του 2026.
1930: 13 ομάδες. Χωρίστηκαν σε 4 ομίλους. Έναν των 4 ομάδων και τρεις των 3 ομάδων. Οι πρώτοι κάθε ομίλου προκρίνονταν στα ημιτελικά, τα οποία όπως και ο τελικός ήταν μονοί αγώνες.
1934, 1938: 16 & 15 ομάδες. Εδώ τα πράγματα ήταν πιο απλά, μιας και οι ομάδες έπαιξαν ένα «κλασικό» τουρνουά νοκ άουτ γύρων, από τη φάση των «16» έως των τελικό (το 1938 μια ομάδα -η Σουηδία- πέρασε άνευ αγώνα στα προημιτελικά). Ενώ για πρώτη φορά παίχτηκε αγώνας για την 3η θέση.
1950: 13 ομάδες. Χωρίστηκαν σε 4 ομίλους: Δύο των 4 ομάδων, έναν των 3 και έναν των 2 ομάδων. Οι πρώτοι κάθε ομίλου, σχημάτισαν έναν νέο «τελικό» όμιλο, με την πρώτη ομάδα να στέφεται Παγκόσμια Πρωταθλήτρια. Ο «τελικός» Ουρουγουάη-Βραζιλία 2-1, στην πραγματικότητα ήταν η τελευταία (3η) αγωνιστική του ομίλου. Ωστόσο έτσι όπως εξελίχθηκε ο όμιλος, ο αγώνας αυτός θα έκρινε μεταξύ τους την πρωτιά του και άρα τον τίτλο, και έτσι λογίζεται άτυπα ως τελικός, παρόλο που «τεχνικά» δεν ήταν.
1954, 1958, 1962, 1966, 1970: 16 ομάδες. Σε αυτές τις πέντε διοργανώσεις υπήρξε ίσως το πιο γνωστό σύστημα διεξαγωγής (το οποίο για πολλά χρόνια υπήρχε και στο Euro). Οι 16 ομάδες χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους των 4. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου προκρίνονταν στα προημιτελικά, με νοκ άουτ αγώνες ως τον τελικό, συν τον αγώνα της τρίτης θέσης.
1974, 1978: 16 ομάδες. Εδώ το σύστημα άλλαξε με την εισαγωγή δεύτερης φάσης ομίλων. Αρχικά, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, οι 16 ομάδες χωρίζονταν σε τέσσερις ομίλους των 4. Οι 2 πρώτες κάθε ομίλου (σύνολο 8) σχημάτισαν δύο νέους ομίλους των 4. Οι επικεφαλής των δύο ομίλων έπαιζαν στον τελικό, ενώ οι δεύτεροι έπαιξαν στον «μικρό τελικό».
1982: 24 ομάδες. Η διοργάνωση διευρύνθηκε με 24 πλέον ομάδες να συμμετέχουν. Αρχικά, χωρίστηκαν σε έξι ομίλους των 4. Οι 2 πρώτες κάθε ομίλου (σύνολο 12), σχημάτισαν 4 ομίλους των 3 ομάδων. Οι πρώτοι κάθε ομίλου προκρίθηκαν στα ημιτελικά, που ήταν μονοί αγώνες και στη συνέχεια ο αγώνας για την 3η θέση και ο τελικός.
1986, 1990, 1994: 24 ομάδες: Εδώ το σύστημα απλοποιήθηκε, και ακολουθεί το σύστημα του τωρινού Euro. Χωρίστηκαν σε έξι ομίλους των 4. Οι πρώτες 2 και οι τέσσερις καλύτερες δεύτερες (σύνολο 8), προκρίθηκαν στα προημιτελικά. Και ακολούθως μονοί νοκ άουτ αγώνες ως τον τελικό.
1998, 2002, 2006, 2010, 2014, 2018, 2022: 32 ομάδες. Το «μακροβιότερο» έως τώρα σύστημα, το οποίο εφαρμόστηκε σε επτά διοργανώσεις. Οι 32 ομάδες χωρίστηκαν σε 8 ομίλους των 4. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου προκρίνονται στη φάση των «16» και στη συνέχεια ακολουθούν μονοί αγώνες ως τον τελικό και τον αγώνα της 3ης θέσης.
2026: 48 ομάδες. Από φέτος το Παγκόσμιο Κύπελλο διεξάγεται με 48 ομάδες. Χωρίζονται σε δώδεκα ομίλους των 4. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου και οι 8 καλύτερες τρίτες προκρίνονται στη φάση των «32». Και από εκεί, μονοί νοκ άουτ αγώνες ως τον τελικό.
Το τρόπαιο
Από το 1930 έως το 1970 στον νικητή απονεμόταν το κύπελλο «Ζιλ Ριμέ» (ονομάστηκε έτσι το 1946, ενώ πριν ονομαζόταν απλά «Παγκόσμιο Κύπελλο»). Το σχεδίασε ο Γάλλος γλύπτης Αμπέλ Λαφλέρ. Απεικόνιζε τη θεά Νίκη που κρατούσε ένα κύπελλο, εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία. Το 1970 η Βραζιλία το κατέκτησε για τρίτη φορά και αποφασίστηκε το τρόπαιο να της παραχωρηθεί μόνιμα. Όμως, το 1983 κλάπηκε από το μουσείο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας και δεν βρέθηκε ποτέ. Οι θεωρίες λένε ότι οι δράστες το έλιωσαν για να πάρουν τον χρυσό του.
Από το 1974 σχεδιάστηκε το νέο τρόπαιο, το οποίο απονέμεται μέχρι σήμερα. Ενώ μετά την κλοπή του παλιού, αποφασίστηκε να μη δοθεί ξανά σε κανέναν μόνιμα, όσες φορές και αν το κατακτήσει μια ομάδα. Δεν θα αντικατασταθεί μέχρι το 2038, οπότε και θα συμπληρωθεί ο χώρος στο κύπελλο, όπου αναγράφονται τα ονόματα των τροπαιούχων. Το τρόπαιο είναι από χρυσό 18 καρατίων, έχει ύψος 36 εκατοστά, βάρος 4,97 κιλά το ίδιο και 6 η βάση του, η οποία αποτελείται από δύο στρώματα ημιπολύτιμου μαλαχίτη. Σε αυτήν αναγράφονται οι χρονιές και οι νικητές του κυπέλλου από το 1974 και έπειτα. Οι νικητές κρατούν το κύπελλο για 4 χρόνια, μέχρι την επόμενη διοργάνωση και ύστερα παίρνουν ένα επιχρυσωμένο ακριβές αντίγραφο.
Οι μπάλες
Ήδη από το 1930 οι μπάλες της διοργάνωσης έχουν γράψει τη δική της ιστορία. Στην πρώτη διοργάνωση της Ουρουγουάης, ήταν από δέρμα και ραμμένη σε διάφορα σημεία, θυμίζοντας πολύ αυτήν που χρησιμοποιούν σήμερα στο βόλεϊ και η μέθοδος αυτή κράτησε μέχρι το 1950. Το 1954 στο Μουντιάλ της Ελβετίας η μπάλα άλλαξε αρκετά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, όχι όμως το κάτι ιδιαίτερο. Η τεχνολογία άλλαζε και στις διοργανώσεις του 1958 και του 1962 χρησιμοποιήθηκε πιο ανοιχτόχρωμη μπάλα, σε αποχρώσεις του κίτρινου-μουσταρδί. Ενώ το 1966 η μπάλα ήταν καφέ προς κόκκινη.
Το 1970, η Adidas κατασκεύασε την πρώτη επίσημη μπάλα παγκοσμίου πρωταθλήματος. Το όνομα αυτής «Telstar», η οποία ήταν ασπρόμαυρη, ώστε να είναι αναγνωρίσιμη στην ασπρόμαυρη τηλεόραση. Μάλιστα από αυτή ήταν εμπνευσμένο και το όνομα: Tel(evision) Star. Ήταν δερμάτινη και είχε σφαιρικό σχήμα, με 12 μαύρα πεντάγωνα και 20 άσπρα εξάγωνα. Η ίδια μπάλα χρησιμοποιήθηκε και στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό της Δυτικής Γερμανίας το 1974. Ενώ την πρώτη της εμφάνιση την έκανε στο Euro του 1968. Το 1978, παρουσιάστηκε η «Tango». Ιδιαίτερη αίσθηση έκανε η γυαλιστερή και σκληρή επιφάνειά της. Η Tango χρησιμοποιήθηκε και στα γήπεδα της Ισπανίας το 1982 με κάποιες μικρές αλλαγές σε σχέση με την πρώτη της έκδοση. Διατήρησε τα κύρια χαρακτηριστικά της και σε αυτά προστέθηκαν κάποια άλλα, τα οποία την έκαναν πιο ελκυστική. Η Tango Espana, όπως ονομάστηκε, από γνήσιο δέρμα ήταν η πρώτη μπάλα, που ήταν αδιάβροχη. Ταυτόχρονα, αποτέλεσε την τελευταία μπάλα, που κατασκευάστηκε από δέρμα.
Το 1986 ήταν η «Azteca». Ήταν η πρώτη μπάλα, η οποία ήταν φτιαγμένη από συνθετικό υλικό. Η Azteca είχε αρκετά καλή ποιότητα. Η εξέλιξη της μπάλας συνεχίστηκε το 1990 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας. Αυτή τη φορά η μπάλα, η οποία ονομάστηκε Etrusco, ήταν ολοκληρωτικά φτιαγμένη από συνθετικό υλικό.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, με τη διοργάνωση στις ΗΠΑ, η μπάλα «Questra» είχε επιφάνεια περιτυλιγμένη με ένα στρώμα πολυστερίνης. Με αυτόν τον τρόπο, το άγγιγμά της έγινε πιο απαλό και οι ποδοσφαιριστές μπορούσαν πιο εύκολα να κοντρολάρουν την μπάλα αυτή. Παρά τη σημαντική βελτίωση, αρκετοί ήταν οι τερματοφύλακες, που πήραν μέρος στη διοργάνωση των ΗΠΑ και έκαναν παράπονο για το γεγονός ότι η μπάλα Questra ορισμένες φορές δεν μπορούσαν να τη μαζέψουν επιτυχώς σε δυνατά σουτ, λόγω της υγρής της επιφάνειας.
Το 1998 ήταν η «Tricolore». Είναι η πρώτη φορά, που στην μπάλα υπήρξαν και άλλα χρώματα, πέρα από το άσπρο και το μαύρο. Είχε κόκκινο, μπλε και άσπρο, τα οποία είναι χρώματα της σημαίας της Γαλλίας. Η μπάλα αυτή έγινε ακόμα πιο μαλακή από τη Questra, πράγμα που βόλευε να κερδίζονται κεφαλιές.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, το οποίο διεξήχθη από κοινού από την Κορέα και την Ιαπωνία, η μπάλα «Ferernova» ενθουσίασε τους ποδοσφαιριστές, αλλά και τους οπαδούς, αφού βοήθησε αρκετά, ώστε να βελτιωθεί το θέαμα. Τα εσωτερικά της στρώματα βοήθησαν, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη ακρίβεια στην πορεία της μπάλας. Ενώ ήταν η πρώτη που ο σχεδιασμός της έφευγε από τον κλασικό.
Το 2006 στα γήπεδα της Γερμανίας, χρησιμοποιήθηκε η μπάλα «Teamgeist». Είχε 14 χωρίσματα σε αντίθεση με τα κλασικά 32. Είχε δύο στρώματα, που ήταν κολλημένα μεταξύ τους, ενώ όταν βρεχόταν δεν έχανε καθόλου από την αξία της. Για πρώτη φορά στον τελικό χρησιμοποιήθηκε ξεχωριστή μπάλα, με χρυσαφί σχέδια.
Στο παγκόσμιο κύπελλο του 2010 στη Νότια Αφρική έκανε την εμφάνισή της η «Jabulani». Τα έντεκα διαφορετικά χρώματα που χρησιμοποιήθηκαν αντιπροσώπευαν το ενδέκατο Παγκόσμιο Κύπελλο με μπάλα Adidas, τους 11 παίκτες κάθε ομάδας, τις 11 επίσημες γλώσσες της Νότιας Αφρικής, αλλά και τις 11 φυλές της Νότιας Αφρικής που την καθιστούν μια από τις πιο πολυπρόσωπες εθνολογικά χώρες στην αφρικανική ήπειρο. Το όνομα «Jabulani» προήλθε από την γλώσσα Μπαντού, μία από τις έντεκα επίσημες γλώσσες της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής, και ομιλείται από το 25% περίπου του πληθυσμού. Κυριολεκτικά, «Jabulani» σημαίνει «για να γιορτάσουν». Ίδια μπάλα, αλλά με χρυσαφί λεπτομέρειες χρησιμοποιήθηκε στον τελικό.
Το 2014 στη Βραζιλία χρησιμοποιήθηκε η «Brazuca». Είχε 6 συμμετρικά πάνελ, αλλά και διαφορετική δομή της επιφάνειάς της, ποτ της έδιναν βελτιωμένη υφή, πρόσφυση, σταθερότητα και αεροδυναμική στο γήπεδο. Είχε ένα περιστρεφόμενο πολύχρωμο σχέδιο που συμβολίζουν τα παραδοσιακά βραχιόλια των ευχών, ενώ τα χρώματα που κυριαρχούσαν, ήταν το γαλάζιο, το πορτοκαλί και το πράσινο. Η ίδια με πράσινες και χρυσαφί λεπτομέρειες χρησιμοποιήθηκε στον τελικό.
Το 2018 στα γήπεδα της Ρωσίας χρησιμοποιήθηκε η «Telstar 18». Το μοτίβο της ήταν η «αναβίωση» της πρώτης «Telstar» από τη διοργάνωση του 1970. Ήταν όμως με νέο πάνελ τελευταίας τεχνολογίας. Το σχέδιό της ήταν με μαύρα σχήματα. Αυτή η μπάλα χρησιμοποιήθηκε στη φάση των ομίλων. Καθώς στα νοκ άουτ (και όχι μόνο στον τελικό όπως τις προηγούμενες φορές), χρησιμοποιήθηκε η «Telstar Mechta», με ίδιο σχέδιο, αλλά κόκκινες λεπτομέρειες.
Το 2022, στα γήπεδα του Κατάρ θα δούμε την «Al Rihla». Ήταν λευκή με πορτοκαλί, μπλε και κίτρινες λεπτομέρειες σε τριγωνικά σχήματα. Κατασκευασμένη χωρίς ραφές, με σαμπρέλα από βουτύλιο, που προσφέρουν καλύτερη επαφή και μεγαλύτερη αντοχή.
Στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο, η μπάλα είναι η «Trionda». Η «Trionda» είναι ένας φόρος τιμής στα τρία έθνη που θα φιλοξενήσουν τη διοργάνωση – τον Καναδά, το Μεξικό και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Με ονομασία εμπνευσμένη από τις λέξεις «Tri» (τρία) και «Onda» (κύματα), η σχεδίασή της σε κόκκινο, πράσινο και μπλε αποτυπώνει τις σημαίες των τριών χωρών. Το νέο, τετραπλό πάνελ αναπαριστά κυματιστές γεωμετρίες που συμβολίζουν την ενότητα, σχηματίζοντας στο κέντρο κάθε πάνελ ένα τρίγωνο – σύμβολο της συνύπαρξης των τριών διοργανωτριών χωρών. Το κάθε έθνος εκπροσωπείται επίσης με εμβληματικά σύμβολα: ένα αστέρι για τις ΗΠΑ, ένα φύλλο σφενδάμου για τον Καναδά και έναν αετό για το Μεξικό. Τα σύμβολα αυτά εμφανίζονται τόσο με έντονες γραφικές παραστάσεις όσο και ως διακριτικά ανάγλυφα στο ματ φινίρισμα της μπάλας, προσφέροντας μια μοναδική υφή που γίνεται ορατή από κοντά. Ενσωματώνει τη νεότερη εξέλιξη της Connected Ball Technology της adidas, μέσω ενός καινοτόμου πλαϊνού αισθητήρα (IMU – 500Hz), τοποθετημένου σε ένα από τα πάνελ.
Οι ομάδες
Συνολικά στο Παγκόσμιο Κύπελλο έχουν συμμετάσχει 84 ομάδες. Η Βραζιλία είναι η μοναδική ομάδα που έχει το απόλυτο συμμετέχοντας σε όλες τις διοργανώσεις. Ενώ Πράσινο Ακρωτήρι, Κουρασάο, Ιορδανία, Ουζμπεκιστάν θα παίξουν για πρώτη φορά.
| Ομάδα | Συμμετοχές | Συνεχόμενες συμμετοχές | Ενεργό σερί | Πρώτη συμμετοχή | Πιο πρόσφατη συμμετοχή | Καλύτερη θέση |
| Βραζιλία | 23 | 23 | 23 | 1930 | 2026 | Πρωταθλήτρια (1958, 1962, 1970, 1994, 2002) |
| Γερμανία (και Δυτική Γερμανία) | 21 | 19 | 19 | 1934 | 2026 | Πρωταθλήτρια (1954, 1974, 1990, 2014) |
| Αργεντινή | 19 | 14 | 14 | 1930 | 2026 | Πρωταθλήτρια (1978, 1986, 2022) |
| Ιταλία | 18 | 14 | 0 | 1934 | 2014 | Πρωταθλήτρια (1934, 1938, 1982, 2006) |
| Μεξικό | 18 | 9 | 9 | 1930 | 2026 | Προημιτελικά (1970, 1986) |
| Ισπανία | 17 | 13 | 13 | 1934 | 2026 | Πρωταθλήτρια (2010) |
| Αγγλία | 17 | 8 | 8 | 1950 | 2026 | Πρωταθλήτρια (1966) |
| Γαλλία | 17 | 8 | 8 | 1930 | 2026 | Πρωταθλήτρια (1998, 2018) |
| Βέλγιο | 15 | 6 | 4 | 1930 | 2026 | 3η θέση (2018) |
| Ουρουγουάη | 15 | 5 | 5 | 1930 | 2026 | Πρωταθλήτρια (1930, 1950) |
| Ελβετία | 13 | 6 | 6 | 1934 | 2026 | Προημιτελικά (1934, 1938, 1954) |
| Σουηδία | 13 | 3 | 1 | 1934 | 2026 | Φιναλίστ (1958) |
| Σερβία (και Γιουγκοσλαβία) | 13 | 4 | 0 | 1930 | 2022 | 4η θέση (1930, 1962) |
| Νότια Κορέα | 12 | 11 | 11 | 1954 | 2026 | 4η θέση (2002) |
| Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής) | 12 | 7 | 2 | 1930 | 2026 | 3η θέση (1930) |
| Ολλανδία | 12 | 3 | 2 | 1934 | 2026 | Φιναλίστ (1974, 1978, 2010) |
| Ρωσία (και Σοβιετική Ένωση) | 11 | 4 | 0 | 1958 | 2018 | 4η θέση (1966) |
| Τσεχία (και Τσεχοσλοβακία) | 10 | 3 | 1 | 1934 | 2026 | Φιναλίστ (1934, 1962) |
| Πορτογαλία | 9 | 7 | 7 | 1966 | 2026 | 3η θέση (1966) |
| Σκωτία | 9 | 5 | 1 | 1954 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Παραγουάη | 9 | 4 | 1 | 1930 | 2026 | Προημιτελικά (2010) |
| Ουγγαρία | 9 | 4 | 0 | 1934 | 1986 | Φιναλίστ (1938, 1954) |
| Πολωνία | 9 | 4 | 0 | 1938 | 2022 | 3η θέση (1974, 1982) |
| Σλοβακία (και Τσεχοσλοβακία) | 9 | 3 | 0 | 1934 | 2010 | Φιναλίστ (1934, 1962) |
| Χιλή | 9 | 2 | 0 | 1930 | 2014 | 3η θέση (1962) |
| Ιαπωνία | 8 | 8 | 8 | 1998 | 2026 | Φάση των 16 (2002, 2010, 2018, 2022) |
| Καμερούν | 8 | 4 | 0 | 1982 | 2022 | Προημιτελικά (1990) |
| Αυστρία | 8 | 2 | 1 | 1934 | 2026 | 3η θέση (1954) |
| Αυστραλία | 7 | 6 | 6 | 1974 | 2026 | Φάση των 16 (2006, 2022) |
| Κροατία | 7 | 4 | 4 | 1998 | 2026 | Φιναλίστ (2018) |
| Ιράν | 7 | 4 | 4 | 1978 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Σαουδική Αραβία | 7 | 4 | 3 | 1994 | 2026 | Φάση των 16 (1994) |
| Βουλγαρία | 7 | 4 | 0 | 1962 | 1998 | 4η θέση (1994) |
| Μαρόκο | 7 | 3 | 3 | 1970 | 2026 | 4η θέση (2022) |
| Τυνησία | 7 | 3 | 3 | 1978 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Κολομβία | 7 | 3 | 1 | 1962 | 2026 | Προημιτελικά (2014) |
| Ρουμανία | 7 | 3 | 0 | 1930 | 1998 | Προημιτελικά (1994) |
| Κόστα Ρίκα | 6 | 3 | 0 | 1990 | 2022 | Προημιτελικά (2014) |
| Νιγηρία | 6 | 3 | 0 | 1994 | 2018 | Φάση των 16 (1994, 1998, 2014) |
| Δανία | 6 | 2 | 0 | 1986 | 2022 | Προημιτελικά (1998) |
| Γκάνα | 5 | 3 | 2 | 2006 | 2026 | Προημιτελικά (2010) |
| Ισημερινός | 5 | 2 | 2 | 2002 | 2026 | Φάση των 16 (2006) |
| Αλγερία | 5 | 2 | 1 | 1982 | 2026 | Φάση των 16 (2014) |
| Περού | 5 | 2 | 0 | 1930 | 2018 | Προημιτελικά (1970, 1978) |
| Σενεγάλη | 4 | 3 | 3 | 2002 | 2026 | Προημιτελικά (2002) |
| Ακτή Ελεφαντοστού | 4 | 3 | 1 | 2006 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Νορβηγία | 4 | 2 | 1 | 1938 | 2026 | Φάση των 16 (1938, 1998) |
| Νότια Αφρική | 4 | 2 | 1 | 1998 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Αίγυπτος | 4 | 1 | 1 | 1934 | 2026 | Φάση των 16 (1934) |
| Τουρκία | 3 | 1 | 1 | 1954 | 2026 | 3η θέση (2002) |
| Καναδάς | 3 | 2 | 2 | 1986 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Βόρεια Ιρλανδία | 3 | 2 | 0 | 1958 | 1986 | Προημιτελικά (1958) |
| Ονδούρα | 3 | 2 | 0 | 1982 | 2014 | Φάση ομίλων |
| Δημοκρατία της Ιρλανδίας | 3 | 2 | 0 | 1990 | 2002 | Προημιτελικά (1990) |
| Ελλάδα | 3 | 2 | 0 | 1994 | 2014 | Φάση των 16 (2014) |
| Νέα Ζηλανδία | 3 | 1 | 1 | 1982 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Βολιβία | 3 | 1 | 0 | 1930 | 1994 | Φάση ομίλων |
| ΛΔ Κονγκό (και Ζαΐρ) | 2 | 2 | 1 | 1974 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Κατάρ | 2 | 2 | 2 | 2022 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Αϊτή | 2 | 1 | 1 | 1974 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Βοσνία και Ερζεγοβίνη | 2 | 1 | 1 | 2014 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Παναμάς | 2 | 1 | 1 | 2018 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Ιράκ | 2 | 1 | 1 | 1986 | 2026 | Φάση ομίλων |
| Ουαλία | 2 | 1 | 0 | 1958 | 2022 | Προημιτελικά (1958) |
| Βόρεια Κορέα | 2 | 1 | 0 | 1966 | 2010 | Προημιτελικά (1966) |
| Ελ Σαλβαδόρ | 2 | 1 | 0 | 1970 | 1982 | Φάση ομίλων |
| Σλοβενία | 2 | 1 | 0 | 2002 | 2010 | Φάση ομίλων |
| Κούβα | 1 | 1 | 0 | 1938 | 1938 | Προημιτελικά (1938) |
| Ινδονησία (και Ολλανδικές Δυτικές Ινδίες) | 1 | 1 | 0 | 1938 | 1938 | Φάση των 16 (1938) |
| Ισραήλ | 1 | 1 | 0 | 1970 | 1970 | Φάση ομίλων |
| Ανατολική Γερμανία | 1 | 1 | – | 1974 | 1974 | Προημιτελικά (1974) |
| Κουβέιτ | 1 | 1 | 0 | 1982 | 1982 | Φάση ομίλων |
| Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα | 1 | 1 | 0 | 1990 | 1990 | Φάση ομίλων |
| Τζαμάικα | 1 | 1 | 0 | 1998 | 1998 | Φάση ομίλων |
| Κίνα | 1 | 1 | 0 | 2002 | 2002 | Φάση ομίλων |
| Αγκόλα | 1 | 1 | 0 | 2006 | 2006 | Φάση ομίλων |
| Τόγκο | 1 | 1 | 0 | 2006 | 2006 | Φάση ομίλων |
| Τρινιντάντ και Τομπάγκο | 1 | 1 | 0 | 2006 | 2006 | Φάση ομίλων |
| Ουκρανία | 1 | 1 | 0 | 2006 | 2006 | Προημιτελικά (2006) |
| Ισλανδία | 1 | 1 | 0 | 2018 | 2018 | Φάση ομίλων |
| Πράσινο Ακρωτήρι | 1 | 1 | 1 | 2026 | 2026 | |
| Κουρασάο | 1 | 1 | 1 | 2026 | 2026 | |
| Ιορδανία | 1 | 1 | 1 | 2026 | 2026 | |
| Ουζμπεκιστάν | 1 | 1 | 1 | 2026 | 2026 |
Διάφορα στατιστικά
-Περισσότερες κατακτήσεις: Βραζιλία, 5 (1958, 1962, 1970, 1994, 2002)
-Περισσότερες παρουσίες σε τελικό: Γερμανία, 8 (1954, 1966, 1974, 1982, 1986, 1990, 2002, 2014)
-Περισσότερες παρουσίες στη διοργάνωση: Βραζιλία, 22 (σε όλες – δεν έχει απουσιάσει από καμία)
-Περισσότεροι χαμένοι τελικοί: Γερμανία, 4 (1966, 1982, 1986, 2002)
-Περισσότεροι χαμένοι τελικοί με τη χώρα να μην έχει κατακτήσει ποτέ το τρόπαιο: Ολλανδία, 3 (1974, 1978, 2010)
-Περισσότερες τρίτες θέσεις: Γερμανία, 4 (1934, 1970, 2006, 2010)
-Περισσότερες τέταρτες θέσεις: Ουρουγουάη, 3 (1954, 1970, 2010)
-Το 1930 (Ουρουγουάη-Αργεντινή) και το 1950 (Ουρουγουάη-Βραζιλία), ήταν οι μόνοι τελικοί που και οι δύο ομάδες ήταν από τη Νότια Αμερική. Σε όλους τους υπόλοιπους, τουλάχιστον μία ήταν ευρωπαϊκή (σε 9 περιπτώσεις και οι δύο ήταν ευρωπαϊκές: 1934, 1938, 1954, 1966, 1974, 1982, 2006, 2010, 2018). Ενώ στους άλλους τελικούς (1958, 1962, 1970, 1978, 1986, 1990, 1994, 1998, 2002, 2014, 2022) υπήρχε μια ευρωπαϊκή και μια νοτιοαμερικάνικη.
-Περισσότερες συνεχόμενες κατακτήσεις: 2 (Ιταλία 1934, 1938 & Βραζιλία 1958, 1962)
-Περισσότερες συνεχόμενες παρουσίες σε τελικό: 3 (Γερμανία 1982, 1986, 1990 & Βραζιλία (1994, 1998, 2002)
-Συνεχόμενες κατακτήσεις χωρών της ίδιας συνομοσπονδίας: UEFA 4 (2006, 2010, 2014, 2018)
-Συνεχόμενες παρουσίες σε τελικό χωρών της ίδιας συνομοσπονδίας: UEFA 18 (1954-2022)
-Χώρες με τις περισσότερες συμμετοχές χωρίς καμία νίκη: 3 (Βολιβία 1930, 1950, 1954, Ονδούρα 1982, 2010, 2014, Αίγυπτος 1934, 1990, 2018)
-Πιο συχνός τελικός: Αργεντινή-Γερμανία, 3 φορές (1986, 1990, 2014)
-Ζευγάρι με τα περισσότερα παιχνίδια: 7 φορές, Αργεντινή-Γερμανία (1958, 1966, 1986, 1990, 2006, 2010, 2014), Βραζιλία-Σουηδία (1938, 1950, 1958, 1978, 1990, 1994 (2x))
-Περισσότερες παρουσίες χωρίς η χώρα να φτάσει σε τελικό: 17, Μεξικό (1930, 1950, 1954, 1958, 1962, 1966, 1970, 1978, 1986, 1994, 1998, 2002, 2006, 2010, 2014, 2018, 2022)
-Λιγότερες παρουσίες με τη χώρα να φτάνει σε τελικό: 5, Κροατία (2018)
-Λιγότερες παρουσίες με τη χώρα να κατακτά τίτλο: 14, Ουρουγουάη (1930, 1950)
-Παίκτης με τους περισσότερους τίτλους: Πελέ, 3 (1958, 1962, 1970)
-Παίκτης με τα περισσότερα βραβεία MVP: Μέσι, 4 (το 2014)
-Παίκτες με τα περισσότερα τουρνουά: 6, Λιονέλ Μέσι-Αργεντινή (2006-2026), Κριστιάνο Ρονάλντο-Πορτογαλία (2006-2026), Γκιγέρμο Οτσόα-Μεξικό (2006-2026). Οι Μέσι και Ρονάλντο εάν αγωνιστούν φέτος θα έχουν το «6 στα 6», καθώς θα έχουν παίξει σε όλα. Ο Οτσόα ήταν στο ρόστερ αλλά δεν είχε αγωνιστεί το 2006 και το 2010. Επομένως εάν αγωνιστεί θα είναι μεν το 6ο του, αλλά το 4ο στο οποίο θα καταγράψει συμμετοχή.
-Άνθρωποι που το κατέκτησαν ως παίκτες και ως προπονητές: Μάριο Ζαγκάλο, Βραζιλία (1958, 1962 ως παίκτης, 1970 ως προπονητής), Φραντς Μπεκενμπάουερ, Γερμανία (1974 ως παίκτης, 1990 ως προπονητής), Ντιντιέ Ντεσάμπ, Γαλλία (1998 ως παίκτης, 2018 ως προπονητής)
-Σ όλες τις ομάδες που κατέκτησαν τον τίτλο, οι προπονητές ήταν γηγενείς και καμία ομάδα με ξένο τεχνικό δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει το τρόπαιο.
-Παίκτες με τις ομάδες τους να έχουν παρουσία στους περισσότερους τελικούς: 3, Νίλτον Σάντος-Βραζιλία (1950, 1958, 1962), Κάρλος Χοσέ Καστίλιο-Βραζιλία (1950, 1958, 1962), Πιέρ Λιτμπάρσκι-Δυτική Γερμανία (1982, 1986, 1990), Λόταρ Ματέους (1982, 1986, 1990), Καφού-Βραζιλία (1994, 1998, 2002).
Ο Πελέ ήταν στη διοργάνωση του 1962, αλλά έπαιξε μόνο στα πρώτα δύο παιχνίδια καθώς τραυματίστηκε και έχασε τον τελικό. Ο Ρονάλντο Ναζάριο ήταν στην αποστολή του 1994, αλλά δεν έπαιξε σε κανένα ματς, και αγωνίστηκε στους τελικούς του 1998 και του 2002.
-Παίκτης που αγωνίστηκε στους περισσότερους τελικούς: 3, Καφού (Βραζιλία 1994, 1998, 2002)
-Παίκτης με τα περισσότερα παιχνίδια: Λιονέλ Μέσι, 26 (Αργεντινή 2006-2022, και θα τα διευρύνει)
-Παίκτης με τα περισσότερα λεπτά: Πάολο Μαλντίνι, 2.217 (Ιταλία 1990-2002)
-Παίκτες που έπαιξαν σε Μουντιάλ με δύο διαφορετικές χώρες: Λουίς Μόντι(Αργεντινή 1930, Ιταλία 1934), Ρόμπερτ Προσινέτσι και Ρόμπερτ Γιάρνι (Γιουγκοσλαβία 1990, Κροατία 1998, 2002), Φέρεντς Πούσκας (Ουγγαρία 1954, Ισπανία 1962)
-Περισσότερες συμμετοχές ως αρχηγός: 17, Ράφαελ Μάρκες (Μεξικό 2002-2018). Ο ίδιος έχει και τα περισσότερα τουρνουά ως αρχηγός.
-Περισσότερες συμμετοχές ως αλλαγή: 11, Ντενίλσον (Βραζιλία 1998, 2002)
-Νεότερος παίκτης: Νόρμαν Γουάιτσαϊντ (Βόρεια Ιρλανδία), 17 ετών & 41 ημερών, 17/6/1982 (Β. Ιρλανδία-Γιουγκοσλαβία)
-Νεότερος παίκτης σε τελικό: Πελέ (Βραζιλία), 17 ετών & 249 ημερών, 29/6/1958 (Βραζιλία-Σουηδία)
-Νεότερος αρχηγός: Τόνι Μέολα (ΗΠΑ), 21 ετών & 109 ημερών, 10/6/1990 (ΗΠΑ-Τσεχοσλοβακία)
-Νεότερος σκόρερ: Πελέ, 17 ετών & 239 ημερών, 19/6/1958 (Βραζιλία-Ουαλία)
-Γηραιότερος παίκτης: Εσάμ Ελ Χανταρί (Αίγυπτος), 45 ετών & 161 ημερών, 25/6/2018 (Αίγυπτος-Σαουδική Αραβία). Ο ίδιος είναι και ο γηραιότερος αρχηγός.
-Γηραιότερος παίκτης σε τελικό: Ντίνο Τζοφ (Ιταλία), 40 ετών & 133 ημερών, 11/7/1982 (Ιταλία-Δυτική Γερμανία)
-Γηραιότερος σκόρερ: Ροζέ Μιλά (Νιγηρία), 42 ετών & 39 ημερών, 28/6/1994 (Νιγηρία-Ρωσία)
-Γηραιότερος σκόρερ σε νικηφόρο τελικό: Λιονέλ Μέσι (Αργεντινή), 35 ετών & 177 ημερών, 18/12/2022 (Αργεντινή-Γαλλία)
-Πρώτος σκόρερ συνολικά: Μίροσλαβ Κλόζε, 16 (Γερμανία 2002-2014)
-Περισσότερα γκολ σε ένα τουρνουά: Ζιστ Φοντέν, 13 (Γαλλία 1958)
-Περισσότερα γκολ σε ένα παιχνίδι: Όλεγκ Σαλένκο, 5 (Ρωσία-Καμερούν 1994)
-Παίκτες που σκόραραν σε 2 τελικούς: Βαβά (Βραζιλία 1958, 1962), Πελέ (Βραζιλία 1958, 1970), Πολ Μπράιντνερ (Δυτική Γερμανία 1974, 1982), Ζινεντίν Ζιντάν (Γαλλία 1998, 2006)
-Προπονητής με τα περισσότερα παιχνίδια: Χέλμουτ Σον, 25 (Δυτική Γερμανία 1966-1978)
-Προπονητής με τις περισσότερες νίκες: Χέλμουτ Σον, 16 (Δυτική Γερμανία 1966-1978)
-Πολυνίκης προπονητής: Βιτόριο Πότσο, 2 κατακτήσεις (Ιταλία 1934, 1938)
-Προπονητής με τα περισσότερα τουρνουά: Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα, 6 (Κουβέιτ 1982, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα 1990, Βραζιλία 1994, 2006, Σαουδική Αραβία 1998, Νότια Αφρική 2010).
-Προπονητές που έχουν συμμετάσχει με τις περισσότερες ομάδες: 5, Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα (Βραζιλιάνος) (Κουβέιτ 1982, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα 1990, Βραζιλία 1994, 2006, Σαουδική Αραβία 1998, Νότια Αφρική 2010), Μπόρα Μιλουτίνοβιτς (Γιουγκοσλάβος/Σέρβος) (Μεξικό 1986, Κόστα Ρίκα 1990, ΗΠΑ 1994, Νιγηρία 1998, Κίνα 2002).
-Νεότερος προπονητής: Χουάν Χοσέ Τραμουτόλα, 27 ετών & 267 ημερών (Αργεντινή 1930)
-Νεότερος προπονητής που κατέκτησε το τρόπαιο: Αλμπέρτο Σουπίσι, 31 ετών & 252 ημερών (Ουρουγουάη 1930)
-Γηραιότερος προπονητής: Ότο Ρεχάγκελ, 71 ετών, 317 ημερών (Γερμανός-Ελλάδα 2010). Στη διοργάνωση του 2026, ο Ολλανδός Ντιρκ Άντβοκατ, ο οποίος θα καθοδηγήσει το Κουρσάο, σε ηλικία 78 ετών, θα γίνει εκείνος ο γηραιότερος.
-Γηραιότερος προπονητής που κατέκτησε το τρόπαιο: Βιθέντε Ντελ Μπόσκε, 59 ετών & 200 ημερών (Ισπανία 2010)
-Διαιτητής με τα περισσότερα τουρνουά: Αλιρέζα Φαγκανί (Ιράν), 2014-2026
-Νεαρότερος διαιτητής: Χουάν Γκαρδεασάμπαλ (Ισπανία) 24 ετών & 193 ημερών, 1958
-Γηραιότερος διαιτητής: Τζορτζ Ρίντερ (Αγγλία), 53 ετών & 236 ημερών, 1950
-Περισσότερα παιχνίδια με τουλάχιστον ένα γκολ: Ρονάλντο (Βραζιλία 1998-2006), Μίροσλαβ Κλόζε (Γερμανία 2002-2014)
Περισσότερα χατ-τρικ:2, Σάντορ Κόκσις (Ουγγαρία 1954), Ζιστ Φοντέν (Γαλλία 1958), Γκερντ Μίλερ (Δυτική Γερμανία 1970), Γκαμπριέλ Μπατιστούτα (Αργεντινή 1994, 1998)
-Περισσότερα τουρνουά με τουλάχιστον 1 γκολ: 5, Κριστιάνο Ρονάλντο (Πορτογαλία 2006-2022)
-Πρώτο γκολ: Λουσιέν Λοράν (Γαλλία-Μεξικό, 13/7/1930)
-100ό γκολ: Έντμουντ Κοέν (Γερμανία-Βέλγιο, 27/5/1934)
-1000ό γκολ: Ρομπ Ρέσενμπρινκ (Ολλανδία-Σκωτία, 11/6/1978)
-2000ό γκολ: Μάρκους Άλμπακ (Σουηδία-Αγγλία, 20/6/2006)
-2500ό γκολ: Φαχρεντίν Μπεν Γιουσέφ (Τυνησία-Παναμάς, 28/6/2018)
-Μεγαλύτερη νίκη: 9-0, Ουγγαρία-Νότια Κορέα (1954) & Γιουγκοσλαβία-Ζαΐρ (1974), 10-1 Ουγγαρία-Ελ Σαλβαδόρ (1982)
-Μεγαλύτερη ισοπαλία: 4-4, Αγγλία-Βέλγιο (παράταση) (1954), Σοβιετική Ένωση-Κολομβία (1962), Αργεντινή-Γαλλία (παράταση) (τελικός 2022)
-Περισσότερα γκολ σε ένα ματς: 11, Ουγγαρία-Ελ Σαλβαδόρ (1982)
-Περισσότερα γκολ σε ένα τουρνουά: 172 (2022)
-Λιγότερα γκολ σε ένα τουρνουά: 70 (1930 & 1934)
-Περισσότεροι σκόρερ σε ένα τουρνουά: 122 (2018)
-Περισσότερα πέναλτι σε μία ομάδα συνολικά: 18, Ισπανία
-Περισσότερα πέναλτι σε ένα τουρνουά: 29 (2018)
-Τουρνουά με τις περισσότερες διαδικασίες πέναλτι: 4 (1990, 2006, 2014, 2018)
-Χώρα με τις περισσότερες διαδικασίες πέναλτι: 6, Αργεντινή (1990 (2x), 1998, 2006, 2014, 2022)
-Τουρνουά με τις λιγότερες διαδικασίες πέναλτι: 1978 – Ήταν η διοργάνωση που εισήχθη για πρώτη φορά η διαδικασία των πέναλτι.