ΠΣΑΠΠ: “Το χάσμα μεγαλώνει – Τα δεδομένα για το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ανατολική Ευρώπη”

“Το χάσμα μεγαλώνει: Τα δεδομένα για το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ανατολική Ευρώπη” – Τα δεδομένα για το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ανατολική Ευρώπη από τη FIFPRO.

Τα δεδομένα για το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ανατολική Ευρώπη από τη FIFPRO, όπως παρουσιάστηκαν σε διαδικτυακή ενημέρωση.

Αναλυτικά, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών & Ποδοσφαιριστριών αναφέρει:

Οι ποδοσφαιρίστριες στην Ανατολική Ευρώπη αναγκάζονται να συνδυάζουν το ποδόσφαιρο με άλλες επαγγελματικές δραστηριότητες και να χρησιμοποιούν τις αποταμιεύσεις τους για να καλύπτουν τα έξοδά τους κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν δεν λαμβάνουν αποδοχές από τους συλλόγους τους. Τα νέα ευρήματα της FIFPRO αναδεικνύουν τους χαμηλούς μισθούς και τις επισφαλείς συνθήκες εργασίας που επικρατούν.

Κατά τη διάρκεια διαδικτυακής ενημέρωσης των Μέσων Ενημέρωσης από τη FIFPRO σχετικά με την έκθεση 2026 Global Employment Report: Working Conditions in Women’s Football («Παγκόσμια Έκθεση Απασχόλησης 2026: Συνθήκες εργασίας στο ποδόσφαιρο γυναικών»), η μέσος του Παναθηναϊκού Νάσια Πέιου και η τερματοφύλακας της Ντινάμο Ζάγκρεμπ, Ana Filipovic, περιέγραψαν τις προκλήσεις που κρύβονται πίσω από τα ευρήματα της έρευνας.

Ο μέσος μηνιαίος μισθός που καταβάλλουν οι σύλλογοι στις ποδοσφαιρίστριες που συμμετείχαν στην έρευνα στην Ανατολική Ευρώπη ανέρχεται σε 755 ευρώ, έναντι 2.237 ευρώ σε παγκόσμιο επίπεδο. Όσον αφορά τον διάμεσο μηνιαίο μισθό -δηλαδή την τιμή που βρίσκεται στη μέση της κατανομής των μισθών που δηλώθηκαν-, στην Ανατολική Ευρώπη ανέρχεται σε 600 ευρώ, έναντι 1.435 ευρώ παγκοσμίως.

Ο μέσος μισθός στην Ανατολική Ευρώπη υπολείπεται, επίσης, των εθνικών κατώτατων μισθών που χρησιμοποιούνται ως σημεία αναφοράς στην έκθεση, μεταξύ άλλων στην Κροατία, την Ελλάδα και την Πολωνία.

Οι μισθολογικές αποκλίσεις εντός της Ευρώπης είναι ιδιαίτερα μεγάλες. Ο μέσος μηνιαίος μισθός που καταβάλλουν οι σύλλογοι στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη ανέρχεται σε 3.425 ευρώ, ποσό υπερτετραπλάσιο από εκείνο που καταγράφεται στην Ανατολική Ευρώπη. Αντίστοιχα, ο διάμεσος μηνιαίος μισθός φτάνει τα 2.000 ευρώ.

Ο πρόεδρος της FIFPRO Europe, Ντέιβιντ Τεριέ, δήλωσε: «Η απόσταση μεταξύ των συνθηκών που επικρατούν στη Δυτική και την Ανατολική Ευρώπη είναι σχεδόν εξίσου μεγάλη με εκείνη που χωρίζει την Ευρώπη από άλλες συνομοσπονδίες. Με τους μέσους μισθούς από το ποδόσφαιρο στην Ανατολική Ευρώπη να υπολείπονται των εθνικών κατώτατων μισθών, η δυνατότητα να γίνει κάποια επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια δεν αποτελεί ρεαλιστική προοπτική για τις περισσότερες αθλήτριες, όσο ταλαντούχες κι αν είναι, εκτός εάν μετακινηθούν στο εξωτερικό».

Μήνες χωρίς αποδοχές και δύσκολες επιλογές
Μεταξύ των παικτριών που αμείβονται από τους συλλόγους τους, μόλις το 28% στην Ανατολική Ευρώπη λάμβανε αποδοχές και για τους 12 μήνες του έτους, έναντι 66% σε παγκόσμιο επίπεδο. Για την Νάσια Πέιου, τα κενά στην καταβολή των αποδοχών σημαίνουν ότι οι ποδοσφαιρίστριες αναγκάζονται να αναζητούν και άλλη εργασία, ενώ παράλληλα πρέπει να συνεχίζουν την προετοιμασία τους ενόψει της επόμενης αγωνιστικής περιόδου.

«Οι περισσότερες ποδοσφαιρίστριες πληρώνονται για εννέα με δέκα μήνες τον χρόνο, από τους συνολικά δώδεκα», ανέφερε. «Πρέπει να καλύπτουμε οι ίδιες τα έξοδα διατροφής και καθημερινής προπόνησής μας, καθώς κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού η καθεμία είναι μόνη της. Αυτό δεν μας εξασφαλίζει καμία ασφάλεια». Η Πέιου πρόσθεσε ότι ο συνδυασμός της εργασίας με τις απαιτήσεις του επαγγελματικού ποδοσφαίρου αναγκάζει επίσης πολλές παίκτριες να εγκαταλείπουν πρόωρα την ενεργό δράση. «Έχω πολλές φίλες που σταμάτησαν το ποδόσφαιρο στα 25, στα 26 ή στα 27 τους χρόνια, επειδή δεν μπορούν να κάνουν και τα δύο ταυτόχρονα», είπε. «Όταν εργάζεσαι οκτώ ώρες την ημέρα, δεν μπορείς να ανταποκριθείς όπως χρειάζεται στις σωματικές απαιτήσεις της προπόνησης το βράδυ».

Η Ana Filipovic περιέγραψε μια παρόμοια κατάσταση στην Κροατία, όπου συνδυάζει το ποδόσφαιρο με περιστασιακή εργασία ως φοιτήτρια και αποταμιεύει χρήματα, προκειμένου να καλύψει τα έξοδά της κατά τους μήνες που δεν λαμβάνει αποδοχές από τον σύλλογό της. «Γνωρίζω ότι πρέπει να εργάζομαι επιπλέον, ώστε να έχω χρήματα για τη διατροφή μου και για πρόσθετες προπονήσεις πριν από την έναρξη της προετοιμασίας», ανέφερε. «Εξακολουθώ να μένω με τους γονείς μου, επομένως δεν χρειάζεται να πληρώνω ενοίκιο για διαμέρισμα. Δεν είναι εύκολο, αλλά αρχίζω να το συνηθίζω».

Συμβόλαια και προστασία
Η έκθεση της FIFPRO διαπίστωσε επίσης ότι μόλις το 28% των ποδοσφαιριστριών που συμμετείχαν στην έρευνα στην Ανατολική Ευρώπη διέθετε τυπική ατομική σύμβαση εργασίας. Το αντίστοιχο ποσοστό σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν 56%, δηλαδή διπλάσιο.

Η Filipovic ανέφερε ότι λάμβανε μια συμφωνημένη αμοιβή χωρίς να έχει υπογράψει γραπτό συμβόλαιο, γεγονός που δημιουργούσε αβεβαιότητα σχετικά με την εργασιακή της προστασία. «Ορισμένες παίκτριες δεν έχουν καν ένα γραπτό συμβόλαιο. Τα χρήματα κατατίθενται στους τραπεζικούς μας λογαριασμούς χωρίς να έχει υπογραφεί κάποιο έγγραφο», είπε. «Αυτό αποτελεί επίσης μειονέκτημα, καθώς δεν γνωρίζουμε ποια είναι τα δικαιώματά μας».

Η Δρ Frankie Brown, επικεφαλής Έρευνας και Στρατηγικής για το Ποδόσφαιρο Γυναικών στη FIFPRO, δήλωσε ότι τα ευρήματα για την περιοχή αναδεικνύουν γιατί η ανάπτυξη του ποδοσφαίρου γυναικών πρέπει να αξιολογείται με βάση τις καθημερινές εμπειρίες των ίδιων των ποδοσφαιριστριών. «Εστιάζοντας στις πραγματικές εμπειρίες των παικτριών μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί η οικονομική ανάπτυξη και η εκρηκτική αύξηση των εσόδων στην κορυφή του αθλήματος δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα επαρκές δίχτυ ασφαλείας για τον χώρο», ανέφερε.

Η Brown υπογράμμισε τον ρόλο των Συνδέσμων των ποδοσφαιριστριών στη διασφάλιση ελάχιστων προδιαγραφών προστασίας, μέσω σταθερών συμβάσεων και συλλογικών συμφωνιών, με τις ίδιες τις αθλήτριες να συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση των εγγυήσεων που χρειάζονται. «Θα έχουμε τις ίδιες τις αθλήτριες στο τραπέζι των συζητήσεων, ώστε να ακούσουμε τις απόψεις τους από κάθε γωνιά του κόσμου», δήλωσε. «Αυτά τα ζητήματα είναι εξαιρετικά σημαντικά για την προστασία τους».

Ο Terrier πρόσθεσε: «Είναι σημαντικό οι ομοσπονδίες και οι Συνδέσμοι των ποδοσφαιριστριών να συνεργαστούν, ώστε να καθορίσουν ένα ελάχιστο επίπεδο εργασιακών συνθηκών που θα αποτελέσει τη βάση για τη βιώσιμη ανάπτυξη της επαγγελματικής σταδιοδρομίας των αθλητριών. Διαφορετικά, η περιοχή θα συνεχίσει να μένει πίσω σε ό,τι αφορά τις διοργανώσεις σε ηπειρωτικό και διεθνές επίπεδο».