Europa League: Φράιμπουργκ και Άστον Βίλα για τη δεύτερη κορυφή της Ευρώπης
Τελικός Europa League απόψε ανάμεσα σε Φράιμπουργκ και Άστον Βίλα, και το Kingsport.gr παρουσιάζει το αποψινό ματς και την ιστορία της διοργάνωσης.
Στο «Μπεσίκτας Στάντιουμ» της Κωνσταντινούπολης (20/5, 22:00), Φράιμπουργκ και Άστον Βίλα θα αναμετρηθούν για το τρόπαιο του Europa League.
Σε έναν τελικό ανάμεσα στους «Breisgau Brasilianer» που θα παίξουν στον πρώτο ευρωπαϊκό τελικό της ιστορίας τους, διεκδικώντας φυσικά το πρώτο τους τρόπαιο. Και στους «Villans» που θα παίξουν στον τρίτο ευρωπαϊκό τελικό τους διεκδικώντας το τρίτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας τους, μετά το Κύπελλο Πρωταθλητριών και το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ του 1982.
Tο Kingsport.gr παρουσιάζει τα στοιχεία του αποψινού τελικού και κάνει μια αναδρομή στην ιστορία της διοργάνωσης.
Φράιμπουργκ…
Η Φράιμπουργκ θα παίξει για πρώτη φορά σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης, διεκδικώντας το πρώτο της τρόπαιο. Παράλληλα θα είναι και ο πρώτος της μεγάλος τίτλος συνολικά, μιας και στη Γερμανία έχει κατακτήσει μόνο το πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας.
Στην πορεία της ως τον τελικό, έπαιξε στη League Phase όπου αντιμετώπισε τις: Βασιλεία (νίκη 2-1 εντός), Μπολόνια (1-1 εκτός), Ουτρέχτη (νίκη 2-0 εντός), Νις (νίκη 1-3 εκτός), Βικτόρια Πλζεν (0-0 εκτός), Σάλτσμπουργκ (νίκη 1-0 εντός), Μακάμπι Τελ Αβίβ (νίκη 1-0 εντός), Λιλ (ήττα 1-0 εκτός) και τερμάτισε 7η με 17 βαθμούς. Στη φάση των «16» απέκλεισε τη Γκενκ (ήττα 1-0 εκτός, νίκη 5-1 εντός), στα προημιτελικά τη Θέλτα Βίγο (νίκη 3-0 εντός, νίκη 1-3 εκτός) και στα ημιτελικά τη Μπράγκα (ήττα 2-1 εκτός, νίκη 3-1 εντός).
Ο προπονητής της, Γιούλιαν Σούστερ, μόλις στη δεύτερη σεζόν του ως προπονητής θέλει να κατακτήσει τόσο τον πρώτο του ευρωπαϊκό τίτλο, όσο και τον πρώτο τίτλο του συνολικά.
Αναγκάστηκε να προσαρμόσει την αγαπημένη του ενδεκάδα στα τελευταία παιχνίδια της σεζόν, μετά το κάταγμα κλείδας που υπέστη ο Γιούιτο Σουζούκι, αλλά κατά τα άλλα όλοι οι παίκτες είναι διαθέσιμοι. «Δεν είναι καθόλου δεδομένο να παίζεις τρεις φορές την εβδομάδα», δήλωσε ο Σούστερ. «Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους τους προπονητές, γιατρούς και φυσιοθεραπευτές μας.»
Η πιθανή ενδεκάδα: Ατουμπόλου, Κίμπλερ, Γκίντερ, Λίνχαρτ, Τρόι, Έγκεσταϊν, Χέφλερ, Μπέστε, Μανζάμπι, Γκρίφο, Ματανόβιτς
…εναντίον Άστον Βίλα
Η Άστον Βίλα θα παίξει για τρίτη φορά σε ευρωπαϊκό τελικό και πρώτη σε τελικό Europa League. Η προηγούμενη ήταν το 1982 όταν κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών (νίκη 1-0 επί της Μπάγερν Μονάχου). Την ίδια χρονιά κατέκτησε και το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ (απέναντι στην Κυπελλούχο Ευρώπης Μπαρτσελόνα, ήττα 1-0 στη Βαρκελώνη, νίκη 3-0 στο Μπέρμιγχαμ). Επιπλέον, έχει κατακτήσει και το Κύπελλο Ιντερτότο το καλοκαίρι του 2001. Ενώ είναι ο πρώτος μεγάλος τίτλος που διεκδικεί (το Ιντερτότο δεν θεωρείται «major») από το Λιγκ Καπ Αγγλίας του 1996.
Στην Αγγλία έχει κατακτήσει 7 πρωταθλήματα (1894, 1896, 1897, 1899, 1900, 1910, 1981), 7 Κύπελλα (1887, 1895, 1897, 1905, 1913, 1920, 1957) και 5 Λιγκ Καπ (1961, 1975, 1977, 1994, 1996).
Στην πορεία της ως τον τελικό, έπαιξε στη League Phase όπου αντιμετώπισε τις: Μπολόνια (νίκη 1-0 εντός), Φέγενορντ (νίκη 0-2 εκτός), Γκόου Αχέντ Ίγκλς (ήττα 2-1 εκτός), Μακάμπι Τελ Αβίβ (νίκη 2-0 εντός), Γιουνγκ Μπόις (νίκη 2-1 εντός), Βασιλεία (νίκη 1-2 εκτός), Φενέρμπαχτσε (νίκη 0-1 εκτός), Σάλτσμπουργκ (νίκη 3-2 εντός) και τερμάτισε 2η με 21 βαθμούς. Στη φάση των «16» απέκλεισε τη Λιλ (νίκες 0-1 εκτός, 2-0 εντός), στα προημιτελικά τη Μπολόνια (νίκες 1-3 εκτός, 4-0 εντός) και στα ημιτελικά τη Νότιγχαμ Φόρεστ (ήττα 1-0 εκτός, νίκη 4-0 εντός).
Ο προπονητής της, Ουνάι Έμερι, είναι ο πολυνίκης προπονητής της διοργάνωσης. Έχει τέσσερις κατακτήσεις σε πέντε τελικούς και διεκδικεί τον πέμπτο τίτλο του. Εάν το κατακτήσει, θα γίνει και ο μοναδικός που το έχει σηκώσει με τρεις διαφορετικές ομάδες.
Το μεγαλύτερο ερωτηματικό αφορά την κατάσταση του Αμαντού Ονάνα, ο οποίος δεν έχει αγωνιστεί από τότε που αποχώρησε κουτσαίνοντας με πρόβλημα στη γάμπα στον πρώτο ημιτελικό. Ωστόσο, προπονήθηκε τη Δευτέρα και την Τρίτη. Αν δεν ξεκινήσει βασικός, τότε ο Έμερι πιθανότατα θα στραφεί στον αξιόπιστο Βίκτορ Λίντελοφ, που τον αντικατέστησε με πολύ καλή παρουσία στο εντός έδρας παιχνίδι με τη Νότιγχαμ Φόρεστ.
Η πιθανή ενδεκάδα: Μαρτίνες, Κας, Κόνσα, Πάου Τόρες, Ντιν, Ονάνα, Τίλεμανς, ΜακΓκιν, Ρότζερς, Μπουενδία, Γουότκινς
Πέμπτος ευρωπαϊκός τελικός στην Κωνσταντινούπολη
Η Κωνσταντινούπολη θα φιλοξενήσει για πέμπτη φορά τελικό διασυλλογικής διοργάνωσης της UEFA και δεύτερη Europa League/Κυπέλλου UEFA. Παράλληλα, και για το γήπεδο της Μπεσίκτας θα είναι ο δεύτερος τελικός που φιλοξενεί.
Η αρχή έγινε το 2005 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Κωνσταντινούπολης σε εκείνον τον ανεπανάληπτο τελικό του Champions League όπου η Λίβερπουλ του Ράφα Μπενίτεθ επέστρεψε από το 3-0 της Μίλαν του Κάρλο Αντσελότι, ισοφάρισε σε 3-3 και με 3-2 στα πέναλτι κατέκτησε το τρόπαιο.
Ακολούθησε το 2009 στο «Σουκρού Σαράτσογλου», έδρα της Φενέρμπαχτσε, ο τελικός του Κυπέλλου UEFA, όπου η Σαχτάρ Ντόνετσκ του Μιρτσέα Λουτσέσκου, νίκησε με 2-1 στην παράταση τη Βέρντερ Βρέμης (στην οποία αγωνιζόταν ο Αλέξανδρος Τζιόλης).
Δέκα χρόνια μετά, το 2019, στο «Μπεσίκτας Στάντιουμ», όπου θα γίνει και το αποψινό ματς, είχε φιλοξενηθεί ο αγώνας για το ευρωπαϊκό Super Cup. Η τότε νικήτρια του Champions League, Λίβερπουλ, νίκησε την τότε νικήτρια του Europa League, Τσέλσι, με 5-4 στα πέναλτι, μετά το 1-1 του κανονικού αγώνα και το 2-2 της παράτασης. Εκείνος ο αγώνας ήταν ιστορικός, μιας και για πρώτη φορά τον διηύθυνε γυναίκα διαιτήτρια, η Γαλλίδα Στεφανί Φραπάρ.
Το 2023 ξανά στο Ολυμπιακό Στάδιο, ο δεύτερος τελικός Champions League και τέταρτος τελικός συνολικά πριν τον φετινό, με την Μάντσεστερ Σίτι να νικά με 1-0 τη Μίλαν.
Η ιστορία της διοργάνωσης
Η ιστορία της διοργάνωσης, ξεκινάει το 1955 με το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων. Ξεκίνησε αρχικά με τη συμμετοχή ομάδων από πόλεις που διοργάνωναν διεθνή έκθεση. Μέχρι το 1961 υπήρχε το σύνθημα «μία πόλη, μία ομάδα» και έτσι συμμετείχαν μικτές ομάδες των πόλεων. Ωστόσο είχαν συμμετάσχει και αυτούσιες ομάδες. Στη συνέχεια αυτό καταργήθηκε και συμμετείχαν σύλλογοι. Οι δύο αρχικές διοργανώσεις είχαν τριετή διάρκεια, ωστόσο η επιτυχία του θεσμού ήταν τέτοια που έγινε μονοετής, και επετράπη και σε άλλες ομάδες, πλην των πόλεων εκθέσεων, να συμμετέχουν. Ήταν συνήθως οι ομάδες που τερμάτιζαν πίσω από τον πρωταθλητή. Διεξαγόταν από ανεξάρτητη επιτροπή, με την ΟΥΕΦΑ να μην αναγνωρίζει τους νικητές, σε αντίθεση με τη ΦΙΦΑ.
Η ΟΥΕΦΑ όμως, βλέποντας την επιτυχία του Κυπέλλου Εκθέσεων, αποφάσισε να το πάρει υπό την αιγίδα της και το 1971 να δημιουργηθεί το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Συμμετείχαν οι ομάδες που τερμάτιζαν πίσω από τον πρωταθλητή κάθε χώρας, ενώ ανάλογα με την ειδική βαθμολογία, οι χώρες που βρίσκονταν πιο ψηλά, έστελναν περισσότερες ομάδες. Επίσης, συμμετείχαν και οι νικητές του βραβείου Fair Play, και από το 1995 οι νικητές του Κυπέλλου Ιντερτότο. Από το 1999 με την κατάργηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων, συμμετέχουν και οι κυπελλούχες ομάδες κάθε χώρας.
Το 2009, η ΟΥΕΦΑ θέλοντας να δώσει επιπλέον κύρος στην δεύτερη τη τάξει ευρωπαϊκή διοργάνωση, δημιούργησε τη συνέχειά της, το Γιουρόπα Λιγκ. Από το 2021 η διοργάνωση αναβαθμίστηκε περαιτέρω, με τη δημιουργία του Κόνφερενς Λιγκ ως τρίτη τη τάξει διοργάνωση.
Μικρά, ενδιαφέροντα
– Στην ιστορία του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ, υπάρχουν 4 ομάδες που έχουν κάνει «τρεμπλ». Δηλαδή πρωτάθλημα και κύπελλο στη χώρα τους και το Γιουρόπα Λιγκ: Γκέτεμποργκ 1982, Γαλατασαράι 2000, ΤΣΣΚΑ Μόσχας 2005, Πόρτο 2003, 2011.
– Οι ομάδες που έχουν κατακτήσει το τρόπαιο αήττητες είναι οι: Τότεναμ, Μπορούσια Ντόρτμουντ, Γκέτεμποργκ (δύο φορές), Άγιαξ, Φέγενορντ, Τσέλσι. Από την άλλη, Μπενφίκα και Εσπανιόλ, έφτασαν αήττητες ως τον τελικό, ωστόσο έχασαν το τρόπαιο στα πέναλτι.
– Οι πιο πολλές ομάδες της ίδιας χώρας που συμμετείχαν την ίδια χρονιά στη διοργάνωση, ήταν οι γαλλικές με 7 το 1997-98. Το Στρασβούργο και η Μετζ ως νικήτρια και φιναλίστ αντίστοιχα του Λιγκ Καπ (το Κύπελλο Κυπελλούχων υπήρχε ακόμη), η Ναντ και η Μπορντό ως 3η και 4η αντίστοιχα του πρωταθλήματος και οι Οσέρ, Μπαστιά και Λιόν ως νικήτριες του Κυπέλλου Ιντερτότο.
– Μόνο δύο ομάδες έχουν κατακτήσει τη διοργάνωση δύο ή περισσότερες συνεχόμενες χρονιές: η Ρεάλ Μαδρίτης (1985, 1986) και η Σεβίλλη (2006, 2007 και 2014, 2015, 2016).
– Οι χώρες που ομάδες τους κατέκτησαν συνεχόμενα τρόπαια είναι η Ιταλία μεταξύ 1989 και 1991 (Νάπολι, Γιουβέντους και Ίντερ) και μεταξύ 1993 και 1995 (Γιουβέντους, Ίντερ και Πάρμα) και η Ισπανία την τριετία 2014-2016 (η Σεβίλλη).
– Ο παίκτης που έχει τις περισσότερες κατακτήσεις, είναι ο Χοσέ Αντόνιο Ρέγιες με 5 τρόπαια. 2 με την Ατλέτικο Μαδρίτης (2010, 2012), 3 με τη Σεβίλλη (2014, 2015, 2016). Μάλιστα, σαν τραγική ειρωνεία, την 1η Ιουνίου 2019, ημέρα διεξαγωγής του τελικού εκείνης της χρονιάς, ο Ρέγιες έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
– Αντίστοιχα, ο προπονητής με τις περισσότερες κατακτήσεις είναι ο Ουνάι Έμερι με 4, εκ των οποίων 3 με τη Σεβίλλη (2014, 2015, 2016) και ένα με τη Βιγιαρεάλ (2021). Έχει επίσης έναν χαμένο τελικό με την Άρσεναλ (2019). Εάν το κατακτήσει φέτος με την Άστον Βίλα, θα γίνει ο μοναδικός προπονητής που κατακτά τη διοργάνωση με 3 διαφορετικές ομάδες.
– Το 2025 ο Άγγελος Ποστέκογλου κατέκτησε τον τίτλο με την Τότεναμ και έγινε ο πρώτος Έλληνας προπονητής που κατακτά ευρωπαϊκό τίτλο σε επίπεδο πρώτης ομάδας. Ο πρώτος συνολικά είναι ο Σωτήρης Συλαϊδόπουλος, ο οποίος το 2024 κατέκτησε το UEFA Youth League με την Κ19 του Ολυμπιακού.
– Υπάρχουν μέχρι στιγμής 5 παίκτες που έχουν σκοράρει σε 2 διαφορετικούς τελικούς, είτε με την ίδια είτε με διαφορετικές ομάδες. Είναι ο Στέφαν Πέτερσον με τη Γκέτεμποργκ το 1987 και τον Άγιαξ το 1992, ο Βιμ Γιονκ με την Ίνερ το 1992 και 1994, ο Ιβάν Ζαμοράνο με την Ίντερ το 1997 και το 1998, ο Φρέντερικ Κανουτέ με τη Σεβίλλη το 2006 και το 2007 και ο Ρανταμέλ Φαλκάο με την Πόρτο το 2011 και την Ατλέτικο Μαδρίτης το 2012.
– Η Τσέλσι είναι η μοναδική ομάδα που έχει κατακτήσει όλα τα ευρωπαϊκά τρόπαια: Τσάμπιονς Λιγκ/Κύπελλο Πρωταθλητριών, Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ, Κόνφερενς Λιγκ, Κύπελλο Κυπελλούχων, ενώ έχει επιπλέον Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.
– Οι ομάδες που έχουν κατακτήσει τα 3 ευρωπαϊκά τρόπαια, πριν το Κόνφερενς Λιγκ, δηλαδή Τσάμπιονς Λιγκ/Κύπελλο Πρωταθλητριών, Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ, Κύπελλο Κυπελλούχων, είναι η Μπάγερν Μονάχου, η Γιουβέντους, ο Άγιαξ, η Τσέλσι και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Υπάρχουν επίσης 10 ποδοσφαιριστές που κατάφεραν το ίδιο: οι Γκαετάνο Σιρέα, Αντόνιο Καμπρίνι, Μάρκο Ταρντέλι, Άρνολντ Μιούρεν, Σέρτζιο Μπρίο, Στέφανο Τακόνι, Σόνι Σιλόι, Ντάνι Μπλιντ, Τζιανλούκα Βιάλι, Βίτορ Μπαΐα. Δεν υπάρχει όμως ποδοσφαιριστής (και δεν θα υπάρξει) που να έχει κατακτήσει όλους τους ευρωπαϊκούς τίτλους της ΟΥΕΦΑ (μιας και το Κύπελλο Κυπελλούχων καταργήθηκε το 1999, ενώ το Κόνφερενς Λιγκ ξεκίνησε το 2021).
– Ο μοναδικός προπονητής που έχει κατακτήσει όλους τους ευρωπαϊκούς τίτλους είναι ο Ζοζέ Μουρίνιο. Τσάμπιονς Λιγκ το 2004 με την Πόρτο και το 2010 με την Ίντερ, ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ το 2003 με την Πόρτο και το 2017 με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Κόνφερενς Λιγκ το 2022 με τη Ρόμα και ως βοηθός Κύπελλο Κυπελλούχων το 1997 με τη Μπαρτσελόνα.
– Οι προπονητές που κατέκτησαν τα τρία «παλιά» τρόπαια, είναι ο Ούντο Λάτεκ (Πρωταθλητριών με τη Μπάγερν το 1974, ΟΥΕΦΑ με τη Γκλάντμπαχ το 1979, Κυπελλούχων με τη Μπαρτσελόνα το 1982) και ο Τζιοβάνι Τραπατόνι (Πρωταθλητριών το 1985 με τη Γιουβέντους, Κυπελλούχων το 1984 με τη Γιουβέντους, Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1977, 1993 με τη Γιουβέντους, 1991 με την Ίντερ). Μάλιστα ο Τραπατόνι κατέκτησε και Σούπερ Καπ και Διηπειρωτικό Κύπελλο.
– Μονάχα 3 άνθρωποι έχουν κατακτήσει το τρόπαιο τόσο ως παίκτες όσο και ως προπονητές. Πρόκειται για τον Ντίνο Τζοφ (ως παίκτης το 1977, ως προπονητής το 1990, αμφότερα με τη Γιουβέντους), τον Χουμπ Στέφενς (ως παίκτης το 1978 με την Αϊντχόφεν, ως προπονητής το 1997 με τη Σάλκε) και ο Ντιέγκο Σιμεόνε (ως παίκτης το 1998 με την Ίντερ, ως προπονητής με την Ατλέτικο Μαδρίτης το 2012 και το 2018).
– Μάλιστα, ο Ντιέγκο Σιμεόνε είναι ο μοναδικός μη Ευρωπαίος προπονητής που το έχει κατακτήσει.
Οι τελικοί
| Χρονιά | Πόλη | Αγώνας |
| Κύπελλο Εκθέσεων | ||
| 1958 | Λονδίνο, Βαρκελώνη | Μικτή Λονδίνου-Μπαρτσελόνα 2-2 0-6 |
| 1960 | Μπέρμιγχαμ, Βαρκελώνη | Μπέρμιγχαμ-Μπαρτσελόνα 0-0 1-4 |
| 1961 | Μπέρμιγχαμ, Ρώμη | Μπέρμιγχαμ-Ρόμα 2-2 0-2 |
| 1962 | Βαλένθια, Βαρκελώνη | Βαλένθια-Μπαρτσελόνα 6-2 1-1 |
| 1963 | Ζάγκρεμπ, Βαλένθια | Ντιναμό Ζάγκρεμπ-Βαλένθια 1-2 0-2 |
| 1964 | Σαραγόσα, Βαλένθια | Σαραγόσα-Βαλένθια 2-1 |
| 1965 | Τορίνο, Βουδαπέστη | Γιουβέντους-Φερεντσβάρος 0-1 |
| 1966 | Βαρκελώνη, Σαραγόσα | Μπαρτσελόνα-Σαραγόσα 0-1 4-2 |
| 1967 | Ζάγκρεμπ, Λιντς | Ντιναμό Ζάγκρεμπ-Λιντς 2-0 0-0 |
| 1968 | Λιντς, Βουδαπέστη | Λιντς-Φερεντσβάρος 1-0 0-0 |
| 1969 | Νιούκαστλ, Βουδαπέστη | Νιούκαστλ-Ουίπεστ 3-0 3-2 |
| 1970 | Βρυξέλλες, Λονδίνο | Άντερλεχτ-Άρσεναλ 3-1 0-3 |
| 1971 | Τορίνο, Λιντς | Γιουβέντους-Λιντς 2-2 1-1 |
| Κύπελλο ΟΥΕΦΑ | ||
| 1972 | Γουλβερχάμπτον, Λονδίνο | Γούλβς-Τότεναμ 1-2 1-1 |
| 1973 | Λίβερπουλ, Μένχενγκλαντμπαχ | Λίβερπουλ-Γκλάντμπαχ 3-0 0-2 |
| 1974 | Λονδίνο, Ρότερνταμ | Τότεναμ-Φέγενορντ 2-2 0-2 |
| 1975 | Ντίσελντορφ, Ενσέντε | Γκλάντμπαχ-Τβέντε 0-0 5-1 |
| 1976 | Λίβερπουλ, Μπριζ | Λίβερπουλ-Μπριζ 3-2 1-1 |
| 1977 | Τορίνο, Μπιλμπάο | Γιουβέντους-Ατλέτικ Μπιλμπάο 1-0 1-2 |
| 1978 | Μπαστιά, Αϊντχόφεν | Μπαστιά-Αϊντχόφεν 0-0 0-3 |
| 1979 | Βελιγράδι, Ντίσελντορφ | Ερυθρός Αστέρας-Γκλάντμπαχ 1-1 0-1 |
| 1980 | Μένχενγκλαντμπαχ, Φρανκφούρτη | Γκλάντμπαχ-Άιντραχτ Φρανκφούρτης 3-2 0-1 |
| 1981 | Ίπσουιτς, Άμστερνταμ | Ίπσουιτς-Άλκμααρ 3-0 2-4 |
| 1982 | Γκέτεμποργκ, Αμβούργο | Γκέτεμποργκ-Αμβούργο 1-0 3-0 |
| 1983 | Βρυξέλλες, Λισσαβώνα | Άντερλεχτ-Μπενφίκα 1-0 1-1 |
| 1984 | Βρυξέλλες, Λονδίνο | Άντερλεχτ-Τότεναμ 1-1 1-1 (3-4 πεν) |
| 1985 | Σεκεσφεχέρβαρ, Μαδρίτη | Βιντεότον-Ρεάλ Μαδρίτης 0-3 1-0 |
| 1986 | Μαδρίτη, Δυτικό Βερολίνο | Ρεάλ Μαδρίτης-Κολωνία 5-1 0-2 |
| 1987 | Γκέτεμποργκ, Νταντί | Γκέτεμποργκ-Νταντί Γιουνάιτεντ 1-0 1-1 |
| 1988 | Βαρκελώνη, Λεβερκούζεν | Εσπανιόλ-Λεβερκούζεν 3-0 0-3 (2-3 πεν) |
| 1989 | Νάπολι, Στουτγκάρδη | Νάπολι-Στουτγκάρδη 2-1 3-3 |
| 1990 | Τορίνο, Αβελίνο | Γιουβέντους-Φιορεντίνα 3-1 0-0 |
| 1991 | Μιλάνο, Ρώμη | Ίντερ-Ρόμα 2-0 0-1 |
| 1992 | Τορίνο, Άμστερνταμ | Τορίνο-Άγιαξ 2-2 0-0 |
| 1993 | Ντόρτμουντ, Τορίνο | Ντόρτμουντ-Γιουβέντους 1-3 0-3 |
| 1994 | Βιέννη, Μιλάνο | Καζινό Σάλτσμπουργκ-Ίντερ 0-1 0-1 |
| 1995 | Πάρμα, Μιλάνο | Πάρμα-Γιουβέντους 1-0 1-1 |
| 1996 | Μόναχο, Μπορντό | Μπάγερν Μονάχου-Μπορντό 2-0 3-1 |
| 1997 | Γκελζενκίρχεν, Μιλάνο | Σάλκε-Ίντερ 1-0 0-1 (4-1 πεν) |
| 1998 | Παρίσι | Ίντερ-Λάτσιο 3-0 |
| 1999 | Μόσχα | Πάρμα-Μαρσέιγ 3-0 |
| 2000 | Κοπεγχάγη | Γαλατασαράι-Άρσεναλ 0-0 (4-1 πεν) |
| 2001 | Ντόρτμουντ | Λίβερπουλ-Αλαβές 4-4 (5-4 παρ) |
| 2002 | Ρότερνταμ | Φέγενορντ-Ντόρτμουντ 3-2 |
| 2003 | Σεβίλλη | Σέλτικ-Πόρτο 2-2 (2-3 παρ) |
| 2004 | Γκέτεμποργκ | Βαλένθια-Μαρσέιγ 2-0 |
| 2005 | Λισαβόνα | ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Σπόρτιγκ Λισσαβώνας 3-1 |
| 2006 | Αϊντχόβεν | Σεβίλλη-Μίντλεσμπρο 4-0 |
| 2007 | Γλασκώβη | Σεβίλλη-Εσπανιόλ 1-1 (2-2 παρ) (3-1 πεν) |
| 2008 | Μάντσεστερ | Ζενίτ-Ρέιντζερς 2-0 |
| 2009 | Κωνσταντινούπολη | Σαχτάρ Ντόνεσκ-Βέρντερ Βρέμης 2-0 |
| Γιουρόπα Λιγκ | ||
| 2010 | Αμβούργο | Ατλέτικο Μαδρίτης-Φούλαμ 0-0 (1-0 παρ) |
| 2011 | Δουβλίνο | Πόρτο-Μπράγκα 1-0 |
| 2012 | Βουκουρέστι | Ατλέτικο Μαδρίτης-Αθλέτικ Μπιλμπάο 3-0 |
| 2013 | Άμστερνταμ | Τσέλσι-Μπενφίκα 2-1 |
| 2014 | Τορίνο | Σεβίλλη-Μπενφίκα 0-0 (4-2 πεν) |
| 2015 | Βαρσοβία | Σεβίλλη-Ντνίπρο 3-2 |
| 2016 | Βασιλεία | Σεβίλλη-Λίβερπουλ 3-1 |
| 2017 | Στοκχόλμη | Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Άγιαξ 2-0 |
| 2018 | Λυών | Ατλέτικο Μαδρίτης-Μαρσέιγ 3-0 |
| 2019 | Μπακού | Τσέλσι-Άρσεναλ 4-1 |
| 2020 | Κολωνία | Σεβίλλη-Ίντερ 3-2 |
| 2021 | Γκντανσκ | Βιγιαρεάλ-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 1-1 (11-10 πέν) |
| 2022 | Σεβίλλη | Άιντραχτ Φρανκφούρτης-Ρέιντζερς 1-1 (5-4 πέν) |
| 2023 | Βουδαπέστη | Σεβίλλη-Ρόμα 1-1 (4-1 πέν) |
| 2024 | Δουβλίνο | Αταλάντα-Λεβερκούζεν 3-0 |
| 2025 | Μπιλμπάο | Τότεναμ-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 1-0 |
| 2026 | Κωνσταντινούπολη | Φράιμπουργκ-Άστον Βίλα (20/5) |
Οι κατακτήσεις
| Ομάδα | Κυπ. | Φιν. | Χρονιές Κατάκτησης | Χρονιές Φιναλίστ |
| Σεβίλλη | 7 | – | 2006, 2007, 2014, 2015, 2016, 2020, 2023 | |
| Ίντερ | 3 | 2 | 1991, 1994, 1998, | 1997, 2021 |
| Γιουβέντους | 3 | 1 | 1977, 1990, 1993 | 1995 |
| Λίβερπουλ | 3 | 1 | 1973, 1976, 2001 | 2016 |
| Ατλέτικο Μαδρίτης | 3 | – | 2010, 2012, 2018 | |
| Τότεναμ | 3 | 1 | 1972, 1984, 2025 | 1974 |
| Γκλάντμπαχ | 2 | 2 | 1975, 1979 | 1973, 1980 |
| Φέγενορντ | 2 | – | 1974, 2002 | |
| Γκέτεμποργκ | 2 | – | 1982, 1987 | |
| Ρεάλ Μαδρίτης | 2 | – | 1985, 1986 | |
| Πάρμα | 2 | – | 1995, 1999 | |
| Πόρτο | 2 | – | 2003, 2011 | |
| Τσέλσι | 2 | – | 2013, 2019 | |
| Άιντραχτ Φρανκφούρτης | 2 | – | 1980, 2022 | |
| Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ | 1 | 2 | 2017 | 2021, 2025 |
| Άντερλεχτ | 1 | 1 | 1983 | 1984 |
| Άγιαξ | 1 | 1 | 1992 | 2017 |
| Μπάγερ Λεβερκούζεν | 1 | 1 | 1988 | 2024 |
| Αϊντχόφεν | 1 | – | 1978 | |
| Ίπσουιτς | 1 | – | 1981 | |
| Νάπολι | 1 | – | 1989 | |
| Μπάγερν Μονάχου | 1 | – | 1996 | |
| Σάλκε | 1 | – | 1997 | |
| Γαλατασαράι | 1 | – | 2000 | |
| Βαλένθια | 1 | – | 2004 | |
| ΤΣΣΚΑ Μόσχας | 1 | – | 2005 | |
| Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης | 1 | – | 2008 | |
| Σαχτάρ Ντόνετσκ | 1 | – | 2009 | |
| Βιγιαρεάλ | 1 | – | 2021 | |
| Αταλάντα | 1 | – | 2024 | |
| Μπενφίκα | – | 3 | 1983, 2013, 2014 | |
| Μαρσέιγ | – | 3 | 1999, 2004, 2018 | |
| Εσπανιόλ | – | 2 | 1988, 2007 | |
| Μπορούσια Ντόρτμουντ | – | 2 | 1993, 2002 | |
| Αθλέτικ Μπιλμπάο | – | 2 | 1977, 2012 | |
| Άρσεναλ | – | 2 | 2000, 2019 | |
| Ρέιντζερς | – | 2 | 2008, 2022 | |
| Ρόμα | – | 1 | 1991 | |
| Γουλβς | – | 1 | 1972 | |
| Τβέντε | – | 1 | 1975 | |
| Κλαμπ Μπριζ | – | 1 | 1976 | |
| Μπαστιά | – | 1 | 1978 | |
| Ερυθρός Αστέρας | – | 1 | 1979 | |
| Άλκμααρ | – | 1 | 1981 | |
| Αμβούργο | – | 1 | 1982 | |
| Βιντεότον | – | 1 | 1985 | |
| Κολωνία | – | 1 | 1986 | |
| Νταντί Γιουνάιτεντ | – | 1 | 1987 | |
| Στουτγκάρδη | – | 1 | 1989 | |
| Φιορεντίνα | – | 1 | 1990 | |
| Τορίνο | – | 1 | 1992 | |
| Σάλτσμπουργκ | – | 1 | 1994 | |
| Μπορντό | – | 1 | 1996 | |
| Λάτσιο | – | 1 | 1998 | |
| Αλαβές | – | 1 | 2001 | |
| Σέλτικ | – | 1 | 2003 | |
| Σπόρτιγκ Λισαβόνας | – | 1 | 2005 | |
| Μίντλεσμπρο | – | 1 | 2006 | |
| Βέρντερ Βρέμης | – | 1 | 2009 | |
| Φούλαμ | – | 1 | 2010 | |
| Μπράγκα | – | 1 | 2011 | |
| Ντνίπρο | – | 1 | 2015 |
*Δεν συμπεριλαμβάνονται οι κατακτήσεις του Κυπέλλου Εκθέσεων, καθώς δεν αναγνωρίζεται από την ΟΥΕΦΑ, παρά μόνο από τη ΦΙΦΑ.